Mateusz Morawiecki po raz kolejny pokazał, że polityka PiS coraz bardziej przypomina emocjonalny spektakl oderwany od rzeczywistości. Każde zdarzenie, każdy incydent, każda interwencja służb natychmiast zamienia się w tej narracji w „atak na państwo”, „zamach na demokrację” albo „prześladowanie prawicy”. Tym razem były premier postanowił ogłosić, że działania służb w domu rodziny prezydenta Karola Nawrockiego były właściwie „atakiem na Prezydenta RP”. Problem polega jednak na tym, że ta polityczna histeria zaczyna ocierać się o absurd.
„Trzeba powiedzieć wprost: zaatakowano Prezydenta RP” — napisał Morawiecki. Dalej było jeszcze bardziej dramatycznie: „hańba”, „kompromitacja państwa”, wezwania do dymisji Donalda Tuska i sugestie, że państwo przestało działać. To język nie odpowiedzialnego polityka, lecz człowieka, który desperacko próbuje podtrzymywać atmosferę permanentnego oblężenia.
Karolina Gałecka, rzeczniczka MSWiA, zareagowała ostro, ale trudno odmówić jej racji. Zwróciła uwagę, że według narracji Morawieckiego ludźmi „atakującymi prezydenta” mieli być między innymi strażacy uczestniczący w akcji. Jej wpis wywołał ogromne emocje, ale obnażył coś bardzo istotnego: PiS od dawna próbuje przedstawiać każdą aktywność państwowych służb jako polityczny spisek, jeśli tylko nie pasuje ona do ich narracji.
I właśnie tutaj tkwi sedno problemu. Morawiecki doskonale wie, jak działają procedury kryzysowe. Był premierem przez wiele lat. Wie, że służby reagują na zgłoszenia, nawet jeśli później okazują się one fałszywe lub przesadzone. Wie też, że strażacy, policjanci czy ratownicy nie prowadzą politycznych wojen, lecz wykonują swoją pracę. Mimo to zdecydował się użyć skrajnie emocjonalnego języka, by po raz kolejny nakręcić polityczne emocje własnego elektoratu.
To bardzo niebezpieczna gra. Jeśli każdą interwencję służb zaczyna się przedstawiać jako „atak na prezydenta”, to w praktyce podważa się zaufanie obywateli do instytucji państwa. PiS od miesięcy buduje atmosferę, w której niemal każda decyzja urzędów, sądów czy służb ma być dowodem politycznych prześladowań prawicy. Efekt jest fatalny: państwo przestaje być wspólną instytucją obywateli, a staje się według tej narracji narzędziem partyjnej wojny.
Karolina Gałecka miała rację, zwracając uwagę na absurd tej retoryki. Oczywiście można dyskutować o komunikacji służb, o proporcjonalności działań czy o politycznym tle całej sprawy. Ale czym innym jest krytyka konkretnych decyzji, a czym innym budowanie wielkiej opowieści o „zamachu na prezydenta”, gdy w rzeczywistości chodziło o działania ratunkowe po zgłoszeniu alarmowym.
Najbardziej charakterystyczne jest jednak to, że Morawiecki nie potrafi już funkcjonować poza logiką politycznej mobilizacji. Każda sytuacja musi być dramatem. Każde wydarzenie — dowodem „upadku państwa”. Każdy przeciwnik — zagrożeniem dla demokracji. Tyle że społeczeństwo coraz bardziej się na tę retorykę uodparnia. Polacy mają dziś realne problemy: ceny mieszkań, bezpieczeństwo ekonomiczne, ochronę zdrowia czy sytuację międzynarodową. Tymczasem PiS nieustannie próbuje przerabiać każdą informację na kolejną odsłonę politycznej wojny.
Co więcej, ta strategia coraz częściej obraca się przeciwko samej prawicy. Kiedy naprawdę pojawiają się poważne kryzysy, trudno odróżnić rzeczywiste zagrożenie od kolejnej medialnej histerii. Morawiecki i jego środowisko przez lata zużywali najmocniejsze słowa przy każdej okazji — i dziś coraz mniej osób traktuje te alarmistyczne komunikaty poważnie.
Karol Nawrocki również staje się zakładnikiem tej polityki emocji. Zamiast budować autorytet urzędu prezydenta, jego otoczenie nieustannie uczestniczy w kolejnych politycznych awanturach. W efekcie prezydent coraz częściej wygląda nie jak głowa państwa, lecz jak centralna postać niekończącego się serialu partyjnych konfliktów.
Morawiecki najwyraźniej nie rozumie, że państwo nie może funkcjonować w atmosferze permanentnej histerii. Demokracja wymaga sporu, ale wymaga też elementarnej odpowiedzialności za słowa. A tej w ostatnich wypowiedziach byłego premiera wyraźnie zabrakło.
