W polityce bywają historie absurdalne, ale są też takie, które z każdą kolejną wypowiedzią zaczynają wyglądać coraz bardziej jak desperacka próba ratowania narracji. Tak właśnie dzieje się dziś z opowieścią o rzekomym „otruciu” prezydenta Karola Nawrockiego. Im bardziej sprawa trafia w ręce prokuratury, tym wyraźniej widać nerwowość w otoczeniu prezydenta i w samym Prawie i Sprawiedliwości.
To zresztą nie przypadek. Jeszcze kilka dni temu historia funkcjonowała głównie jako polityczna legenda — dramatyczna, sensacyjna, idealnie wpisująca się w pisowską opowieść o wiecznie prześladowanym obozie patriotycznym. Dziś jednak sytuacja się zmieniła. Prokuratura sprawdza, czy rzeczywiście doszło do narażenia życia i zdrowia Nawrockiego. A to oznacza jedno: skończył się czas insynuacji, zaczyna się czas faktów.
I właśnie wtedy pojawia się panika.
Najlepszym dowodem jest występ Adama Andruszkiewicza. Wiceszef Kancelarii Prezydenta najpierw potwierdza, że „sytuacja była bardzo poważna”, że „to nie jest żadna publicystyka” i że „nie można wykluczyć” próby kompromitacji Nawrockiego. Ale chwilę później zaczyna podważać sens działania prokuratury. To znamienne.
Bo jeśli — jak sam mówi — „w poważnym państwie to powinno być zbadane”, to dlaczego niemal w tym samym oddechu dodaje: „Nie wiem, czy bym chciał, żeby prokuratura Żurka się tym zajmowała”? To klasyczny mechanizm politycznego zabezpieczenia: najpierw domagać się śledztwa, a potem zawczasu podważać jego wiarygodność, jeśli wynik okaże się niewygodny.
To wygląda jak paniczne budowanie alibi.
Jeszcze bardziej uderza sposób, w jaki otoczenie Nawrockiego próbuje dziś rozbudowywać tę historię. Andruszkiewicz mówi o „dziwnej koincydencji zdarzeń”, o kamerach, które „jakby czekały, że coś się wydarzy”, o możliwych „działaniach operacyjnych”. Problem polega na tym, że to wszystko brzmi bardziej jak polityczna fantazja niż materiał dowodowy.
Bo obecność kamer podczas kampanii wyborczej nie jest niczym niezwykłym. To właśnie media śledzą kandydatów. Na tym polega kampania. Próba przedstawienia zwykłej obecności kamer jako elementu tajemniczego spisku pokazuje, jak bardzo ta narracja zaczyna się rozjeżdżać.
Jeszcze ciekawsze jest to, że wraz z rozwojem historii PiS coraz bardziej przesuwa akcenty. Najpierw była sugestia otrucia. Teraz pojawia się sugestia „kompromitacji”. Potem być może usłyszymy o „prowokacji” albo „operacji psychologicznej”. To charakterystyczne: gdy brakuje dowodów, opowieść robi się coraz bardziej płynna.
I właśnie to może być największy problem dla obozu Nawrockiego.
Bo jeśli prokuratura nie znajdzie śladów trucizny, nie będzie dokumentacji medycznej, nie pojawią się świadkowie potwierdzający wersję o zamachu — cała konstrukcja runie. A wraz z nią runie wiarygodność tych, którzy przez kilka dni budowali wokół tej historii atmosferę niemal politycznego thrillera.
Dlatego dziś w PiS widać wyraźne napięcie. Bo prokuratura nie działa na emocjach. Sprawdza fakty. A fakty bywają bezlitosne.
Najbardziej wymowny jest jednak końcowy fragment wypowiedzi Andruszkiewicza. Mówi o nadziei, że „w przyszłym roku, kiedy zmieni się rząd”, sprawą zajmą się „odpowiedni fachowcy, niezależni eksperci, którzy mają Polskę w sercu”. To zdanie mówi wszystko. Dla PiS niezależny ekspert jest niezależny tylko wtedy, gdy potwierdza ich wersję wydarzeń.
A jeśli nie?
Wtedy staje się elementem „układu”.
I być może właśnie dlatego w otoczeniu Nawrockiego narasta dziś nerwowość. Bo polityczną legendę łatwo stworzyć. Trudniej ją utrzymać, gdy wchodzi do gry prokurator, dokumenty i konkretne pytania. A te pytania mogą okazać się dla PiS znacznie bardziej niebezpieczne niż cała opowieść o tajemniczym „otruciu”.
