Małgorzata Manowska, zasiadająca na fotelu Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, najwyraźniej straciła poczucie rzeczywistości, publikując swoje „stanowisko” wobec rządu Donalda Tuska. Oto przykład, jak partyjna koleżanka Ziobry i Dudy, ulokowana na szczytach władzy sądowniczej, wpadła w panikę i zaczęła histerycznie atakować każdego, kto ośmiela się mówić o przywróceniu praworządności w Polsce. To, co miało być poważnym oświadczeniem, przypomina raczej desperacki krzyk o ratunek – ocalcie moje stanowisko!
Manowska, która przecież swój awans zawdzięcza upartyjnionemu systemowi „reform” PiS i przyjacielowi Ziobrze, nie zawahała się oskarżyć Tuska i Adama Bodnara o… represje! Represje? Dobre sobie. Kiedy sędziowie niezależni byli zastraszani, dyscyplinowani i usuwani z urzędów na rozkaz jej politycznych protektorów, Manowska siedziała cicho. Ale teraz, gdy nad jej głową zaczynają zbierać się ciemne chmury, nagle staje się wielką obrończynią niezawisłości sądów. Brzmi to żałośnie.
Co więcej, Manowska porównuje planowane działania Tuska do stalinowskich represji. Czyżby zapomniała, kto stworzył „Izbę Dyscyplinarną” – narzędzie do prześladowania sędziów za niezależne wyroki? Czy nie widzi, jak groteskowe są jej porównania, gdy sama przez lata współuczestniczyła w rozkładzie polskiego wymiaru sprawiedliwości? Jej lamenty o „segregacji” sędziów to nie nic innego jak próba zamydlenia oczu opinii publicznej. Przecież doskonale wie, że właśnie ludzie pokroju Ziobry, z którymi się fraternizowała, są prawdziwymi sprawcami dzisiejszego chaosu w sądach.
Manowska mówi o „hańbie Tuska”, podczas gdy hańbą jest to, co sama reprezentuje – bezwstydną obronę układu, który pod przykrywką „reformy” wymiaru sprawiedliwości przekształcił sądy w polityczne narzędzie PiS. Jej pisma i wystąpienia to wyłącznie żałosne próby utrzymania stołka w obliczu nadchodzących zmian. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że robi to z pełną świadomością, grając kartą „niezawisłości”, którą sama od dawna zdeptała.
Manowska nie broni niezawisłości sędziów – ona broni siebie i swoich politycznych sponsorów. Tylko ktoś, kto nie śledził ostatnich lat demolowania polskiego sądownictwa, mógłby uwierzyć w jej słowa.
W politycznym hejcie Manowska zapomniała o jednym. Nie jest żadnym I prezesem SN a jedynie łże-prezesem.