W polskiej polityce konflikty nigdy nie były niczym niezwykłym. Zawsze jednak – przynajmniej w przypadku największych partii – istniała granica, której nie przekraczano publicznie. Dziś ta granica w Prawie i Sprawiedliwości przestaje istnieć. To, co obserwujemy, nie jest już sporem o strategię czy kierunek ideowy. To wewnętrzna wojna, która pochłania całą energię partii.
Słowa Piotra Müllera są pod tym względem wyjątkowo wymowne: „Problemem są politycy Suwerennej Polski, którzy chcą wypchnąć Morawieckiego z PiS. Problemem jest Patryk Jaki, Jacek Ozdoba, Jacek Kurski”. To nie jest analiza sytuacji – to akt oskarżenia wobec własnego środowiska. I to akt oskarżenia wygłoszony publicznie.
Jeszcze niedawno takie wypowiedzi byłyby nie do pomyślenia. Dziś stają się normą. Politycy PiS nie tylko przestali ukrywać wewnętrzne napięcia – zaczęli je eksponować, eskalować i wykorzystywać jako narzędzie walki. Müller idzie jeszcze dalej, sugerując, że nawet Jarosław Kaczyński „został wprowadzony w błąd przez ludzi, którzy mieli określone złe intencje”. To już nie jest zwykły spór frakcyjny. To podważanie zaufania do samego centrum decyzyjnego partii.
W tym wszystkim trudno dostrzec jakąkolwiek refleksję nad realnymi problemami politycznymi czy społecznymi. Zamiast tego mamy niekończący się spektakl wzajemnych pretensji, oskarżeń i personalnych rozgrywek. Nawet deklaracje lojalności brzmią dziś jak puste formuły. Müller zapewnia: „działalność naszego stowarzyszenia nie ma być w kontrze do partii, tylko wręcz przeciwnie, ma rozszerzać nasz elektorat”. Problem w tym, że rzeczywistość pokazuje coś zupełnie innego.
Bo jak rozszerzać elektorat, skoro cała energia idzie na walkę wewnętrzną? Jak przekonywać wyborców, skoro przekaz partii sprowadza się do tego, kto kogo próbuje wypchnąć, kto kogo oszukuje i kto komu szkodzi? To nie jest strategia polityczna. To chaos.
Co więcej, liczby są bezlitosne. Sam Müller przyznaje, że od 2023 roku partia straciła ponad 10 punktów procentowych poparcia. I trudno się temu dziwić. Wyborcy nie widzą dziś w PiS spójnej formacji, lecz zbiór rywalizujących ze sobą grup, które bardziej interesują się własną pozycją niż wspólnym celem.
Szczególnie uderzające jest to, że z tej układanki coraz trudniej wydobyć jakąkolwiek wspólną ideę. Jeszcze kilka lat temu PiS potrafił mobilizować wyborców wokół konkretnych projektów i wartości. Dziś dominują personalne ambicje i frakcyjne interesy. Wrażenie jest takie, jakby tych ludzi nie łączyło już nic – poza chęcią utrzymania wpływów i profitów płynących ze sprawowania mandatów poselskich.
Nie chodzi tu tylko o cynizm. Chodzi o całkowitą erozję sensu polityki jako działania na rzecz wspólnoty. Gdy politycy zaczynają traktować partię jak pole bitwy o stanowiska, a nie narzędzie realizacji programu, kończy się to dokładnie tak, jak dziś w PiS: permanentnym konfliktem i utratą wiarygodności.
Warto zwrócić uwagę na jeszcze jeden element. Müller apeluje: „Panowie przestańcie”. To zdanie brzmi niemal rozpaczliwie. Jakby sam autor tych słów zdawał sobie sprawę, że sytuacja wymyka się spod kontroli. Ale jednocześnie jest to apel spóźniony. Bo gdy konflikty osiągają poziom publicznych oskarżeń i podważania autorytetu lidera, trudno je zatrzymać jednym wezwaniem do opamiętania.
Ostatecznie PiS znalazł się w punkcie, w którym musi odpowiedzieć sobie na fundamentalne pytanie: czy jest jeszcze partią polityczną, czy już tylko areną wewnętrznych rozgrywek? Na razie wszystko wskazuje na to drugie.
A jeśli nic się nie zmieni, wyborcy odpowiedzą na to pytanie za nich.
