Serwis wPolityce.pl, czyli propagandowa tuba braci Karnowskich, wierny strażnik interesów Prawa i Sprawiedliwości, zaczyna tracić grunt pod nogami. W obliczu fali kompromitujących materiałów na temat PiS, które zaczęły zalewać przestrzeń publiczną, redakcja wpadła w panikę. A przecież te wszystkie afery miały pozostać w cieniu! Miały być wyłącznie szeptane po kątach korytarzy władzy, a teraz? Zamiast cichej zmowy mamy wielki publiczny spektakl upadku PiS.
W obliczu tego chaosu wPolityce postanowiło robić to, co potrafi jakoś tam – tłumaczyć najwierniejszym i najbardziej naiwnym wyborcom PiS, że to wszystko to… spisek! W ich ostatnich produkcjach propagandowych można przeczytać bzdury w stylu: „Skala tego jest taka, że trudno mówić o ‘wycieku’, to po prostu wylew informacji”. Wygląda więc na to, że nagłe pojawienie się kompromitujących dokumentów i nagrań to nie przypadek, a jakiś zły, niewidzialny wróg, który karmi media „sensacjami” na temat ludzi takich jak Michał Kuczmierowski. I co więcej, jak insynuuje serwis, ma to rzekomo wpłynąć na sądy! Och, jakie to wygodne wytłumaczenie, prawda?
Dla wPolityce nie ma nic gorszego niż prawda, która trafia do opinii publicznej. Więc co robić? Ano, jak zawsze, trzeba manipulować! Produkować brednie o „upolitycznionych źródłach” i nieweryfikowalnych informacjach, które tylko mają „manipulować” masami. Swoją tezę popierają anonimowym „doświadczonym dziennikarzem śledczym” – zapewne takim, który jest bardziej wymyślony niż faktyczny. W końcu trzeba czymś nakarmić tę część elektoratu, która bez zająknięcia kupi każdą wymówkę, byle tylko nie musiała zmierzyć się z rzeczywistością.
Ale tu tkwi problem: ile razy można ludziom wciskać te same bajki o „spiskach”, „wylewach” i „manipulacjach”? PiS, a wraz z nim ich medialni obrońcy, zbyt długo liczyli na to, że naród jest ślepy i głuchy. WPolityce próbuje w desperacji ratować resztki wizerunku władzy, ale coraz trudniej jest ukryć fakt, że te afery to nie manipulacje, a po prostu rzeczywistość – gorzka i bolesna.
Tak więc Karnowscy, zamiast mierzyć się z faktami, serwują wyborcom swoją wersję matrixa: rzeczywistość to spisek, a prawda to kłamstwo. Tylko jak długo jeszcze ta narracja będzie działać? A może raczej: jak długo ich odbiorcy będą jeszcze w nią wierzyć?
