Zbigniew Ziobro się doigrał. Przez lata politycznych igrzysk, demonstracyjnej pewności siebie i twardych deklaracji o „rozliczaniu elit” sam znalazł się dziś w miejscu, które jeszcze niedawno zarezerwowane było – w jego narracji – dla przestępców i wrogów państwa. Wydany list gończy za byłym ministrem sprawiedliwości to moment symboliczny. Moment, w którym polityczna retoryka zderza się z brutalnością procedur, a wieloletni gracz staje się bohaterem ponurego komunikatu policyjnego.
„Prokurator wydał postanowienie o poszukiwaniu podejrzanego, byłego ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry, listem gończym” – poinformowała Prokuratura Krajowa. Dalej jest już tylko gorzej. Według śledczych list został wydany, ponieważ „nie udało się do dnia dzisiejszego zrealizować czynności procesowych z uwagi na nieustalenie miejsca pobytu podejrzanego”. W tłumaczeniu na język niespecjalistyczny: państwo nie wie – lub udaje, że nie wie – gdzie przebywa jeden z najbardziej rozpoznawalnych polityków ostatnich dwóch dekad.
Kulminacją absurdu jest komunikat Komendy Stołecznej Policji, opublikowany wraz z wizerunkiem i danymi osobowymi Ziobry: „Mężczyzna ukrywa się przed organami ścigania. Jeśli znasz miejsce pobytu tej osoby, skontaktuj się z policjantami…”. Trudno oprzeć się wrażeniu, że mamy tu do czynienia z groteską. Powszechnie wiadomo, że Ziobro przebywa na Węgrzech, gdzie w grudniu ubiegłego roku uzyskał azyl międzynarodowy. A jednak oficjalna narracja brzmi tak, jakby chodziło o anonimowego uciekiniera, którego trop może wskazać przypadkowy przechodzień.
Ale pod tą warstwą farsy kryje się coś znacznie poważniejszego. Prokuratura zarzuca byłemu szefowi Ministerstwa Sprawiedliwości rzeczy, które – jeśli się potwierdzą – stawiają go nie jako kontrowersyjnego polityka, lecz jako centralną postać systemowego nadużycia władzy. Według śledczych Ziobro „rzekomo kierował zorganizowaną grupą przestępczą” i miał popełnić aż 26 przestępstw. Wśród nich: wydawanie poleceń łamania prawa, ingerowanie w konkursy, ustawianie dotacji z Funduszu Sprawiedliwości i przyznawanie środków podmiotom nieuprawnionym.
To właśnie Fundusz Sprawiedliwości – sztandarowy projekt Ziobry – staje się dziś jego największym obciążeniem. Instrument, który miał pomagać ofiarom przestępstw, w prokuratorskiej wersji wydarzeń zamienia się w narzędzie politycznego klientelizmu. „Wykorzystywał swoje stanowisko do działań o charakterze przestępczym” – czytamy w zarzutach. To zdanie brzmi jak oskarżenie nie tylko wobec jednego polityka, lecz wobec całej filozofii sprawowania władzy.
Ziobro przez lata budował wizerunek bezkompromisowego szeryfa. Człowieka, który nie cofnie się przed niczym, by „przywrócić sprawiedliwość”. Dziś sprawiedliwość puka do jego drzwi – a raczej do drzwi, których otworzyć nie może, bo przebywa poza granicami kraju. Ironia losu jest aż nadto czytelna.
Czy to rzeczywiście koniec politycznej drogi Ziobry? Jeszcze nie. Sprawa będzie się ciągnąć, a on sam zapewne spróbuje przedstawić się jako ofiara „politycznej zemsty”. Ale jedno jest pewne: to już nie są tylko igrzyska. To realne kłopoty, z którymi nie da się poradzić samą retoryką. I nawet jeśli dziś Ziobro jest poza zasięgiem polskich organów ścigania, jego legenda twardego gracza właśnie się kruszy. A czas, który przez lata działał na jego korzyść, tym razem może okazać się bezlitosny.
