Prezydentura Karola Nawrockiego od początku budzi silne emocje. Najnowszy sondaż United Surveys nie pozostawia wątpliwości: Polacy są w swojej ocenie głowy państwa głęboko podzieleni. Co więcej, przewaga ocen negatywnych – choć niewielka – jest znacząca politycznie i symbolicznie. Pokazuje bowiem, że prezydent nie zdołał przekonać do siebie większości społeczeństwa, a jego działania raczej pogłębiają istniejące podziały, niż je łagodzą.
Jak wynika z badania, „łącznie krytycznie dotychczasowe dokonania prezydenta oceniło 49,8 proc. pytanych”. To niemal połowa społeczeństwa, przy czym aż 27 proc. badanych wskazało odpowiedź „zdecydowanie źle”. Trudno uznać taki wynik za sukces, zwłaszcza dla polityka, który – przynajmniej w teorii – powinien pełnić rolę arbitra i reprezentanta wszystkich obywateli. Tymczasem Nawrocki zdaje się być raczej prezydentem jednej strony politycznego sporu.
Owszem, są także głosy poparcia. „Suma pozytywnych ocen wynosi zaś 47,1 proc.”, co oznacza, że niemal połowa badanych patrzy na jego prezydenturę przychylnie. Jednak ten wynik nie równoważy negatywnego odbioru – raczej potwierdza obraz Polski jako kraju „pękniętego na pół”. W praktyce oznacza to, że prezydent nie tylko nie łagodzi napięć, ale sam staje się ich częścią.
Jeszcze bardziej wymowne są dane dotyczące zależności ocen od sympatii politycznych. „Ocena głowy państwa pokrywa się niemal idealnie z linią preferencji partyjnych”. To zdanie powinno być alarmujące dla każdego, kto oczekuje od prezydenta ponadpartyjności. Jeśli aż 96 proc. zwolenników koalicji rządzącej ocenia jego działalność negatywnie, trudno mówić o jakiejkolwiek zdolności do budowania mostów. Z drugiej strony, „88 proc. zwolenników opozycji ocenia go pozytywnie”, co tylko potwierdza, że Nawrocki funkcjonuje przede wszystkim jako polityczny reprezentant jednej opcji.
W tym kontekście szczególnie istotne jest spostrzeżenie, że „styl sprawowania urzędu przez Karola Nawrockiego prawie nikogo nie pozostawia obojętnym”. To prawda – ale czy jest to powód do dumy? Prezydent, który wywołuje skrajne emocje, może być skuteczny jako lider partyjny, lecz niekoniecznie jako głowa państwa. Urząd prezydenta w systemie demokratycznym powinien raczej tonować konflikty, a nie je zaostrzać.
Krytycy Nawrockiego zwracają uwagę, że jego działania często wpisują się w logikę bieżącej walki politycznej. Zamiast budować szerokie porozumienia, prezydent zdaje się wzmacniać linię podziału między „nami” a „nimi”. Taka strategia może przynosić krótkoterminowe korzyści polityczne, ale w dłuższej perspektywie prowadzi do erozji zaufania społecznego i instytucjonalnego.
Nie bez znaczenia jest również fakt, że tylko 3,1 proc. respondentów nie miało zdania na temat jego prezydentury. To pokazuje, jak silnie obecny prezydent wpisał się w świadomość społeczną – ale także jak bardzo spolaryzował opinię publiczną. Brak obojętności nie jest tu oznaką sukcesu, lecz raczej dowodem na to, że jego styl rządzenia budzi kontrowersje.
Podsumowując, prezydentura Karola Nawrockiego jawi się jako czas pogłębiających się podziałów i utraconych szans na budowanie wspólnoty. Choć niemal połowa Polaków ocenia go pozytywnie, to jednak przewaga ocen negatywnych oraz ich wyraźne powiązanie z preferencjami politycznymi wskazują na poważny problem. Prezydent, który nie potrafi wyjść poza własny elektorat, nie spełnia w pełni swojej roli. A Polska – zamiast się jednoczyć – pozostaje krajem coraz bardziej podzielonym.
