Tegoroczna Wielkanoc jest dla Karola Nawrockiego – śwież kandydata PiS na urząd prezydenta – nie tylko czasem refleksji, ale i poważnych rozczarowań. Zajączek nie przyniósł mu poparcia, baranek nie pobłogosławił kampanii, a jajka – zamiast symbolizować nowe życie – przypominały raczej o politycznej martwicy.
Już sam moment ogłoszenia kandydatury był jak z kiepskiego kabaretu. Nawrocki, znany głównie z tego, że jest… no właśnie – z czego? – pojawił się w świetle reflektorów z miną człowieka, który pomylił drzwi do studia telewizyjnego z wyjściem ewakuacyjnym. W tle, gdzieś pomiędzy cytatami z Jana Pawła II a obietnicą „powrotu do normalności”, zgrzytała rzeczywistość: 5% w sondażach i rosnące wątpliwości nawet wśród wierchuszki PiS-u. „To kandydat z sercem” – mówił Jarosław Kaczyński, choć nie doprecyzował, czy chodzi o serce do walki, czy może o serce do przyjmowania porażek. Bo już pierwsze dni kampanii pokazały, że Nawrocki to raczej polityczny baranek ofiarny niż lew debaty publicznej. W starciu z mediami wypada jak najgorszy student pierwszego roku administracji, który przez pomyłkę trafił na egzamin z filozofii – dużo mówi, mało rozumie.
W mediach społecznościowych też nie robi furory a jeśli już to głównie jako bohater nieśmiesznych memów. Internauci szybko wychwycili jego sztucznie brzmiące wypowiedzi i nieudolne próby zjednania sobie młodszych wyborców. Szczególnie zabłysnął moment, gdy Nawrocki stwierdził, że „TikTok to narzędzie dialogu międzypokoleniowego” – co brzmiało jakby właśnie odkrył istnienie internetu. W kuluarach mówi się, że jego kampania to bardziej teatr niż polityka – z tą różnicą, że w teatrze przynajmniej aktorzy wiedzą, kiedy zejść ze sceny. W sztabie PiS-u panuje grobowa atmosfera: próby reanimacji sondaży nie przynoszą efektu, a elektorat, zmęczony retoryką „złego Tuska” i „dobrego serca”, odwraca się z politowaniem.
Najsmutniejsze jest to, że Nawrocki naprawdę kiedyś wierzył, że ma szansę. Z uśmiechem na ustach przemawiał do sal w połowie pustych, składał życzenia świąteczne, które nikt nie ogląda, i publikuje spoty, które przypominają bardziej szkolne przedstawienie niż kampanię prezydencką. W tle tej tragikomedii wybrzmiewa echo pytań: Czy to naprawdę najlepszy kandydat, jakiego mogli wystawić? Czy może po prostu PiS przestał już wierzyć, że jest o co walczyć?
Tymczasem Nawrocki szykuje się do dalszej walki – samotnej, bez entuzjazmu, bez wsparcia, ale z wiarą, że może jednak zmartwychwstanie. Problem w tym, że polityczne cuda w Polsce nie zdarzają się co roku. A już na pewno nie na Wielkanoc.