Zbigniew Ziobro przez lata sprawiał wrażenie polityka, który zawsze jest o krok przed przeciwnikami. Jako minister sprawiedliwości i prokurator generalny budował wizerunek człowieka bezkompromisowego, gotowego do najostrzejszych starć. W jego politycznym stylu dominowała ofensywa. To on stawiał zarzuty, oskarżał, punktował i oceniał.
Dziś jednak coraz częściej znajduje się po drugiej stronie barykady. A najnowsza decyzja Sejmu pokazuje, że były lider Solidarnej Polski może mieć kolejny problem, którego prawdopodobnie nie brał pod uwagę.
Sejm zgodził się na pociągnięcie Ziobry do odpowiedzialności karnej. Za uchyleniem immunitetu głosowało 238 posłów, przeciw było 191. Chodzi o prywatny akt oskarżenia złożony przez dziennikarkę TVP Dorotę Wysocką-Schnepf. Samo głosowanie nie przesądza oczywiście o winie byłego ministra. Otwiera jednak drogę do procesu, który może okazać się dla niego politycznie niewygodny.
Sprawa dotyczy słów wypowiedzianych przez Ziobrę podczas posiedzenia sejmowej komisji śledczej ds. Pegasusa we wrześniu 2025 roku. Jak argumentował pełnomocnik dziennikarki mecenas Wojciech Łączewski, polityk „zamiast trzymać się odpowiadania na pytania i zeznawać co do faktów” zaczął formułować osobiste oceny pod adresem Doroty Wysockiej-Schnepf.
Według przytoczonych podczas prac komisji relacji Ziobro stwierdził, że „media są teraz z panią Schnepf jeszcze gorsze, niż były wcześniej”. Miał również nawiązywać do historii rodzinnej dziennikarki, sugerując istnienie pewnej „tradycji” rodzinnej związanej z wymiarem sprawiedliwości. Problem polega na tym, że – jak przekonywał pełnomocnik oskarżycielki – przywoływane przez byłego ministra informacje miały być niezgodne z faktami.
To właśnie ten element może okazać się najbardziej kłopotliwy. W polskiej polityce ostre słowa nikogo już specjalnie nie dziwią. Spory personalne są codziennością. Jednak czym innym jest polityczna polemika, a czym innym publiczne formułowanie zarzutów dotyczących konkretnych osób, zwłaszcza jeśli ich prawdziwość budzi poważne wątpliwości.
Przez wiele lat Ziobro funkcjonował w przekonaniu, że polityczna siła pozwala narzucać własną narrację. Dziś sytuacja wygląda inaczej. Nie chodzi już wyłącznie o komisje śledcze, postępowania dotyczące Funduszu Sprawiedliwości czy polityczne rozliczenia okresu rządów Zjednoczonej Prawicy. Pojawiają się również sprawy, które dotyczą indywidualnej odpowiedzialności za konkretne słowa.
I właśnie tutaj kryje się problem, którego były minister mógł nie docenić. Politycy zwykle przygotowują się na wielkie batalie. Są gotowi walczyć z prokuraturą, komisjami śledczymi czy politycznymi przeciwnikami. Znacznie trudniej przewidzieć konsekwencje pojedynczych wypowiedzi, które w chwili wygłaszania wydają się jedynie elementem ostrej retorycznej gry.
Warto zauważyć, że pełnomocnik dziennikarki argumentował, iż słowa Ziobry mogły „pomawiać Dorotę Schnepf o postępowanie i właściwości, które mogą ją poniżyć i narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu dziennikarza”. Dodatkowe znaczenie ma fakt, że posiedzenie komisji było transmitowane i oglądane przez tysiące osób.
Były minister zapewne będzie się bronił. Ma do tego pełne prawo. Proces sądowy nie jest jeszcze wyrokiem, a ostateczne rozstrzygnięcie należy do niezawisłego sądu. Politycznie jednak sam fakt uchylenia immunitetu stanowi dla niego niekorzystny sygnał.
Przez lata Ziobro budował swoją pozycję na przekonaniu, że odpowiedzialność zawsze ponoszą inni. Dziś coraz częściej sam musi odpowiadać na pytania, które niegdyś zadawał przeciwnikom. To paradoks wielu politycznych karier: najtrudniejsze okazują się nie wielkie ideologiczne starcia, lecz rachunki za słowa wypowiedziane w chwilach pewności siebie. A te potrafią wracać długo po tym, gdy opadną polityczne emocje.
