Jest coś paradoksalnego w polskiej polityce ostatnich lat. Ci sami politycy PiS, którzy najgłośniej opowiadają o rosyjskim zagrożeniu, często jako pierwsi lekceważą konkretne sygnały płynące z Kremla. Wolą zajmować się krajowymi awanturami, tropieniem wyimaginowanych spisków i niekończącymi się wojenkami politycznymi niż analizą rzeczywistych zagrożeń dla bezpieczeństwa Polski i Europy.
Tymczasem Rosja nie przestaje mówić wprost, jakie są jej intencje.
Były prezydent Rosji Dmitrij Miedwiediew napisał w mediach społecznościowych: „Obywatele krajów UE, musicie zrozumieć, że wasze władze jednostronnie wdały się w wojnę z Rosją”. Dodał również złowieszczą groźbę: „Spokojny sen dobiegł końca”.
Nie są to słowa przypadkowego internetowego trolla. Miedwiediew przez lata był prezydentem Rosji, premierem i jednym z najbliższych współpracowników Władimira Putina. Owszem, od początku wojny na Ukrainie wielokrotnie posługiwał się agresywną retoryką. Nie oznacza to jednak, że jego wypowiedzi należy ignorować. Wręcz przeciwnie.
Dlatego reakcja Donalda Tuska zasługuje na uznanie. Premier nie próbował bagatelizować sprawy ani wykorzystywać jej do doraźnej politycznej rozgrywki. Zwrócił uwagę na szerszy problem.
„Polska, kraje bałtyckie, teraz Rumunia. Coraz więcej rosyjskich prowokacji” – napisał szef rządu. Następnie dodał słowa, które powinny wybrzmieć w każdej europejskiej stolicy: „Wszyscy w NATO powinni wreszcie zacząć traktować te fakty i słowa poważnie”.
To właśnie jest odpowiedzialna polityka. Nie histeria. Nie propaganda. Nie budowanie politycznego kapitału na strachu. Tylko trzeźwa ocena sytuacji.
Od początku rosyjskiej agresji na Ukrainę Tusk konsekwentnie podkreślał znaczenie współpracy europejskiej i transatlantyckiej. Dla części polityków PiS była to niemal herezja. Przez lata budowano bowiem narrację, wedle której Polska może skutecznie funkcjonować niemal w pojedynkę, a Unia Europejska stanowi raczej problem niż wsparcie.
Rzeczywistość brutalnie zweryfikowała te fantazje. Gdy Rosja rozpoczęła pełnoskalową wojnę przeciw Ukrainie, okazało się, że bezpieczeństwo Europy zależy od współpracy państw NATO, wspólnych zakupów uzbrojenia, wymiany informacji wywiadowczych i koordynacji działań. Nie od narodowych mitów i politycznych gestów.
Problem PiS polega na tym, że partia Jarosława Kaczyńskiego coraz częściej żyje własną propagandą. Przez lata karmiono wyborców opowieściami o wyjątkowej skuteczności własnej polityki zagranicznej. Tymczasem Polska za rządów PiS wielokrotnie popadała w konflikty z najważniejszymi partnerami europejskimi, osłabiając swoją pozycję na arenie międzynarodowej.
Donald Tusk reprezentuje zupełnie inne podejście. Rozumie, że bezpieczeństwo Polski nie kończy się na granicy państwa. Rozumie, że zagrożenie ze strony Rosji wymaga wspólnej odpowiedzi całego Zachodu. I rozumie również, że ostrzeżenia płynące z Moskwy nie mogą być traktowane jako polityczny folklor.
W tym sensie reakcja premiera była czymś więcej niż komentarzem do wpisu Miedwiediewa. Była przypomnieniem, że Rosja pozostaje największym zagrożeniem dla europejskiego bezpieczeństwa. A także ostrzeżeniem przed samozadowoleniem, które często pojawia się po kilku latach wojny.
Jarosław Kaczyński i jego środowisko lubią przedstawiać się jako jedyni strażnicy polskiego bezpieczeństwa. Problem polega na tym, że prawdziwe bezpieczeństwo wymaga nie tylko patriotycznych deklaracji, ale także skutecznej dyplomacji, silnych sojuszy i chłodnej oceny rzeczywistości.
Donald Tusk pokazał w tej sprawie właśnie taką postawę. Zamiast ignorować groźby Kremla, potraktował je poważnie. Zamiast szukać politycznych korzyści, przypomniał o konieczności wspólnego działania państw NATO. A w czasach, gdy Rosja coraz częściej testuje odporność Zachodu, jest to postawa nie tylko rozsądna, ale wręcz konieczna.
