Politycy PiS coraz bardziej przypominają ludzi, którzy próbują zaklinać rzeczywistość w nadziei, że wyborcy nie zauważą oczywistych faktów. Im mocniej Jarosław Kaczyński i Karol Nawrocki oddalają się od siebie politycznie, tym częściej słyszymy zapewnienia, że „żadnego konfliktu nie ma”. Problem polega na tym, że właśnie takie nerwowe dementi zwykle najlepiej pokazują skalę kryzysu.
Szef kancelarii prezydenta Zbigniew Bogucki przekonywał w Radiu Zet, że wszyscy ci, którzy chcą „wbijać klin” między Nawrockiego a Kaczyńskiego, „poniosą porażkę”. Brzmi to efektownie, ale polityczna rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Bo jeśli konfliktu naprawdę nie ma, to dlaczego politycy PiS od kilku dni niemal bez przerwy tłumaczą, że konfliktu nie ma? Dlaczego trzeba organizować medialne akcje uspokajające? Dlaczego kolejni działacze prawicy gorączkowo zapewniają o jedności obozu?
Prawda jest znacznie prostsza: napięcie między Nowogrodzką a Pałacem Prezydenckim jest bardzo wyraźne i coraz trudniejsze do ukrycia. Wystarczy przypomnieć sprawę nominacji Zbigniewa Kapińskiego na pierwszego prezesa Sądu Najwyższego. Jarosław Kaczyński jeszcze przed decyzją prezydenta pisał, że „nie wyobraża sobie”, by stanowisko objął sędzia uczestniczący w orzeczeniu dotyczącym Lecha Wałęsy. Był to czytelny sygnał polityczny, praktycznie publiczna instrukcja dla Nawrockiego.
Prezydent jednak tę sugestię zignorował. I właśnie dlatego dziś słyszymy całą serię tłumaczeń, że „różnica zdań nie oznacza konfliktu”. Oczywiście, że nie każda różnica zdań musi oznaczać wojnę. Problem polega jednak na tym, że w świecie PiS przez lata obowiązywała zupełnie inna zasada: zdanie prezesa było praktycznie święte. Kaczyński przyzwyczaił swój obóz do politycznej dyscypliny opartej niemal na bezwzględnym podporządkowaniu. Dlatego moment, w którym prezydent demonstracyjnie podejmuje decyzję wbrew oczekiwaniom prezesa, ma znaczenie dużo większe niż próbują dziś przekonywać politycy prawicy.
Bogucki sam zresztą nieświadomie odsłonił skalę problemu. Z jednej strony przekonywał, że „tej zależności nigdy nie było”, mówiąc o relacji Nawrockiego z Nowogrodzką. Z drugiej jednak przyznał, że „gdyby nie Prawo i Sprawiedliwość” i „wielkie wsparcie” Jarosława Kaczyńskiego, kampanii Nawrockiego „nie udałoby się wygrać”. To wręcz modelowy przykład politycznej sprzeczności. PiS próbuje jednocześnie utrzymywać mit niezależnego prezydenta i przypominać, komu Nawrocki zawdzięcza swoją pozycję.
Cała sytuacja pokazuje coś jeszcze bardziej interesującego: Jarosław Kaczyński coraz wyraźniej traci monopol na kontrolowanie prawicy. Jeszcze kilka lat temu podobna sytuacja byłaby nie do pomyślenia. Żaden polityk obozu PiS nie pozwoliłby sobie na tak otwarte zignorowanie oczekiwań prezesa. Dziś Nawrocki najwyraźniej uznał, że musi zacząć budować własną polityczną pozycję i własne zaplecze. A to oznacza początek procesu bardzo niebezpiecznego dla samego Kaczyńskiego.
Prezes PiS doskonale rozumie, że jego polityczna siła opierała się zawsze na absolutnej dominacji wewnątrz obozu. Gdy pojawia się ktoś, kto zaczyna działać samodzielnie, cały mechanizm zaczyna się chwiać. Dlatego PiS tak panicznie próbuje dziś pokazywać „jedność”. Problem polega na tym, że im bardziej partia stara się ukrywać napięcia, tym bardziej stają się one widoczne.
Nieprzypadkowo coraz częściej pojawiają się też publiczne sygnały chłodu między Pałacem Prezydenckim a Nowogrodzką. Sam Kaczyński przyznał przecież niedawno, że prezydent jest „mocno zdystansowany”. To niezwykle mocne słowa jak na polityka, który jeszcze niedawno przedstawiał Nawrockiego niemal jako gwaranta dalszego wpływu PiS na państwo. Dziś widać wyraźnie, że Nawrocki próbuje uniezależnić się od partyjnego centrum dowodzenia.
I właśnie dlatego politycy PiS tak gorączkowo zaklinają rzeczywistość. Bo wiedzą, że otwarty konflikt między Kaczyńskim a Nawrockim byłby dla prawicy politycznym trzęsieniem ziemi. Problem w tym, że wyborcy nie są ślepi. Widzą, że pod deklaracjami o jedności kryje się coraz bardziej brutalna walka o wpływy, kontrolę i przyszłość całego obozu prawicy.
