Spór wokół programu SAFE stał się kolejnym testem odpowiedzialności polskiej klasy politycznej. I niestety – jak wiele razy w ostatnich latach – test ten oblewa Prawo i Sprawiedliwość. Zamiast merytorycznej debaty, zamiast pracy nad poprawkami, zamiast próby wynegocjowania jak najlepszych warunków dla państwa, dostajemy demonstracyjne odrzucenie projektu jeszcze na etapie komisji. To nie jest opozycyjna kontrola. To jest polityczna obstrukcja.
Program SAFE budzi emocje, bo dotyczy pieniędzy i bezpieczeństwa. PiS oraz Konfederacja przekonują, że to „nieopłacalna pożyczka”, którą „trzeba będzie spłacać przez dekady”. To argument, który brzmi poważnie – ale tylko do momentu, gdy zestawi się go z realiami geopolitycznymi i potrzebami polskiego przemysłu zbrojeniowego. Rządząca koalicja wskazuje bowiem jasno: chodzi o miliardy złotych, które mogą wzmocnić krajowe zakłady, miejsca pracy i potencjał obronny. W czasach wojny za wschodnią granicą takie decyzje nie są abstrakcją księgową. To kwestia strategiczna.
W tym kontekście głos marszałek Senatu, Małgorzata Kidawa-Błońska, wybrzmiał wyjątkowo mocno. „Z przykrością muszę stwierdzić, że już podczas prac komisji Prawo i Sprawiedliwość stwierdziło, że zgłasza wniosek o odrzucenie tego projektu. To jest taki sygnał, że nie zależy im na tym, żeby nad tym projektem pracować czy doprecyzowywać zapisy, tylko po prostu ten projekt odrzucić” – powiedziała podczas konferencji prasowej. To zdanie trafia w sedno problemu. Opozycja ma prawo krytykować, ale ma też obowiązek współtworzyć prawo tam, gdzie w grę wchodzi interes państwa.
PiS od lat buduje swój wizerunek jako partii bezpieczeństwa i suwerenności. „Tyle się mówi o odpowiedzialności za kraj, tyle się mówi o tym, że bezpieczeństwo Polski i Polaków jest najważniejsze, że ważny jest rozwój polskiej gospodarki” – przypomniała Kidawa-Błońska. I trudno nie dostrzec ironii w tym zestawieniu. Gdy pojawia się konkretna ustawa, która – jak twierdzi rząd – może wzmocnić zarówno bezpieczeństwo, jak i gospodarkę, słyszymy: „nie, to nas nie interesuje”.
Oczywiście można mieć wątpliwości. Można pytać o warunki finansowania, o zabezpieczenia budżetowe, o mechanizmy kontroli wydatkowania środków. To byłaby odpowiedzialna opozycja. Ale zgłoszenie wniosku o odrzucenie projektu na starcie to sygnał, że chodzi nie o poprawę ustawy, lecz o polityczny gest. A polityczne gesty nie budują czołgów, nie modernizują fabryk amunicji i nie zwiększają zdolności obronnych.
Najmocniejsze słowa padły na końcu. „Ja nie chcę tego nazywać zdradą, ale tak to wygląda” – stwierdziła marszałek Senatu. To zdanie wywołało burzę. Jednak warto zastanowić się, skąd ta retoryka. Jeśli w kluczowym momencie, gdy państwo potrzebuje inwestycji w obronność, największa partia opozycyjna odmawia nawet pracy nad projektem, to trudno nie zadawać pytań o priorytety. Czy rzeczywiście chodzi o dobro kraju, czy raczej o krótkoterminowy interes partyjny?
PiS lubi przedstawiać się jako jedyna siła zdolna zapewnić Polsce bezpieczeństwo. Tymczasem w sprawie SAFE zachowuje się jak partia, która woli powiedzieć „nie”, niż wziąć współodpowiedzialność za trudne decyzje finansowe. Krytykowanie długu jest wygodne, ale ignorowanie potencjalnych korzyści dla przemysłu zbrojeniowego – już niebezpieczne. Polska nie ma luksusu biernej polityki. Każde opóźnienie w modernizacji armii może mieć realne konsekwencje.
Publicystyka nie powinna być bezkrytyczna wobec władzy. Ale powinna też punktować hipokryzję. Gdy partia, która przez lata odwoływała się do haseł patriotycznych i bezpieczeństwa, rezygnuje z konstruktywnej pracy nad projektem wzmacniającym obronność, trudno nie mówić o politycznej niekonsekwencji. SAFE to nie jest projekt jednej partii – to sprawdzian dojrzałości całej klasy politycznej. I dziś to Prawo i Sprawiedliwość zdaje się z tego sprawdzianu uciekać.
