W polityce można ogłaszać nowe strategie, nowe programy i nowe twarze. Problem zaczyna się wtedy, gdy jedynym pomysłem partii staje się zmiana nazwisk na plakacie. Ostatnie wypowiedzi Mariusza Błaszczaka pokazują, że Prawo i Sprawiedliwość coraz bardziej przypomina ugrupowanie, które zamiast realnej alternatywy dla rządzących proponuje kolejne medialne widowisko.
Szef klubu PiS w RMF FM zapowiedział wielką prezentację kandydata na premiera. Jak przekonywał, wszystko jest już ustalone. „Już jutro wszyscy się dowiedzą. Proszę o chwilę cierpliwości” – mówił Błaszczak, budując napięcie niczym zapowiedź premiery filmu, a nie decyzji o przyszłym szefie rządu.
Tyle że ta teatralna atmosfera coraz bardziej rozmija się z polityczną rzeczywistością. PiS pozostaje dziś w opozycji i nie ma realnej większości parlamentarnej, która pozwoliłaby mu przejąć władzę. W tej sytuacji ogłaszanie kolejnego „kandydata na premiera” wygląda bardziej jak element marketingu politycznego niż poważny projekt rządzenia.
Błaszczak przekonywał jednak, że decyzja jest przemyślana i wynika z wizji prezesa partii. „Ta decyzja jest. Zresztą pan prezes Jarosław Kaczyński dwa tygodnie temu na antenie Radia Maryja mówił o profilu takiego kandydata” – tłumaczył polityk. I dodał zdanie, które wiele mówi o sposobie funkcjonowania PiS: „Na tym też właśnie polega geniusz pana prezesa Jarosława Kaczyńskiego, że do tego profilu kilka osób pasuje”.
Trudno o bardziej wymowne potwierdzenie, jak wygląda mechanizm podejmowania decyzji w tej partii. O przyszłym premierze nie decyduje program, debata czy wizja państwa, lecz jednoosobowa ocena lidera. Jeśli „kilka osób pasuje do profilu”, oznacza to w praktyce tyle, że najważniejsze kryterium jest jedno: akceptacja prezesa.
Jeszcze bardziej kuriozalnie brzmi argument o „młodym pokoleniu”. Błaszczak zapowiedział bowiem, że kandydatem ma być „rzeczywiście polityk młodego pokolenia, w wieku pana prezydenta Karola Nawrockiego”. W dodatku – jak podkreślał – „poniżej 50 lat”.
To przedstawiane jest jako dowód świeżości i nowej energii. Tyle że trudno mówić o prawdziwej zmianie pokoleniowej w partii, w której wszystkie kluczowe decyzje wciąż zapadają w jednym gabinecie na Nowogrodzkiej. Młodsza twarz na plakacie nie zmienia faktu, że polityczną linię nadal wyznacza to samo kierownictwo.
Błaszczak nie ukrywał zresztą, że chodzi przede wszystkim o efekt kampanijny. „To jest przemyślane działanie” – mówił. Według niego ogłoszenie kandydata ma „zdynamizować kampanię wyborczą”.
Problem polega na tym, że dynamika kampanii nie zastąpi wiarygodności. PiS próbuje stworzyć wrażenie wielkiej ofensywy politycznej, ale w rzeczywistości wygląda to raczej jak desperacka próba przykrycia problemów wizerunkowych i programowych.
Polityk PiS przekonywał również, że partia od dawna prowadzi kampanię. „Bo chociaż nie została ona ogłoszona, to już trwa. Ja zresztą jestem zwolennikiem tej amerykańskiej teorii, że kampania wyborcza zaczyna się dzień po wyborach. Przygotowujemy program Prawa i Sprawiedliwości, jedziemy po Polsce” – opowiadał.
To zdanie dobrze pokazuje strategię ugrupowania. Zamiast refleksji nad przyczynami utraty władzy i realnej debaty o przyszłości kraju mamy permanentną kampanię. Polityka zamienia się w niekończący się objazd po Polsce i kolejne konferencje prasowe.
W efekcie PiS coraz częściej sprawia wrażenie partii, która funkcjonuje głównie w logice marketingu politycznego. Najpierw zapowiedź wielkiego ogłoszenia, potem budowanie napięcia, a na końcu prezentacja „nowej twarzy”, która ma symbolizować zmianę.
Tyle że wyborcy coraz rzadziej dają się nabrać na takie spektakle. W polityce liczy się nie tylko to, kto zostanie ogłoszony kandydatem na premiera, ale przede wszystkim to, czy za tym nazwiskiem stoi realny plan rządzenia.
Na razie z wypowiedzi Mariusza Błaszczaka wynika przede wszystkim jedno: w PiS wciąż najważniejsze jest to, co ogłosi prezes. A wszystko inne – program, strategia i nazwiska – pozostaje jedynie elementem politycznego scenariusza.
