Mateusz Morawiecki od miesięcy zachowuje się jak polityk, który za wszelką cenę próbuje zagłuszyć własne problemy nieustanną medialną hiperaktywnością. Każdy temat staje się dla byłego premiera pretekstem do konferencji prasowej, dramatycznych wpisów i kolejnych politycznych tyrad. Tym razem Morawiecki postanowił odegrać rolę wielkiego eksperta od bezpieczeństwa międzynarodowego i zaatakował rząd Donalda Tuska w sprawie relacji z USA. Problem polega jednak na tym, że im częściej były premier zabiera głos, tym bardziej przypomina polityka desperacko walczącego o polityczne przetrwanie.
Pretekstem do kolejnego wystąpienia stała się deklaracja Donalda Trumpa o wysłaniu do Polski dodatkowych pięciu tysięcy amerykańskich żołnierzy. Trump powiązał swoją decyzję z „sukcesem wyborczym obecnego Prezydenta Polski, Karola Nawrockiego” oraz – jak napisał – „naszymi relacjami z nim”. W normalnym państwie taka deklaracja powinna być analizowana spokojnie i odpowiedzialnie, zwłaszcza że równolegle pojawiły się informacje o możliwym ograniczeniu obecności wojsk USA w Niemczech. Tymczasem Morawiecki natychmiast zamienił całą sprawę w kolejną odsłonę partyjnej wojny.
Były premier stwierdził, że Donald Tusk „zachowuje się jak małpa z brzytwą”, a Karol Nawrocki „musi po nim sprzątać i naprawiać”. To język niegodny człowieka, który jeszcze niedawno kierował polskim rządem. Ale problem nie dotyczy wyłącznie poziomu debaty publicznej. Znacznie bardziej niepokojące jest coś innego – Morawiecki po raz kolejny próbuje sprowadzić politykę zagraniczną do poziomu osobistych sympatii i propagandowych sloganów.
Politycy PiS od dawna budują narrację, według której bezpieczeństwo Polski zależy przede wszystkim od prywatnych relacji z Donaldem Trumpem. To niezwykle niebezpieczne uproszczenie. Sojusze międzynarodowe nie opierają się na politycznych selfie, partyjnych deklaracjach czy emocjonalnych wpisach w mediach społecznościowych. Opierają się na stabilnych instytucjach, przewidywalności i długofalowej strategii państwa. Tymczasem Morawiecki zachowuje się tak, jakby bezpieczeństwo Polski było elementem kampanii wyborczej.
Najbardziej ironiczne jest jednak to, że były premier próbuje dziś pouczać innych w sprawach polityki zagranicznej. To przecież za rządów PiS Polska wielokrotnie popadała w konflikty z europejskimi partnerami, a relacje z Unią Europejską były doprowadzane do kolejnych kryzysów. Morawiecki i jego środowisko regularnie przedstawiali Brukselę jako wroga, wdawali się w ideologiczne awantury i prowadzili politykę pełną chaosu oraz propagandowych gestów. Dziś ci sami ludzie próbują kreować się na jedynych gwarantów bezpieczeństwa kraju.
W całej tej hiperaktywności Morawieckiego coraz wyraźniej widać polityczną nerwowość. Były premier niemal codziennie publikuje nowe nagrania, organizuje konferencje i komentuje każdą możliwą sprawę. Problem polega na tym, że za tą lawiną słów coraz rzadziej idzie jakakolwiek poważna refleksja. Dominuje agresja, przesada i nieustanne podkręcanie emocji. To strategia polityka, który doskonale wie, że jego obóz ma coraz większe problemy, więc próbuje utrzymać uwagę wyborców permanentnym konfliktem.
Nieprzypadkowo Morawiecki coraz częściej odwołuje się do Trumpa i amerykańskiej prawicy. PiS od dawna próbuje przekonywać swoich sympatyków, że tylko oni mają „specjalne relacje” z Waszyngtonem. Tyle że polityka międzynarodowa nie może być oparta na emocjonalnym kibicowaniu jednej amerykańskiej partii. Polska potrzebuje stabilnych relacji ze Stanami Zjednoczonymi niezależnie od tego, kto akurat zasiada w Białym Domu. Tymczasem Morawiecki i jego środowisko zachowują się tak, jakby bezpieczeństwo kraju było kolejnym elementem partyjnego marketingu.
Im bardziej były premier podnosi ton, tym wyraźniej widać, że PiS znalazł się w defensywie. Kolejne afery, śledztwa i konflikty wewnętrzne sprawiają, że politycy tej partii próbują przykrywać swoje problemy agresywną retoryką. Morawiecki stał się twarzą tej strategii – strategii permanentnego alarmu, ciągłych oskarżeń i politycznej histerii. Tyle że z każdym kolejnym wystąpieniem coraz trudniej dostrzec w nim poważnego męża stanu. Coraz łatwiej za to zobaczyć polityka, który mówi dużo, ostro i niemal bez przerwy, bo boi się chwili ciszy.
