Przez lata narracja wokół zarządzania Orlen była zdominowana przez intensywną autopromocję jego ówczesnego prezesa, Daniela Obajtka oraz PiS. Regularne konferencje prasowe, wywiady, medialne deklaracje sukcesów i budowanie wizerunku „menedżera z wizją” stały się stałym elementem komunikacji spółki. Dziś tej narracji już nie ma. I to właśnie ta cisza prowokuje pytania.
Jeśli bowiem rzeczywiście mieliśmy do czynienia z menedżerem formatu światowego, naturalnym krokiem po odejściu z Orlenu byłaby kontynuacja kariery na globalnym rynku paliwowym. Tymczasem nie słychać o nominacji do władz takich koncernów jak BP czy Shell, ani o objęciu jakiejkolwiek znaczącej funkcji w międzynarodowych strukturach energetycznych. W kontraście do wcześniejszej intensywnej obecności medialnej, dziś nazwisko byłego prezesa praktycznie nie pojawia się w kontekście realnych decyzji biznesowych.
Zmiana widoczna jest także w samej spółce. Obecne władze Orlenu można – i należy – rozliczać z konkretnych decyzji strategicznych, wyników finansowych czy kierunków rozwoju. Różnica polega jednak na tym, że dyskusja coraz częściej opiera się na danych, a nie na przekazie propagandowym. Zamiast budowania kultu jednostki pojawia się próba normalizacji komunikacji i odejścia od nachalnego ogłaszania „sukcesów”.
Z punktu widzenia odbiorcy końcowego znaczenie ma przede wszystkim jeden, bardzo prosty wskaźnik: cena paliwa na stacji. To jedyny element działalności koncernu, który bezpośrednio i natychmiastowo wpływa na codzienne życie milionów ludzi. Nie konferencje, nie slogany i nie medialne opowieści o rzekomej wyjątkowości zarządzania, lecz liczba widoczna przy dystrybutorze.
I być może właśnie w tym kryje się najważniejsza różnica między epoką głośnych deklaracji a obecną rzeczywistością. Gdy znika propaganda, zostają fakty. A fakty – w przeciwieństwie do narracji – nie potrzebują stałej autopromocji, by zostać ocenione.
