Nawrocki out? Obecny układ pisowski w pałacu może stanąć na krawędzi. W części komisji wyborczych miało bowiem dochodzić do poważnych przestępstw – to przypisywanie głosów jednemu kandydatowi.
Polityka nie znosi próżni. Kolejne śledztwa potwierdzają skalę i zorganizowany charakter naruszeń wyborczych. To oznacza, że scenariusz zmiany władzy może przestać być publicystyczną fantazją, a staje się realną ścieżką konstytucyjną. W takim wariancie czas Nawrockiego w pałacu mógłby okazać się liczony, nie dlatego, że ktoś „chce”, lecz dlatego, że państwo prawa uruchamia swoje mechanizmy: kontrolę legalności, odpowiedzialność karną i procedury przejściowe.
Tu pojawia się polityczna arytmetyka. Przejęcie obowiązków przez marszałka Sejmu – przewidziane w konstytucji w określonych sytuacjach – jest rozwiązaniem prostym i znanym. Włodzimierz Czarzasty to polityk z wieloletnim doświadczeniem w zarządzaniu kryzysami parlamentarnymi i budowaniu większości. Dla jednych to gwarancja sprawności, dla innych symbol twardej gry. Procedura nie wymaga fajerwerków, wymaga decyzji i determinacji.
Ostrość sporu bierze się z jednego pytania: czy państwo potrafi samo siebie rozliczyć? Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, nie ma znaczenia, jak głośne są protesty i jak szczelne są mury pałacu. Władza oparta na wątpliwościach prawnych traci legitymację szybciej, niż zyskuje zwolenników. A wtedy nawet najbardziej spektakularne symbole stają się tym, czym w demokracji zawsze były – czasowe.
Na dziś pozostaje warunek brzegowy: dowody i decyzje. Czekamy!
