Mateusz Morawiecki najwyraźniej uznał, że najlepszym sposobem na polityczne przetrwanie jest dziś zbiorowa amnezja. Były premier z niezwykłą swobodą próbuje obarczać Donald Tusk odpowiedzialnością za problemy gospodarcze, które w ogromnej mierze są skutkiem właśnie rządów PiS. Co więcej, robi to człowiek, który przez lata firmował politykę gigantycznego zadłużania państwa, przepalania publicznych pieniędzy i pompowania gospodarki krótkoterminowymi transferami.
Trudno o większy polityczny cynizm.
Morawiecki alarmuje dziś, że „wracają czasy umów śmieciowych”, że Polacy obawiają się bezrobocia i że „życie staje się coraz droższe”. Problem polega na tym, że były premier zachowuje się tak, jakby przez ostatnie lata nie miał absolutnie żadnego wpływu na stan polskiej gospodarki. Tymczasem to właśnie on był twarzą polityki ekonomicznej PiS. To pod jego rządami rozdęto wydatki państwa do gigantycznych rozmiarów, zwiększano zadłużenie i prowadzono kosztowne eksperymenty gospodarcze finansowane pieniędzmi podatników.
Dziś Morawiecki próbuje przedstawiać się niemal jako zatroskany komentator z zewnątrz. Pisze o „rynku pracy za Tuska”, o „schładzaniu gospodarki” i „prekaryjnych formach zatrudnienia”. Brzmi to wręcz groteskowo, gdy przypomni się skalę chaosu finansowego pozostawionego po rządach PiS.
Bo przecież inflacja nie spadła Polsce z nieba. Nie była wyłącznie efektem wojny czy globalnych kryzysów. W ogromnym stopniu była skutkiem polityki prowadzonej właśnie przez Morawieckiego i jego obóz. Masowe rozdawnictwo pieniędzy bez realnego zabezpieczenia finansowego, kolejne kosztowne programy ogłaszane pod kampanie wyborcze, kreatywna księgowość wypychająca wydatki poza budżet państwa — wszystko to miało swoją cenę.
I tę cenę Polacy płacą dziś wyższymi kosztami życia.
Najbardziej uderza jednak bezczelność, z jaką Morawiecki próbuje kreować się na obrońcę zwykłych pracowników. „Tusk 1.0 zostawił Polsce milion emigrantów zarobkowych i pokolenie wychowane na śmieciówkach. Tusk 2.0 realizuje ten sam scenariusz” – przekonuje były premier. Tymczasem to właśnie rządy PiS doprowadziły do sytuacji, w której państwo zaczęło funkcjonować w permanentnym trybie finansowego gaszenia pożarów.
Przez lata PiS chwalił się rekordowymi wydatkami socjalnymi, ale jednocześnie zaniedbywał fundamenty stabilnego wzrostu gospodarczego. Inwestycje publiczne były często podporządkowane logice propagandy i politycznych interesów, a nie długofalowej strategii rozwoju. Miliony złotych trafiały do państwowych funduszy działających poza normalną kontrolą budżetową. Spółki Skarbu Państwa zamieniano w polityczne zaplecze partii, obsadzane działaczami i znajomymi władzy.
Morawiecki był jednym z architektów tego systemu.
Dlatego jego obecne ostrzeżenia brzmią jak wyjątkowo ponury żart. Człowiek, który przez lata współtworzył politykę ogromnego zadłużania państwa, dziś alarmuje o problemach gospodarczych, jakby nie miał z nimi nic wspólnego. To trochę tak, jakby podpalacz występował później w roli eksperta od gaszenia pożarów.
Oczywiście obecny rząd nie jest wolny od błędów. Spowolnienie gospodarcze, problemy rynku pracy czy niepewność przedsiębiorców są realne. Ale próba przedstawiania PiS jako odpowiedzialnej alternatywy gospodarczej wymaga naprawdę ogromnej politycznej bezczelności. Zwłaszcza gdy robi to Morawiecki — człowiek, który przez lata opowiadał o „cudzie gospodarczym”, podczas gdy państwo coraz głębiej wpadało w spiralę kosztownych wydatków i finansowej improwizacji.
Najbardziej kompromitujące jest jednak to, że PiS wciąż próbuje sprzedawać tę samą narrację: wszystkie problemy są winą Tuska, a lata ich własnych rządów były pasmem sukcesów. Tymczasem coraz więcej Polaków pamięta już nie tylko propagandowe konferencje i kolorowe prezentacje Morawieckiego, ale także drożyznę, chaos podatkowy Polskiego Ładu i rekordową inflację.
I właśnie dlatego dzisiejsze ataki Morawieckiego na rząd Tuska brzmią tak niewiarygodnie. Bo trudno wiarygodnie ostrzegać przed skutkami polityki gospodarczej, kiedy samemu przez lata było się jednym z głównych autorów obecnych problemów.
