Jeszcze kilkanaście miesięcy temu Zbigniew Ziobro lubił przedstawiać się jako polityk bezkompromisowy, twardy szeryf polskiej polityki, człowiek, który „nie cofnie się przed nikim”. Dziś ten sam Ziobro robi wszystko, byle tylko nie stanąć twarzą w twarz z polskim wymiarem sprawiedliwości. I trudno oprzeć się wrażeniu, że im bardziej zaciska się wokół niego polityczna i prawna pętla, tym częściej były minister sprawiedliwości wybiera strategię ucieczki zamiast odpowiedzialności.
Media podały właśnie, że Ziobro przebywa w Stanach Zjednoczonych. Według TVN24 polityk PiS został zauważony na lotnisku Newark w New Jersey. Stacja opublikowała nawet zdjęcie byłego ministra, przesłane przez jednego z widzów. Wcześniej podobne informacje przekazała TV Republika. Co więcej, do USA miał wyjechać także Marcin Romanowski, dawny zastępca Ziobry w Ministerstwie Sprawiedliwości.
Były minister sprawiedliwości, poseł PiS Zbigniew Ziobro był widziany w sobotę na lotnisku Newark w New Jersey w Stanach Zjednoczonych. Zdjęcie polityka otrzymaliśmy na @Kontakt__24.https://t.co/sdAUjXRXaR pic.twitter.com/DLITt4Ceyi
— tvn24 (@tvn24) May 10, 2026
Oczywiście sam wyjazd do Stanów Zjednoczonych nie jest żadnym przestępstwem. Problem polega jednak na kontekście. Ziobro od miesięcy sprawia wrażenie człowieka, który panicznie unika konfrontacji z instytucjami państwa, które sam przez lata próbował podporządkować politycznej woli własnego obozu. To właśnie on budował narrację o „kastach”, „nadzwyczajnej korupcji elit” i konieczności „twardego rozliczania przeciwników”. Dziś okazuje się, że gdy pytania zaczynają dotyczyć jego samego, nagle znika dawna odwaga.
To wręcz symboliczne. Człowiek, który przez lata występował w roli surowego prokuratora narodu, dziś zachowuje się tak, jakby najbardziej bał się własnych metod. A przecież przez lata Ziobro przekonywał Polaków, że „uczciwy człowiek nie ma się czego bać”. W takim razie dlaczego sam sprawia wrażenie człowieka uciekającego przed każdym możliwym wezwaniem, przesłuchaniem czy polityczną odpowiedzialnością?
Trudno też nie zauważyć pewnej ironii. Kiedy politycy opozycji byli przesłuchiwani, kontrolowani lub publicznie oskarżani przez ludzi Ziobry, obóz Solidarnej Polski mówił o „silnym państwie”. Gdy jednak pytania zaczynają dotyczyć Funduszu Sprawiedliwości, działań resortu czy politycznych mechanizmów funkcjonowania ministerstwa, dawni wojownicy nagle znajdują się za oceanem. To wygląda bardziej jak polityczna emigracja niż zwykły wyjazd.
Jeszcze bardziej kompromitujący jest fakt, że razem z Ziobrą w USA ma przebywać Marcin Romanowski. To właśnie wokół ludzi związanych z dawnym kierownictwem resortu sprawiedliwości narasta dziś najwięcej kontrowersji. I trudno uwierzyć, że to wszystko jest wyłącznie przypadkiem. W polityce przypadki zdarzają się rzadko, szczególnie wtedy, gdy pojawia się ryzyko odpowiedzialności.
Problem Ziobry polega jednak na czymś więcej niż tylko na samym wyjeździe. Chodzi o całkowity rozpad mitu, który sam budował przez lata. Miał być politykiem „twardym”, „niezłomnym”, „bezkompromisowym”. Tymczasem coraz częściej wygląda jak człowiek, który desperacko próbuje kupić sobie czas. Każdy kolejny tydzień przynosi nowe wymówki, nowe polityczne awantury i nowe próby przedstawiania siebie jako ofiary systemu.
Ale Polacy doskonale pamiętają, kto przez lata ten system współtworzył. Pamiętają konferencje prasowe, medialne spektakle i brutalny język politycznej wojny. Ziobro nie był biernym uczestnikiem polityki PiS. Był jednym z architektów państwa opartego na strachu, propagandzie i podporządkowywaniu instytucji partyjnym interesom.
Dlatego dzisiejsze obrazki z lotniska Newark mają wymiar niemal symboliczny. Oto człowiek, który latami opowiadał o konieczności „walki do końca”, sam coraz bardziej przypomina polityka uciekającego przed odpowiedzialnością. I chyba właśnie to jest najbardziej wymowne. Nie wielkie przemówienia, nie konferencje i nie wpisy w mediach społecznościowych. Tylko zwykłe zdjęcie z amerykańskiego lotniska, na którym dawny minister sprawiedliwości wygląda raczej jak człowiek szukający schronienia niż pewny siebie lider prawicy.
