Minął rok od wyboru Karola Nawrockiego na urząd prezydenta. Dla jego zwolenników miał być symbolem nowej energii, politycznej sprawczości i zdecydowanego przywództwa. Tymczasem coraz częściej okazuje się, że aktywność prezydenta sprowadza się do jednej czynności: stawiania znaku stop przed kolejnymi inicjatywami rządu. Trudno oprzeć się wrażeniu, że zamiast budować, Karol Nawrocki przede wszystkim blokuje.
Liczby są bezlitosne. W ciągu pierwszego roku urzędowania prezydent podpisał 211 ustaw, ale aż 33 zawetował. Oznacza to średnio jedno weto co dziewięć dni. W praktyce urząd prezydenta coraz częściej przypomina polityczną barykadę niż instytucję mającą służyć państwu. Nie chodzi przy tym o pojedyncze przypadki czy wyjątkowe sytuacje. Weto stało się podstawowym narzędziem prowadzenia polityki.
Trafnie podsumował to europoseł Koalicji Obywatelskiej Andrzej Halicki. „Minął rok prezydentury Karola Nawrockiego. Bilans? 33 weta. Średnio jedno co 9 dni. Niektóre prezydentury zapisują się reformami i działaniami. Ta coraz częściej przypomina rozkapryszonego bobasa, którego jedynym argumentem jest: »nie, bo nie«” – napisał polityk.
To porównanie może wydawać się ostre, ale trudno odmówić mu trafności. Istotą prezydentury nie jest przecież nieustanne negowanie wszystkiego, co robi rząd. Nawet jeśli między Pałacem Prezydenckim a większością parlamentarną istnieją głębokie różnice polityczne, od głowy państwa oczekuje się odpowiedzialności i zdolności do poszukiwania kompromisu. Tymczasem Karol Nawrocki sprawia wrażenie polityka, który swoją rolę definiuje wyłącznie przez konflikt.
Szczególnie uderza kontrast między głośnymi deklaracjami a rzeczywistymi efektami. Kancelaria Prezydenta podkreśla, że Nawrocki zgłosił dwadzieścia własnych projektów ustaw. Problem polega na tym, że aż dziewiętnaście z nich utknęło w sejmowej „zamrażarce”. To najlepszy dowód, że sama aktywność medialna nie wystarcza. Można organizować konferencje prasowe, publikować nagrania w mediach społecznościowych i wygłaszać płomienne przemówienia, ale prawdziwa polityka polega na osiąganiu rezultatów.
Coraz wyraźniej widać również, że prezydent nie próbuje pełnić roli arbitra stojącego ponad partyjnymi sporami. Wręcz przeciwnie – często zachowuje się jak polityk jednej formacji, realizujący interesy środowiska, które wyniosło go do władzy. Nie jest tajemnicą, że za jego sukcesem wyborczym stało Prawo i Sprawiedliwość. Problem zaczyna się wtedy, gdy interes partyjny zaczyna dominować nad interesem państwa.
Polska potrzebuje dziś sprawnych instytucji, stabilności i współpracy najważniejszych organów władzy. W czasach niepewności gospodarczej, napięć międzynarodowych i rosnących wyzwań bezpieczeństwa nie stać nas na niekończące się wojny polityczne. Każde prezydenckie weto oznacza kolejne miesiące sporów, opóźnień i paraliżu. Oczywiście prezydent ma konstytucyjne prawo korzystać z tego instrumentu. Pytanie brzmi jednak, czy powinien robić z niego główną treść swojej prezydentury.
Po roku urzędowania coraz trudniej wskazać reformę, która będzie kojarzona z Karolem Nawrockim. Łatwiej natomiast wyliczyć kolejne zablokowane inicjatywy. Historia zwykle łaskawiej ocenia tych polityków, którzy coś zbudowali, niż tych, którzy jedynie przeszkadzali innym.
Jeżeli druga połowa kadencji ma wyglądać tak samo jak pierwsza, Karol Nawrocki ryzykuje, że zapisze się w historii nie jako prezydent wielkich projektów, lecz jako prezydent wielkiego „nie”. A to zdecydowanie za mało jak na urząd, który powinien wyznaczać kierunek rozwoju państwa, a nie ograniczać się do stawiania kolejnych znaków zakazu.
