Prezydentura Karola Nawrockiego coraz częściej przypomina polityczny performance, w którym powaga urzędu ustępuje miejsca insynuacjom, a konstytucyjne instytucje stają się rekwizytami w bieżącej walce. Najnowszym tego przykładem jest zwołanie Rady Bezpieczeństwa Narodowego w sprawie marszałka Sejmu Włodzimierz Czarzasty. W teorii – troska o bezpieczeństwo państwa. W praktyce – polityczna demonstracja, która więcej mówi o słabości argumentów prezydenta niż o zagrożeniach dla Polski.
Rzecznik głowy państwa zapowiedział, że jednym z tematów RBN będą „działania organów państwa mające na celu wyjaśnienie wszelkich okoliczności wschodnich kontaktów towarzysko-biznesowych” marszałka Sejmu. Brzmi groźnie, dopóki nie spojrzy się na źródła całej historii. A te prowadzą do „Gazety Polskiej” i TV Republika – mediów, które od lat funkcjonują jako polityczne megafony jednej strony sporu. Wykorzystanie ich publikacji jako pretekstu do angażowania najważniejszego organu doradczego w sprawach bezpieczeństwa jest nadużyciem, którego prezydent powinien się wstydzić.
Nie dziwi więc, że sprawa wywołała ostrą reakcję Tomasza Treli, posła Lewicy, który postanowił – w swoim stylu – obnażyć absurd całej sytuacji. – „Mam dla Karola Nawrockiego radę. Jak pan zacznie zaczepiać pana Włodzimierza, to pan dostanie lewym, prawym sierpem, pan się położy i pan nie wstanie po tej Radzie Bezpieczeństwa Narodowego” – powiedział w programie „Super Expressu”. To zdanie natychmiast wywołało oburzenie części komentatorów, skupionych na formie, nie na treści.
Trela jednak szybko doprecyzował, o co mu chodziło. „Przecież nikt nie będzie go bił” – zaznaczył, tłumacząc, że „lewy sierpowy w nomenklaturze politycznej to jest tak dosadne użycie argumentów, że człowiek, który wysuwa jakieś działo, nie jest w stanie się po tym podnieść”. I właśnie w tym sensie była to kpina celna. Bo jeśli Nawrocki liczy, że RBN stanie się sceną do politycznego ataku na marszałka Sejmu, może się okazać, że to on wyjdzie z tej konfrontacji osłabiony.
Problem polega bowiem na tym, że prezydent myli role. Rada Bezpieczeństwa Narodowego nie jest komisją śledczą, sądem ani redakcją prawicowych mediów. Jej zadaniem jest „rozmawiać o sprawach bezpieczeństwa naszego kraju”, jak przypomniał Trela. Próba wciągnięcia jej w narrację opartą na medialnych sugestiach sprawia wrażenie desperackiej. Zamiast budować autorytet urzędu, Nawrocki go rozmienia.
Warto też zauważyć, że prezydent nie po raz pierwszy sięga po ciężkie polityczne działa. Wcześniej dał się już zdominować podczas Rady Gabinetowej przez premiera Donald Tusk, po czym – jak ironicznie zauważył Trela – zwołał ją „pierwszy i ostatni raz”. Teraz scenariusz może się powtórzyć: wielkie zapowiedzi, dramatyczna oprawa i rozczarowujący finał.
Kpina Treli była więc nie tylko retorycznym popisem, lecz także diagnozą. Pokazała, że prezydent, który próbuje rządzić przez aluzje i sugestie, sam wystawia się na kontratak – argumentacyjny, nie fizyczny. A polityk, który instrumentalizuje bezpieczeństwo państwa, musi liczyć się z tym, że zostanie publicznie rozbrojony.
Karol Nawrocki miał szansę być prezydentem ponad podziałami. Coraz częściej wybiera jednak rolę uczestnika partyjnej potyczki, gotowego użyć nawet Rady Bezpieczeństwa Narodowego jako narzędzia presji. W tej roli wypada słabo. I jeśli po tej Radzie „się położy i nie wstanie”, jak ironizował Trela, to nie z powodu czyjegoś „sierpa”, lecz z powodu własnych politycznych kalkulacji, które coraz wyraźniej rozmijają się z powagą urzędu.