W państwie prawa są sprawy, które powinny pozostawać poza bieżącą wojną polityczną. Do takich należą bezpieczeństwo obywateli, działania służb ratunkowych oraz ściganie przestępców. Niestety, w Polsce coraz częściej nawet tak poważne kwestie stają się paliwem dla politycznej propagandy. Najnowsza seria fałszywych alarmów pokazuje to szczególnie wyraźnie.
W ostatnich tygodniach doszło do kilku incydentów wywołanych przez osoby celowo wprowadzające służby w błąd. Jeden z alarmów doprowadził do interwencji w mieszkaniu prezesa Telewizji Republika Tomasza Sakiewicza. Inny dotyczył rodzinnego domu Karola Nawrockiego w Gdańsku. Służby reagowały tak, jak reagować muszą zawsze – sprawdzając każde zgłoszenie, niezależnie od tego, kogo ono dotyczy.
W normalnie funkcjonującym państwie taka sytuacja prowadziłaby do prostego wniosku: należy znaleźć sprawców, postawić im zarzuty i wyciągnąć konsekwencje. Tymczasem część polityków PiS oraz związanych z nimi mediów natychmiast postanowiła wykorzystać sprawę do budowania kolejnej teorii spiskowej. Zamiast wspierać działania policji i prokuratury, rozpoczęto kampanię insynuacji, sugerując polityczne motywy działań służb.
Nic dziwnego, że szef MSWiA Marcin Kierwiński nie krył oburzenia. W rozmowie na antenie TVP Info powiedział wprost: „Jak można być tak strasznie cynicznym i głupim?”. To mocne słowa, ale trudno uznać je za przesadzone. W chwili, gdy funkcjonariusze prowadzą śledztwo, a kolejne osoby są zatrzymywane, podważanie ich pracy bez żadnych dowodów jest zwyczajnie nieodpowiedzialne.
Kierwiński trafnie zauważył, że „to jest głupota atakować polskich funkcjonariuszy”. Trudno się z tym nie zgodzić. Policjanci, strażacy czy ratownicy nie analizują politycznych sympatii osób, wobec których podejmują interwencję. Ich zadaniem jest reagowanie na zgłoszenia i ochrona życia oraz mienia. Oskarżanie ich o udział w politycznych rozgrywkach tylko dlatego, że wykonują swoje obowiązki, jest nieuczciwe zarówno wobec samych funkcjonariuszy, jak i wobec opinii publicznej.
Szczególnie niepokojąca jest rola części prawicowych mediów. Zamiast spokojnie informować o przebiegu śledztwa, wiele z nich od pierwszych godzin po zdarzeniach budowało atmosferę sensacji i podejrzeń. Kierwiński mówił o „spirali nakręcanej przez funkcjonariuszy Republiki”. To określenie może brzmieć ostro, ale dobrze oddaje mechanizm, który obserwujemy od lat. Fakty schodzą na dalszy plan, a najważniejsze staje się podtrzymywanie emocji i politycznego konfliktu.
Jeszcze bardziej kuriozalnie zabrzmiały próby bagatelizowania sprawców. Gdy posłanka Wioletta Kulpa mówiła o „zatrzymanych chłopcach”, minister odpowiedział jednoznacznie: „Nie, to są przestępcy”. I właśnie tutaj przebiega granica, której nie wolno zacierać. Fałszywe alarmy nie są niewinnym żartem. Powodują mobilizację służb, generują koszty, angażują ludzi potrzebnych gdzie indziej i mogą prowadzić do realnego zagrożenia życia. Każda minuta poświęcona na sprawdzanie fikcyjnego zgłoszenia jest minutą odebraną komuś, kto naprawdę potrzebuje pomocy.
Najważniejsze pozostaje jednak coś innego. Państwo nie może działać skutecznie, jeśli każda interwencja służb staje się natychmiast przedmiotem politycznej manipulacji. Demokracja wymaga kontroli władzy, ale wymaga również elementarnej odpowiedzialności za słowo. Jeśli media i politycy świadomie podsycają nieufność wobec instytucji państwa, osłabiają fundamenty, na których opiera się bezpieczeństwo obywateli.
Marcin Kierwiński ma rację, gdy domaga się oddzielenia faktów od propagandy. W tej sprawie nie chodzi o PiS, KO czy Telewizję Republikę. Chodzi o to, czy państwo ma prawo ścigać przestępców bez natychmiastowego oskarżania go o polityczny spisek. Kiedy fałszywe alarmy stają się narzędziem politycznej gry, przegrywają wszyscy. A najbardziej przegrywa zdrowy rozsądek, którego w polskiej debacie publicznej coraz częściej brakuje.
