Karol Nawrocki ledwie zadomowił się w Pałacu Prezydenckim, a już zdążył pokazać, jak zamierza sprawować swój urząd. Nie jako arbiter, nie jako strażnik stabilności państwa, lecz jako polityk gotowy blokować działania rządu niemal odruchowo.
Najnowszym przykładem jest zawetowanie trzech ustaw, w tym projektu dotyczącego rynku kryptowalut. Decyzja ta wywołała ostrą reakcję premiera Donalda Tuska, który nie ukrywa swojego rozczarowania postawą głowy państwa.
Szczególne emocje budzi właśnie ustawa regulująca rynek kryptowalut. W świecie zachodnim kolejne państwa starają się porządkować tę dynamicznie rozwijającą się branżę. Celem nie jest promowanie spekulacji, lecz zapewnienie przejrzystości, bezpieczeństwa inwestorów i skutecznego nadzoru nad sektorem, który obraca miliardami euro. Tymczasem polski prezydent postanowił stanąć na drodze tym rozwiązaniom.
Nawrocki tłumaczy swoją decyzję tym, że ustawa zawiera przepisy „budzące poważne wątpliwości”. Problem polega na tym, że podobne uzasadnienie można zastosować niemal do każdego aktu prawnego. Rolą prezydenta nie jest jednak wyszukiwanie pretekstów do blokowania ustaw tylko dlatego, że zostały przygotowane przez politycznych przeciwników. Rolą prezydenta jest działanie w interesie państwa.
Coraz trudniej oprzeć się wrażeniu, że obecny lokator Pałacu Prezydenckiego traktuje weto jako narzędzie bieżącej walki politycznej. W rezultacie cierpi nie rząd Donalda Tuska, lecz państwo. Każda zablokowana ustawa oznacza bowiem kolejne miesiące opóźnień, niepewności prawnej i chaosu organizacyjnego.
Donald Tusk nie pozostawił na decyzji prezydenta suchej nitki. Premier napisał w mediach społecznościowych: „Brzmi niewiarygodnie, ale prezydent znów zawetował ustawę o kryptowalutach. Jest w to chyba bardziej uwikłany, niż wszyscy myśleli”. To zdanie wywołało natychmiastową burzę polityczną. Trudno się jednak dziwić, że premier stawia tak ostre pytania. Skoro regulacje mające zwiększyć przejrzystość rynku spotykają się z tak zdecydowanym oporem, opinia publiczna ma prawo oczekiwać jasnych i przekonujących wyjaśnień.
Największym problemem nie jest jednak samo weto. Znacznie groźniejsze jest tworzące się wrażenie, że prezydent konsekwentnie buduje swoją pozycję na negacji działań rządu. To strategia krótkowzroczna. Polska stoi dziś przed szeregiem wyzwań gospodarczych, technologicznych i geopolitycznych. W takich warunkach potrzebna jest współpraca najważniejszych instytucji państwa, a nie nieustanna wojna podjazdowa.
Donald Tusk może budzić emocje, może mieć przeciwników i krytyków, ale jedno trudno mu odmówić: świadomości, że nowoczesne państwo nie może funkcjonować w permanentnym konflikcie. Jego rząd stara się dostosowywać polskie prawo do zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej i europejskiej. Nie wszystkie projekty muszą być doskonałe, ale od tego jest proces legislacyjny, poprawki i debata parlamentarna. Weto powinno być środkiem wyjątkowym, a nie politycznym nawykiem.
Coraz więcej obywateli może zadawać sobie pytanie, dokąd prowadzi strategia Karola Nawrockiego. Czy rzeczywiście chodzi o ochronę jakości prawa? Czy może raczej o stworzenie kolejnego frontu politycznej konfrontacji z rządem? Jeśli odpowiedź brzmi to drugie, Polska zapłaci za tę strategię wysoką cenę.
Prezydent ma pełne prawo korzystać ze swoich konstytucyjnych prerogatyw. Powinien jednak pamiętać, że mandat otrzymał od wszystkich obywateli, a nie wyłącznie od własnego politycznego zaplecza. Tymczasem kolejne decyzje Karola Nawrockiego sprawiają wrażenie, jakby najważniejszym celem było utrudnianie pracy rządowi Donalda Tuska.
W polityce łatwo jest powiedzieć „nie”. Znacznie trudniej wziąć odpowiedzialność za skutki własnych decyzji. Weto wobec ustawy o kryptowalutach może okazać się kolejnym przykładem działania, które przyniesie więcej szkód niż pożytku. A wtedy pytanie postawione przez Donalda Tuska wróci ze zdwojoną siłą: dlaczego prezydent tak bardzo chciał zatrzymać te przepisy?
