Prawo i Sprawiedliwość od lat przedstawia się jako partia wyższych standardów. Jej politycy chętnie pouczają innych o moralności, odpowiedzialności i konieczności przestrzegania zasad życia publicznego. Gdy jednak problemy dotyczą własnego środowiska, nagle okazuje się, że wszystko można wyjaśnić, złagodzić lub zwyczajnie przeczekać. Tak właśnie wygląda sprawa posła Marcina Porzucka.
Według doniesień medialnych 28 maja służby na Lotnisku Chopina w Warszawie musiały interweniować wobec polityka PiS, który miał znajdować się pod wpływem alkoholu i nie był w stanie samodzielnie opuścić pokładu samolotu. Sama sytuacja jest kompromitująca. Jeszcze bardziej kompromitująca okazuje się jednak reakcja partii.
Rzecznik PiS Rafał Bochenek oznajmił, że poseł przeprosił za zdarzenie, a cała sytuacja „stanowi dla niego nauczkę na przyszłość”. Trudno nie zadać pytania: czy naprawdę do tego sprowadza się odpowiedzialność polityka, który reprezentuje obywateli i pobiera wynagrodzenie z publicznych pieniędzy? Czy wystarczy uznać, że była to lekcja na przyszłość i sprawa jest załatwiona?
Gdy podobne wydarzenia dotyczą politycznych przeciwników PiS, partia Jarosława Kaczyńskiego potrafi przez wiele tygodni domagać się dymisji, śledztw i publicznych rozliczeń. Wówczas słyszymy o konieczności odbudowy zaufania obywateli do państwa, o standardach i o tym, że osoby publiczne powinny świecić przykładem. Kiedy jednak problem pojawia się we własnych szeregach, retoryka nagle się zmienia. Zamiast oburzenia pojawia się wyrozumiałość. Zamiast stanowczych działań – opowieść o „nauczce”.
To właśnie jest największy problem PiS. Nie pojedynczy incydent, ale głęboko zakorzenione przekonanie, że dla swoich obowiązują inne reguły niż dla wszystkich pozostałych. Partia od lat buduje politykę opartą na moralizowaniu. W praktyce jednak coraz częściej przypomina organizację, która stosuje podwójne standardy.
Sam poseł Porzucek napisał, że „połączenie alkoholu z lekami przeciwbólowymi przepisanymi w mojej chorobie było ogromną nieodpowiedzialnością”. Dodał również: „Przepraszam urażonych sytuacją na lotnisku”. Trzeba przyznać, że przyznał się do błędu. Problem polega jednak na tym, że przeprosiny nie rozwiązują wszystkiego. Obywatele mają prawo oczekiwać od parlamentarzystów zachowania, które nie będzie wymagało później publicznych tłumaczeń.
Sprawa trafiła do Komisji Etyki PiS. Sam fakt, że po raz kolejny słyszymy o wewnętrznych komisjach i partyjnych procedurach, budzi jednak sceptycyzm. Historia polskiej polityki pokazuje, że takie gremia często służą bardziej uspokojeniu opinii publicznej niż rzeczywistemu wyciąganiu konsekwencji.
Nie jest też przypadkiem, że podobne sytuacje wywołują coraz większą irytację wyborców. Polacy są zmęczeni politykami, którzy wymagają od innych więcej niż od siebie. Są zmęczeni kolejnymi deklaracjami o wartościach, które kończą się wtedy, gdy pojawia się problem we własnym obozie.
PiS od lat kreował się na partię wyjątkową. Na ugrupowanie uczciwe, patriotyczne i stojące ponad wadami innych środowisk politycznych. Tymczasem rzeczywistość regularnie pokazuje coś zupełnie innego. Kolejne afery, kolejne tłumaczenia i kolejne próby minimalizowania odpowiedzialności sprawiają, że ten wizerunek coraz bardziej się kruszy.
Największą słabością Prawa i Sprawiedliwości nie są dziś polityczni przeciwnicy. Jest nią własna hipokryzja. Bo trudno przekonywać obywateli do wysokich standardów życia publicznego, gdy za każdym razem, kiedy problem dotyczy własnych działaczy, słyszymy wyłącznie o „nauczkach”, przeprosinach i partyjnych komisjach. A państwo nie potrzebuje polityków, którzy uczą się odpowiedzialności dopiero po kolejnych kompromitacjach.
