Jeszcze kilka lat temu politycy PiS przekonywali, że bronią „normalności”, „tradycyjnych wartości” i polskiej rodziny przed rzekomą rewolucją obyczajową. Dziś ta retoryka coraz bardziej przypomina jednak desperacki spektakl strachu i politycznej histerii.
Wystarczy spojrzeć na reakcję obozu Jarosława Kaczyńskiego i Karola Nawrockiego na projekt ustawy o statusie osoby najbliższej. Ustawy, która nie niszczy żadnych małżeństw, nie odbiera nikomu praw i nie zmusza nikogo do zmiany własnych przekonań. Jej jedynym „grzechem” jest to, że uznaje rzeczywistość: ludzie żyją razem, opiekują się sobą, wspólnie spłacają kredyty i chcą mieć podstawowe prawa wobec państwa.
Dla PiS to jednak najwyraźniej zagrożenie cywilizacyjne. Poseł Michał Wójcik dramatycznie grzmiał w Sejmie, że to „atak na fundamenty naszego państwa, atak na polską rodzinę, atak na instytucję małżeństwa”. Problem polega na tym, że podobne słowa słyszymy od tej partii przy każdej próbie cywilizowania polskiego prawa. Tak było przy in vitro, tak było przy prawach kobiet, tak było przy dyskusji o osobach LGBT. W świecie PiS każda zmiana jest końcem świata, każda próba dostosowania prawa do współczesności staje się „zamachem na Polskę”.
Ta polityczna metoda opiera się wyłącznie na wzbudzaniu lęku. PiS od lat próbuje przekonać swoich wyborców, że jeśli państwo uzna prawa osób żyjących w związkach partnerskich, to następnego dnia rozpadną się wszystkie małżeństwa w kraju. To absurd tak wielki, że aż kompromitujący. Państwo nie staje się słabsze dlatego, że ktoś może odwiedzić partnera w szpitalu albo wspólnie rozliczyć podatek. Państwo staje się słabe wtedy, gdy politycy budują całe kampanie na szczuciu jednych obywateli przeciw drugim.
Szczególnie odrażająco brzmią w tym kontekście słowa Pawła Szefernakera, który oznajmił, że „nie ma i nie będzie zgody pana prezydenta na legalizację związków partnerskich”. To język politycznej krucjaty, a nie odpowiedzialnej debaty publicznej. Karol Nawrocki najwyraźniej uznał, że najlepszym sposobem budowania własnej pozycji jest kopiowanie najbardziej skrajnych odruchów PiS. Zamiast szukać kompromisu i mówić o realnych problemach obywateli, woli przedstawiać ludzi żyjących inaczej niż konserwatywny model rodziny jako zagrożenie dla państwa.
To zresztą wyjątkowo cyniczne, bo politycy PiS doskonale wiedzą, że projekt ustawy nie dotyczy żadnej „rewolucji obyczajowej”. Chodzi przede wszystkim o kwestie praktyczne: dziedziczenie, dostęp do informacji medycznej, wspólne decyzje dotyczące codziennego życia. Katarzyna Kotula trafnie zauważyła w Sejmie, że „jeśli dwie osoby żyją razem i biorą za siebie odpowiedzialność, opiekują się sobą w chorobie, wspólnie spłacają kredyt i planują przyszłość, to państwo nie ma żadnego moralnego ani konstytucyjnego prawa udawać, że tego związku nie ma”. Trudno o bardziej oczywistą prawdę.
Ale PiS nie prowadzi dziś polityki opartej na rzeczywistości. Ta partia żyje z permanentnego konfliktu kulturowego. Kaczyński od dawna wie, że najłatwiej mobilizować elektorat poprzez strach i poczucie oblężenia. Dlatego zamiast mówić o drożyźnie, chaosie w państwie czy własnych aferach, politycy PiS wolą opowiadać o „obronie cywilizacji”. Problem w tym, że coraz bardziej przypomina to groteskę. Polska roku 2026 nie jest krajem z lat dziewięćdziesiątych. Młodsze pokolenia widzą, że świat wygląda inaczej niż w propagandowych przemówieniach prezesa PiS.
Najbardziej uderza jednak skala hipokryzji tego środowiska. Ci sami politycy, którzy nieustannie opowiadają o wolności i prawach obywatelskich, chcą jednocześnie decydować ludziom, jak mają żyć, kogo kochać i jakie relacje państwo ma uznawać. To nie jest obrona rodziny. To zwykła polityka kontroli ubrana w patriotyczne slogany.
Jarosław Kaczyński i Karol Nawrocki próbują dziś zatrzymać rzeczywistość przy pomocy ideologicznych haseł i moralnej paniki. Ale historia pokazuje jedno: politycy, którzy budują swoją siłę na strachu przed zmianą, prędzej czy później przegrywają z rzeczywistością. I właśnie dlatego ten krzyk PiS brzmi dziś bardziej jak oznaka słabości niż siły.
