Prawo i Sprawiedliwość ogłosiło swojego kandydata na premiera. Podczas konwencji w Krakowie prezes partii Jarosław Kaczyński wskazał na Przemysława Czarnka. Były minister edukacji i nauki natychmiast ruszył do ofensywy medialnej – udziela wywiadów, organizuje konferencje prasowe, pojawia się na spotkaniach z wyborcami. Problem polega jednak na tym, że coraz więcej osób zastanawia się, czy cała ta operacja nie jest po prostu politycznym przedstawieniem.
Pytanie brzmi: czy Czarnek naprawdę ma zostać premierem, jeśli PiS wygra wybory w 2027 roku? A może jest tylko „twarzą” partii na czas prekampanii – kimś, kto ma mobilizować elektorat, a potem zostanie zastąpiony przez kogoś innego?
Sam moment ogłoszenia kandydatury był spektakularny. W hali Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Krakowie Jarosław Kaczyński ogłosił decyzję, która miała pokazać, że PiS ma już gotowego przyszłego szefa rządu. Wybór padł na polityka znanego z ostrych wypowiedzi i ideologicznych sporów.
Czarnek nie czekał ani chwili i natychmiast ruszył z polityczną ofensywą. Jednym z jego pierwszych ruchów była konferencja przed stacją paliw Orlen przy ulicy Srebrnej w Warszawie. Były minister edukacji krytykował rząd za rosnące ceny paliw i zapowiedział projekt ustawy mający je obniżyć.
Polityk PiS poinformował, że jego ugrupowanie chce czasowo zmniejszyć podatki na paliwo. Projekt zakłada obniżenie podatku VAT z 23 do 8 proc. oraz zmniejszenie akcyzy o około 9–10 procent. W przekazie kampanijnym brzmi to jak prosta recepta na rozwiązanie problemu.
Rzeczywistość jest jednak bardziej skomplikowana. Podobne pomysły pojawiały się już wcześniej w polskiej polityce i rzadko przynosiły trwały efekt. Co więcej, PiS przez osiem lat rządów nie zdecydował się na trwałe obniżenie podatków paliwowych, choć ceny benzyny również rosły.
Dlatego trudno oprzeć się wrażeniu, że dzisiejsza inicjatywa Czarnka ma przede wszystkim charakter politycznego spektaklu. Kandydat na premiera ma pokazać energię, aktywność i gotowość do walki o wyborców. Tyle że spektakl wyborczy to jedno, a realne rządzenie państwem – zupełnie co innego.
Wizerunkowa ofensywa Czarnka jest zresztą starannie reżyserowana. Podczas środowego posiedzenia Sejmu doszło nawet do symbolicznej zmiany w ławach poselskich PiS. W pierwszym rzędzie obok Jarosława Kaczyńskiego i Mariusza Błaszczaka pojawił się właśnie on. Zastąpił Ryszarda Terleckiego, który zwykle zajmował to miejsce. Ten gest miał pokazać jedno: Czarnek rośnie w hierarchii partii. Problem w tym, że w społeczeństwie wcale nie widać podobnego przekonania.
Nowy sondaż SW Research dla „Wprost” pokazuje, że Polacy są w tej sprawie głęboko podzieleni – a raczej sceptyczni. Tylko 32,4 procent respondentów wierzy, że Przemysław Czarnek faktycznie będzie kandydatem PiS na premiera po wyborach w 2027 roku.
Jeszcze bardziej wymowny jest inny wynik badania. Aż 35 procent ankietowanych uważa, że były minister edukacji zostanie zastąpiony przez kogoś innego, gdy kampania wyborcza wejdzie w decydującą fazę. To niezwykle znaczący sygnał. Oznacza bowiem, że nawet wyborcy obserwujący scenę polityczną podejrzewają, iż kandydatura Czarnka może być jedynie elementem strategii marketingowej.
Pozostałe 32,6 procent badanych nie ma zdania w tej sprawie. Innymi słowy – ogromna część opinii publicznej nie traktuje tej nominacji poważnie.
I właśnie tu pojawia się największy problem dla PiS. Jeśli kandydat na premiera jest odbierany jako element politycznej gry, a nie realny przyszły lider rządu, cała operacja zaczyna wyglądać jak kampanijny manewr.
Przemysław Czarnek od lat jest jedną z najbardziej kontrowersyjnych postaci polskiej polityki. Jego wypowiedzi wielokrotnie wywoływały burze, a styl prowadzenia debaty często budził sprzeciw nawet części umiarkowanych wyborców prawicy.
Dlatego wielu obserwatorów zastanawia się, czy PiS naprawdę chce powierzyć mu najważniejszy urząd w państwie – czy raczej wykorzystuje go jako politycznego „fightera”, który ma zaostrzyć kampanię.
Nowy sondaż pokazuje jedno: Polacy zaczynają dostrzegać tę grę. A jeśli wyborcy czują, że ktoś próbuje sprzedać im polityczny spektakl zamiast realnej wizji rządzenia, efekt może być odwrotny od zamierzonego. Wtedy nawet najgłośniejsza kampania nie wystarczy, by przekonać opinię publiczną.
