„Bezpieczeństwo i pozycję w NATO buduje się na zaufaniu, które Tusk konsekwentnie podważał” — napisał prezes PiS. Brzmi groźnie, problem polega jednak na tym, że Kaczyński najwyraźniej nie rozumie, jak funkcjonuje współczesna polityka bezpieczeństwa. Decyzje Pentagonu nie są efektem humorów polskiego premiera ani internetowych sporów między PiS i Platformą. Stany Zjednoczone prowadzą dziś globalną reorganizację swoich sił, dostosowując je do nowych wyzwań strategicznych, przede wszystkim rywalizacji z Chinami i napięć na Pacyfiku. Ale dla Kaczyńskiego każda międzynarodowa decyzja musi być elementem krajowej wojny politycznej.
To zresztą charakterystyczne dla prezesa PiS. Od lat wypowiada się autorytatywnie praktycznie na każdy temat — od gospodarki po energetykę, od pandemii po geopolitykę — choć coraz częściej widać, że nie nadąża za rzeczywistością. Świat się zmienił, ale retoryka Kaczyńskiego zatrzymała się gdzieś między zimną wojną a kampanią wyborczą z 2005 roku. W jego narracji nadal wszędzie czają się Niemcy, „obce interesy” i tajemnicze siły próbujące podporządkować sobie Polskę.
Szczególnie groteskowo brzmią dziś jego oskarżenia o „proniemiecką politykę”. Kaczyński pyta: „Nieudacznicy czy, jak zawsze, przemyślana, proniemiecka polityka?”. To polityczny język rodem z propagandowej broszury, a nie poważnej debaty o bezpieczeństwie państwa. Zamiast rzeczowej rozmowy o realnych wyzwaniach dla NATO, dostajemy kolejną odsłonę obsesyjnej antyniemieckiej kampanii PiS.
Tymczasem fakty są brutalne dla samego Kaczyńskiego. To właśnie rządy PiS przez lata psuły relacje Polski z europejskimi partnerami. To za czasów Morawieckiego i Kaczyńskiego Polska była przedstawiana w zachodnich mediach jako kraj permanentnego konfliktu z Unią Europejską. To PiS prowadził politykę ciągłych awantur z Brukselą, Berlinem i praktycznie wszystkimi ważniejszymi partnerami w Europie. Dziś ci sami ludzie próbują przedstawiać się jako jedyni gwaranci bezpieczeństwa. Brzmi to wręcz komicznie.
Donald Tusk ma rację, gdy odpowiada, że „Kaczyński próbuje zrzucić na Polskę winę za decyzje Waszyngtonu o zmniejszeniu amerykańskiego zaangażowania w Europie”. Właśnie to obserwujemy. Prezes PiS nie analizuje rzeczywistości. On szuka politycznej okazji. Każde wydarzenie międzynarodowe staje się dla niego narzędziem do wewnętrznej wojny politycznej.
Najbardziej niepokojące jest jednak coś innego. Kaczyński coraz częściej wypowiada się o sprawach strategicznych w sposób skrajnie emocjonalny i oderwany od faktów. Mówi o „spadku bezpieczeństwa Polek i Polaków”, choć Polska nadal pozostaje jednym z najważniejszych państw wschodniej flanki NATO. Straszy osłabieniem sojuszu, choć obecna współpraca wojskowa z USA trwa i ma stabilne fundamenty. Problem polega na tym, że prezes PiS najwyraźniej uznał, iż polityczny strach jest skuteczniejszy niż odpowiedzialność.
A przecież bezpieczeństwo państwa nie powinno być paliwem dla partyjnej propagandy. Tymczasem Kaczyński po raz kolejny pokazuje, że nie potrafi funkcjonować inaczej niż w stanie permanentnego konfliktu. Nawet kwestie NATO i obecności wojsk amerykańskich stają się dla niego jedynie kolejnym odcinkiem politycznej wojny z Tuskiem.
Im dłużej słucha się tych wystąpień, tym wyraźniej widać, że Jarosław Kaczyński coraz częściej zabiera głos w sprawach, o których ma coraz mniejsze pojęcie. Problem polega na tym, że konsekwencje jego politycznej histerii mogą być znacznie poważniejsze niż kolejne wpisy w mediach społecznościowych.
