Karol Nawrocki miał podczas swojej wizyty w Stanach Zjednoczonych wzmacniać pozycję Polski, budować relacje z amerykańską administracją i zabiegać o polskie interesy. Tymczasem coraz więcej uwagi przyciągają nie rezultaty jego rozmów, lecz kontrowersyjne wypowiedzi pod adresem własnego rządu. Krytyka tych słów nie milknie, a kolejne głosy wskazują, że prezydent bardziej koncentruje się na krajowej wojnie politycznej niż na budowaniu międzynarodowej pozycji Polski.
Wszystko zaczęło się od wypowiedzi, w której Nawrocki ocenił, że polityka prowadzona przez rząd Donalda Tuska wobec Stanów Zjednoczonych „raczej przeszkadza niż pomaga”. Poszedł nawet dalej, sugerując, że obecna ekipa miała doprowadzić do osłabienia relacji z Waszyngtonem, a jego zadaniem jest ich naprawianie.
To słowa zaskakujące z kilku powodów. Po pierwsze dlatego, że padły podczas zagranicznej wizyty. Po drugie dlatego, że nie zostały poparte żadnymi konkretnymi przykładami. Po trzecie wreszcie dlatego, że trudno znaleźć potwierdzenie tezy o rzekomym załamaniu relacji polsko-amerykańskich.
Polska pozostaje jednym z najważniejszych sojuszników Stanów Zjednoczonych w Europie Środkowo-Wschodniej. Trwa współpraca wojskowa, realizowane są wspólne projekty zbrojeniowe, a obecność amerykańskich żołnierzy nad Wisłą pozostaje jednym z filarów bezpieczeństwa regionu. Można dyskutować o szczegółach polityki zagranicznej, ale przedstawianie sytuacji tak, jakby Polska wymagała ratunku po działaniach własnego rządu, jest zwyczajnie przesadą.
Nic dziwnego, że słowa prezydenta wywołały falę krytyki. Jednym z polityków, którzy zdecydowali się odpowiedzieć, był senator Nowej Lewicy Wojciech Konieczny. Nie owijał on w bawełnę. „Pan prezydent się wyzłośliwia. Próbuje dopiec swoim przeciwnikom” – stwierdził na antenie RMF FM.
Trudno uznać tę ocenę za pozbawioną podstaw. Wypowiedzi Nawrockiego sprawiają bowiem wrażenie elementu nieustającej kampanii politycznej. Nawet podczas zagranicznej wizyty nie potrafi on powstrzymać się od atakowania Donalda Tuska czy Radosława Sikorskiego. Zamiast mówić przede wszystkim o interesach państwa, wraca do sporów znanych z krajowej sceny politycznej.
Jeszcze bardziej trafna wydaje się druga uwaga senatora Koniecznego. Polityk Lewicy podkreślił, że prezydent „niepotrzebnie przenosi spory wewnętrzne na rynek zewnętrzny”. To właśnie tutaj tkwi istota problemu.
Polityka zagraniczna wymaga odpowiedzialności i umiaru. Oczywiście prezydent ma prawo nie zgadzać się z rządem. Może krytykować jego decyzje, przedstawiać własne pomysły i budować alternatywną wizję polityki państwa. Jednak czym innym jest spór prowadzony w Warszawie, a czym innym publiczne podważanie działań własnego państwa podczas pobytu za granicą.
Konieczny zwrócił uwagę na jeszcze jeden istotny aspekt. „Jeżeli to robi w obecności Amerykanów, to Amerykanie to odnotowują. To jest oznaka nie jego siły, tylko jego słabości” – ocenił senator.
To spostrzeżenie zasługuje na szczególną uwagę. W polityce międzynarodowej partnerzy cenią stabilność i przewidywalność. Kiedy widzą polityków zajętych przede wszystkim walką między sobą, otrzymują sygnał o chaosie i podziałach. Trudno uznać, by było to korzystne dla Polski.
Co więcej, Nawrocki zdaje się nie dostrzegać pewnej ironii sytuacji. Przez lata politycy PiS oskarżali swoich przeciwników o „szkodzenie Polsce za granicą”. Każda krytyczna wypowiedź pod adresem rządu wygłoszona poza krajem była przedstawiana jako przejaw braku patriotyzmu. Dziś podobne standardy najwyraźniej przestały obowiązywać.
Największym problemem nie jest jednak sama krytyka rządu. Problem polega na tym, że za głośnymi słowami prezydenta wciąż trudno dostrzec konkretne osiągnięcia jego wizyty. Opinia publiczna słyszy o krótkich rozmowach z Donaldem Trumpem, o dobrych relacjach i wzajemnej sympatii. Znacznie mniej wiadomo natomiast o wymiernych efektach tych kontaktów.
Dlatego krytyka słów Nawrockiego nie milknie. Coraz więcej osób dostrzega bowiem, że prezydent, zamiast budować pozycję Polski, coraz częściej wykorzystuje zagraniczne wizyty do prowadzenia krajowych politycznych porachunków. A od głowy państwa można oczekiwać czegoś więcej niż kolejnej odsłony partyjnej wojny.
