To, co dzieje się dziś w Prawie i Sprawiedliwości, coraz bardziej przypomina polityczny teatr absurdu. Chaos komunikacyjny, sprzeczne przekazy i narastające ambicje sprawiają, że partia, która jeszcze niedawno aspirowała do roli stabilnego lidera, dziś sprawia wrażenie organizacji pogrążonej w wewnętrznym kryzysie. A odpowiedzialność za ten stan rzeczy ponoszą wszyscy główni aktorzy tego spektaklu: Jarosław Kaczyński, Mateusz Morawiecki i Przemysław Czarnek.
Zacznijmy od Kaczyńskiego. Prezes PiS publicznie przyznaje: „proponowałem panu premierowi, żeby wystąpił razem z panem profesorem Czarnkiem. Spotkałem się z odmową”. To zdanie mówi więcej, niż mogłoby się wydawać. Bo jeśli lider partii musi mediować między własnymi ludźmi i publicznie ujawniać kulisy takich propozycji, to znaczy, że sytuacja wymknęła się spod kontroli. Jeszcze gorzej, że sam Kaczyński nie panuje nad przekazem – jego słowa stoją w sprzeczności z komunikatem własnego obozu.
Bo chwilę wcześniej Michał Dworczyk zapewniał: „to po prostu nieprawda”, że Morawiecki odrzucił wspólne wystąpienie z Czarnkiem. W jednej partii mamy więc dwie wersje rzeczywistości. Jedną przedstawia prezes, drugą jego współpracownicy. I żadna nie jest w stanie zdominować przekazu.
To już nie jest tylko problem komunikacyjny. To dowód na głęboki rozkład wewnętrzny.
Jeszcze bardziej kompromitująca jest postawa samego Morawieckiego. Jeśli rzeczywiście odmówił wspólnego wystąpienia z Czarnkiem – potwierdza to, że konflikt jest realny i głęboki. Jeśli nie odmówił – oznacza to, że w partii panuje totalny chaos informacyjny. W obu przypadkach były premier wychodzi z tej sytuacji osłabiony.
Morawiecki próbuje grać na dwa fronty: z jednej strony deklaruje lojalność wobec PiS, z drugiej buduje własną pozycję i dystansuje się od nowych decyzji kierownictwa. To strategia krótkoterminowa, która może przynieść chwilowe korzyści, ale w dłuższej perspektywie prowadzi do erozji zaufania. Bo polityka nie znosi niejednoznaczności – szczególnie w momentach kryzysu.
Nie lepiej wygląda rola Czarnka. Wprowadzenie go jako „kandydata na premiera” miało być sygnałem mobilizacji i nowego otwarcia. Tymczasem stało się zapalnikiem konfliktu. Sam Kaczyński przyznaje, że to właśnie ta decyzja „jest główną przyczyną tych wszystkich wydarzeń, które mają ostatnio miejsce”. To zdanie brzmi jak akt oskarżenia wobec własnej strategii.
Czarnek, zamiast jednoczyć, dzieli. Dla jednych jest symbolem twardego kursu, dla innych – politykiem, który zamyka PiS na szerszy elektorat. Kaczyński mówi wręcz, że dla części prawicy jest „czerwoną płachtą na byka”. Jeśli tak jest, to trudno zrozumieć, dlaczego właśnie na nim oparto projekt przyszłego przywództwa.
To wszystko składa się na obraz partii, która sama generuje swoje problemy. Zamiast spójnej wizji – mamy sprzeczne komunikaty. Zamiast jedności – rywalizację. Zamiast strategii – improwizację.
Najbardziej uderzające jest jednak to, że PiS nie potrafi już nawet kontrolować własnej narracji. Jeszcze niedawno partia słynęła z żelaznej dyscypliny przekazu. Dziś jej liderzy publicznie sobie zaprzeczają, ujawniają kulisy wewnętrznych sporów i próbują ratować sytuację kolejnymi oświadczeniami.
W efekcie wyborcy dostają obraz ugrupowania skłóconego, niepewnego i pogrążonego w wewnętrznych grach. A to najgorsze, co może spotkać partię aspirującą do władzy.
Bo polityka to nie tylko program i hasła. To także – a może przede wszystkim – wiarygodność. A tej dziś PiS dramatycznie brakuje.
