Zbigniew Ziobro znalazł się na Węgrzech nie z wyboru, lecz z konieczności – uciekając przed odpowiedzialnością w kraju, gdzie ciążą na nim poważne zarzuty. Dziś wszystko wskazuje na to, że ta przystań przestaje być bezpieczna, a sam Ziobro reaguje na to w sposób coraz bardziej nerwowy. Jego ostatnie wypowiedzi nie są już przejawem politycznej siły, lecz dowodem rosnącej paniki i próby przykrycia własnej słabości głośnymi, lecz pustymi groźbami.
„Cokolwiek będę robił, gdziekolwiek się znajdę, będę walczył z Tuskiem” – zapowiedział Ziobro. Problem polega na tym, że takie słowa nie robią już na nikim większego wrażenia. Brzmią jak odruchowa reakcja polityka, który traci grunt pod nogami i próbuje odzyskać kontrolę nad narracją. Im mocniejsze deklaracje, tym wyraźniej widać, że sytuacja wymyka mu się spod kontroli.
Jeszcze bardziej wymowne jest zdanie: „Czy zostanę w Budapeszcie, czy los sprawi, że będę znowu w Warszawie, to będę walczył z Tuskiem”. To już nie jest głos pewnego siebie lidera, ale człowieka, który sam nie wie, gdzie za chwilę będzie. Niepewność, która przebija z tych słów, stoi w jaskrawej sprzeczności z tonem politycznej pewności, do jakiego Ziobro przyzwyczaił swoich wyborców.
W tej samej wypowiedzi pojawia się także charakterystyczna dla niego retoryka oblężonej twierdzy. Donald Tusk zostaje nazwany „niszczycielem państwa polskiego”, a działania obecnej władzy określane są jako „bezprawne” i „kryminalne”. Problem w tym, że tego typu oskarżenia padają w momencie, gdy sam Ziobro znajduje się pod presją zarzutów i śledztw. To odwrócenie ról jest aż nadto widoczne.
Ziobro próbuje też tłumaczyć zmiany polityczne na Węgrzech, atakując Péter Magyar i sugerując jego zależność od „Brukseli” czy „Berlinа”. Mówi o „gigantycznych pieniądzach” i „przekazie brukselskim”, próbując wpisać nową rzeczywistość w znany schemat spisku elit europejskich. Tyle że te argumenty brzmią coraz bardziej jak echo dawnych narracji, które tracą swoją siłę przekonywania.
Co więcej, Ziobro zdaje się ignorować fakt, że to właśnie zmiana władzy w Budapeszcie jest jednym z głównych powodów jego obecnych problemów. Koniec rządów Viktor Orbán oznacza koniec politycznego parasola ochronnego. Tymczasem zamiast zmierzyć się z tą rzeczywistością, były minister woli snuć opowieści o „szantażu finansowym” i „atakach zewnętrznych”.
W jego słowach pobrzmiewa także nostalgia za dawnym układem. „Będziemy to pamiętać” – mówi, dziękując Orbánowi za wsparcie. To zdanie brzmi jednak bardziej jak pożegnanie z epoką, która właśnie się kończy, niż zapowiedź przyszłych działań.
Najbardziej uderzające jest jednak to, że groźby Ziobry przestały być traktowane poważnie. „Jestem przekonany, że Tusk zawsze będzie to odczuwał” – dodaje. Tyle że trudno wskazać, w jaki sposób miałoby się to przełożyć na realną siłę polityczną. Polityk przebywający za granicą, objęty śledztwami, bez stabilnego zaplecza, nie jest dziś w pozycji, by kogokolwiek straszyć.
Zamiast strategii widzimy więc serię emocjonalnych reakcji. Zamiast planu – powtarzanie tych samych oskarżeń. Zamiast kontroli nad sytuacją – coraz bardziej widoczne zdenerwowanie. To nie jest obraz polityka, który przygotowuje się do ofensywy. To obraz człowieka, który próbuje zagłuszyć własne obawy.
W polityce siła nie polega na głośnych deklaracjach, lecz na zdolności do działania. A tej w wypowiedziach Ziobry coraz trudniej się doszukać. Jego słowa brzmią dziś jak echo dawnej pozycji – głośne, ale coraz bardziej puste.
I właśnie dlatego nikt już w te groźby nie wierzy.
