Karol Nawrocki coraz wyraźniej pokazuje, że w swojej polityce gotów jest zrobić niemal wszystko, by uderzyć w Donalda Tuska — nawet jeśli oznacza to granie bezpieczeństwem państwa i osłabianie relacji z europejskimi partnerami. Jego ostatnie wypowiedzi dotyczące amerykańskich wojsk w Niemczech są tego najlepszym przykładem. Zamiast odpowiedzialnej dyplomacji dostaliśmy polityczny spektakl obliczony przede wszystkim na wewnętrzny konflikt z premierem.
Prezydent Nawrocki podczas wizyty na Litwie zadeklarował, że „Polska jest gotowa przyjąć żołnierzy amerykańskich”, jeśli Donald Trump zdecyduje się ograniczyć obecność wojsk USA w Niemczech. Dodał również: „Będę zachęcał Trumpa, by ci żołnierze zostali w Europie”. Na pierwszy rzut oka może to brzmieć jak troska o bezpieczeństwo regionu. Problem polega jednak na tym, że kontekst tej wypowiedzi jest jednoznacznie polityczny. Nawrocki mówi to dokładnie w kontrze do stanowiska Donalda Tuska, który podkreślił, że Polska nie powinna „podbierać” Niemcom amerykańskich żołnierzy.
I właśnie tutaj wychodzi prawdziwy problem prezydenta. Dla Nawrockiego najważniejsze nie jest dziś budowanie spójnej strategii bezpieczeństwa Polski, lecz pokazanie, że w każdej sprawie musi być anty-Tuskiem. Nawet wtedy, gdy wymaga to podważania delikatnej równowagi w relacjach z najważniejszym partnerem gospodarczym i politycznym Polski w Europie.
Donald Tusk zachował się w tej sprawie odpowiedzialnie. Zrozumiał coś, czego Nawrocki najwyraźniej nie chce przyjąć do wiadomości: bezpieczeństwo NATO opiera się na współpracy, a nie na rywalizacji państw członkowskich o wojskową obecność Stanów Zjednoczonych. Publiczne sugerowanie, że Polska mogłaby „przejąć” żołnierzy wycofywanych z Niemiec, to sygnał fatalny dyplomatycznie. To dokładnie ten typ polityki, który przez lata osłabiał pozycję Polski w Europie — polityki opartej na emocjach, demonstracjach i ciągłym szukaniu konfliktu.
Nawrocki próbuje przedstawiać swoje stanowisko jako patriotyczne i stanowcze. Tymczasem coraz bardziej przypomina polityka, który bezpieczeństwo państwa traktuje jak element partyjnej wojny z Tuskiem. Każda okazja jest dobra, by pokazać, że „on zrobi inaczej niż premier”. Nawet jeśli to „inaczej” oznacza ryzyko napięć z Berlinem i niepotrzebne wzmacnianie podziałów wewnątrz NATO.
Warto zauważyć, że sam Nawrocki przyznał, iż ostateczna decyzja należy do Donalda Trumpa. „To już decyzja pana prezydenta Donalda Trumpa” — powiedział. Mimo to zdecydował się publicznie wysyłać sygnał gotowości do przejęcia amerykańskich wojsk. Po co? Odpowiedź wydaje się prosta: chodziło przede wszystkim o polityczny przekaz skierowany do krajowej opinii publicznej. O pokazanie, że prezydent jest „twardszy” od Tuska.
To wyjątkowo niebezpieczna logika. Polityka bezpieczeństwa nie może być budowana na zasadzie: „byle przeciw premierowi”. Tymczasem Nawrocki coraz częściej właśnie tak działa. W jego wypowiedziach trudno znaleźć spójną wizję strategiczną. Łatwo natomiast zauważyć obsesyjną potrzebę ustawicznego konfrontowania się z Donaldem Tuskiem. Nawet kosztem interesów państwa.
Szczególnie niepokojące jest to, że prezydent robi to w momencie ogromnych napięć geopolitycznych. Europa Środkowo-Wschodnia potrzebuje dziś jedności Zachodu, ścisłej współpracy NATO i stabilnych relacji między europejskimi partnerami. Tymczasem Nawrocki znów wraca do polityki symbolicznych gestów i medialnych deklaracji, które bardziej podgrzewają emocje niż rozwiązują realne problemy.
Donald Tusk wyraźnie próbuje prowadzić politykę opartą na odpowiedzialności i przewidywalności. Rozumie, że Polska nie może funkcjonować jako państwo stale skonfliktowane z kluczowymi partnerami. Nawrocki natomiast coraz częściej zachowuje się tak, jakby najważniejszym celem prezydentury było ciągłe podważanie działań rządu.
I właśnie dlatego jego słowa budzą dziś tak duży niepokój. Bo coraz wyraźniej widać, że dla Karola Nawrockiego polityczny konflikt z Tuskiem staje się ważniejszy niż budowanie długofalowego interesu Polski. A państwo prowadzone w ten sposób wcześniej czy później zaczyna płacić za to wysoką cenę.
