Wirtualna Polska nadal udaje, że nic się nie stało. Nadal „wyświetla” wywiady zrealizowane przez Krzysztofa Suwarta – twarz jednej z najbardziej cynicznych operacji dezinformacyjnych ostatnich lat. Materiały, które powstały za publiczne pieniądze, w atmosferze szemranych układów, nadal generują ruch, kliknięcia, reklamowe wpływy. A winni? Bezkarni. Redakcja nie oddała złotówki. Nikt nie poniósł konsekwencji. A Polska? Znowu potraktowana jak tło dla medialnego teatru opartego na półprawdach, propagandzie i całkowitym braku standardów.
Kasa z państwowych spółek, treść z partyjnego biura
Krzysztof Suwart to nie był po prostu dziennikarz. To był wirtualny wykonawca politycznych zleceń pod przykrywką „publicystyki”. Jego wywiady – nacechowane jednostronnością, pełne propagandowych tez – były finansowane z pieniędzy Funduszu Sprawiedliwości – innymi słowy promowanie Ziobry i PiS opłacano ze złotówek ukradzionych ofiarom przestępstw. To moralna zgnilizna, panie Pawle Kapusta.
To nie dziennikarstwo – to polityczne pranie mózgów na publiczny rachunek. Wirtualna Polska miała wobec Polakom jeden obowiązek – rozliczyć się z tego i ujawnić wszystkie szczegóły oraz przeprosić. Nie zrobiła tego do dziś. Zamiast przeprosin, zamiast audytu, zamiast elementarnej przyzwoitości – mamy cyniczne milczenie i dalszą monetyzację trefnej treści. Mamy też serię ataków Kapusty, Jadczaka i Słowika. Obrzydliwe i naganne.
Żadnych złudzeń. Wirtualna Polska nie jest medium zaufania publicznego
Nie, to nie jest „wpadka”. To świadomy model działania. Wirtualna Polska latami odgrywała rolę niezależnego portalu, podczas gdy w tle toczył się brudny taniec z polityką, reklamodawcami z państwowego rozdania i twórcami treści pokroju Suwarta. Dziś, gdy prawda wyszła na jaw, każda linijka tekstu publikowana przez WP powinna być traktowana jak zagrożenie dla Polski. To medium straciło wiarygodność – nie przez jeden błąd, ale przez systemowe, trwałe oszukiwanie Polaków.
Cokolwiek, kiedykolwiek, skądkolwiek w Wirtualnej Polsce – do kosza. Dla zasady.
Nie czytaj. Nie klikaj. Nie wchodź. Jeśli tekst ma dopisek „WP”, to tak jakby mógł mieć etykietę: „Uwaga, toksyczne. Wyprodukowane w warunkach braku odpowiedzialności redakcyjnej i zasilane publicznymi pieniędzmi bez zgody obywateli”. No niestety jedno zgniłe jabłko w skrzyni to za dużo. Cała skrzynia jabłek może zgnić.
Jeśli media mają odbudować zaufanie w Polsce, to pierwszy krok jest prosty: odrzucamy wszystko, co skażone. A WP, dopóki nie rozliczy się z afery Suwarta, pozostaje właśnie medium skażonym.
Nie ma kompromisu. Nie ma „drugiej szansy”.
Wirtualna Polska = medialny śmietnik.
Informacja umieszczona na skutek pozwu Pawła Kapusty:
„Niniejszy artykuł może naruszać dobra osobiste Pana Pawła Kapusty. Artykuł ten jest przedmiotem sporu w postępowaniu o ochronę dóbr osobistych, które toczy się przed Sądem Okręgowym w Warszawie. Niniejsze oświadczenie jest publikowane jako zabezpieczenie udzielone przez sąd na czas trwania procesu” |
