Karol Nawrocki może próbować przedstawiać pierwszy rok swojej prezydentury jako pasmo sukcesów, ale najnowsze badania opinii publicznej pokazują zupełnie inny obraz. Po dwunastu miesiącach urzędowania nie zdołał przekonać do siebie większości Polaków. Co więcej, więcej respondentów ocenia jego działalność źle niż dobrze. Trudno o bardziej wymowny sygnał ostrzegawczy dla polityka, który jeszcze niedawno miał być symbolem nowego otwarcia po epoce Andrzeja Dudy.
Według sondażu United Surveys dla Wirtualnej Polski pozytywnie pierwszy rok prezydentury Nawrockiego ocenia 48,2 proc. badanych. Negatywną ocenę wystawiło mu natomiast 50,1 proc. respondentów. Oznacza to, że przeciwników prezydenta jest więcej niż jego zwolenników. Formalnie różnica mieści się w granicach błędu statystycznego, ale politycznie trudno uznać taki wynik za sukces.
Prezydent, który po roku urzędowania nie potrafi zdobyć większościowego poparcia społecznego, nie może mówić o mocnym mandacie. Wręcz przeciwnie. Nawrocki wchodzi w drugi rok kadencji z bagażem rozczarowań i niespełnionych oczekiwań. Miał być politykiem niezależnym, a w oczach wielu wyborców stał się przede wszystkim reprezentantem jednego obozu politycznego. Miał łagodzić konflikty, tymczasem często je zaostrzał. Miał budować autorytet urzędu, lecz zbyt często angażował się w bieżące spory partyjne.
Szczególnie wymowne jest to, że aż 23,4 proc. badanych ocenia jego prezydenturę „zdecydowanie negatywnie”. To nie są ludzie niezdecydowani czy rozczarowani pojedynczą decyzją. To grupa wyborców, którzy już dziś wystawiają prezydentowi jednoznacznie surową ocenę. Gdy dodać do tego 26,7 proc. odpowiedzi „raczej negatywnie”, otrzymujemy obraz prezydenta, który nie potrafił zbudować szerokiego społecznego zaufania.
Jeszcze bardziej interesująco wyglądają wyniki sondażu przygotowanego przez IBRiS dla „Rzeczpospolitej”. Zapytani o najlepszego prezydenta po 1989 roku Polacy najczęściej wskazywali Aleksandra Kwaśniewskiego, który zdobył 40,8 proc. głosów. Drugie miejsce zajął Lech Kaczyński z wynikiem 23,5 proc. Dopiero trzeci był Karol Nawrocki, którego wskazało 21,1 proc. respondentów.
Dla jego zwolenników może to wyglądać przyzwoicie, ale warto spojrzeć na te liczby chłodnym okiem. Nawrocki jest urzędującym prezydentem. Powinien korzystać z naturalnego efektu świeżości i medialnej obecności. Tymczasem nie tylko wyraźnie przegrywa z Aleksandrem Kwaśniewskim, ale również pozostaje za Lechem Kaczyńskim, który od lat stanowi dla prawicy punkt odniesienia. To pokazuje, że Nawrockiemu nie udało się dotąd wejść do politycznej pierwszej ligi pod względem społecznego uznania.
Problem obecnego prezydenta polega na tym, że jego aktywność częściej budzi emocje niż szacunek. Wielu Polaków nie widzi w nim arbitra stojącego ponad partyjnymi sporami. Widzi natomiast polityka uczestniczącego w bieżącej walce politycznej. A prezydent, który przestaje być symbolem wspólnoty, zaczyna tracić jedną z najważniejszych cech swojego urzędu.
Pierwszy rok kadencji był dla Nawrockiego okresem budowania własnej pozycji. Dziś można powiedzieć, że tej szansy nie wykorzystał w pełni. Wyniki sondaży nie pokazują entuzjazmu. Nie pokazują nawet wyraźnej akceptacji. Pokazują kraj podzielony niemal dokładnie na pół, z lekką przewagą tych, którzy prezydenta oceniają źle.
To właśnie jest najważniejszy wniosek z tych badań. Nie to, że Nawrocki ma swoich zwolenników. Każdy prezydent ich ma. Istotne jest to, że po roku urzędowania nie zdołał przekonać do siebie większości społeczeństwa. A jeśli po dwunastu miesiącach na najwyższym stanowisku w państwie więcej obywateli wystawia ocenę negatywną niż pozytywną, trudno mówić o udanej prezydenturze. Trudno nawet mówić o dobrym początku. To raczej sygnał, że obietnice kampanii wyborczej coraz szybciej zderzają się z polityczną rzeczywistością.
