Zbigniew Ziobro po raz kolejny udowodnił, że w polskiej polityce można przekroczyć granice absurdu i wciąż próbować przedstawiać to jako dowód siły. Oto były minister sprawiedliwości, człowiek, który przez lata kreował się na bezwzględnego strażnika prawa, dziś sam ucieka przed wymiarem sprawiedliwości i z zagranicy wygłasza tyrady pełne pogardy, agresji oraz coraz bardziej desperackiej retoryki. Trudno o bardziej gorzką ironię.
Decyzja władz węgierskich o odebraniu Ziobrze statusu uchodźcy to polityczny i wizerunkowy cios, którego nie da się zagadać. To także symboliczny moment: nawet sojusznicy, którzy przez lata byli gotowi zapewniać polityczne schronienie ludziom związanym z PiS, zaczynają odcinać się od kompromitujących obciążeń. Wraz z Ziobrą ten sam los spotkał Patrycję Kotecką-Ziobro oraz Marcina Romanowskiego. To nie jest drobny incydent proceduralny. To sygnał, że narracja o „prześladowaniach politycznych” zaczyna się rozsypywać.
Reakcja Ziobry była jednak przewidywalna. Zamiast refleksji pojawiła się agresja. Zamiast argumentów — obelgi. „Fajtłapy nie wiedzieli o tym, że istnieje coś takiego jak paszport genewski” — stwierdził były minister. To zdanie jest wręcz modelowym przykładem stylu politycznego Ziobry. Pogarda wobec innych, buta i przekonanie, że krzyk zastąpi logikę. Problem polega na tym, że im bardziej Ziobro podnosi głos, tym wyraźniej słychać w nim nie siłę, lecz bezradność.
Jeszcze bardziej uderza ton jego wypowiedzi pod adresem ministra Waldemara Żurka. „Szkoda, że nie do dołu, że w bagażniku Żurka” — rzucił Ziobro, próbując obrócić temat ekstradycji w brutalny żart. To już nawet nie jest polityczna polemika. To język człowieka, który najwyraźniej utracił zdolność odróżniania ostrej debaty od zwykłej prymitywnej napaści. Człowiek, który przez lata odpowiadał za wymiar sprawiedliwości w Polsce, dziś posługuje się retoryką internetowego trolla.
Warto pamiętać, że mówimy o polityku, który przez osiem lat budował system podporządkowywania prokuratury władzy politycznej. Ziobro z uporem przekonywał Polaków, że jego reformy służą naprawie państwa. W praktyce często oznaczały one centralizację wpływów, podporządkowanie instytucji oraz brutalne używanie aparatu państwowego wobec przeciwników. Dziś ten sam człowiek próbuje przedstawiać się jako ofiara politycznego odwetu. To nie tylko niewiarygodne. To wręcz groteskowe.
Ziobro próbuje także podważać decyzje sądu, sugerując polityczne sterowanie postępowaniem. Twierdzi, że „orzekała pani sędzia, która powinna być wyłączona”, a następnie insynuuje, że przyspieszenie sprawy o dwa miesiące dowodzi zależności sądu od władzy. To klasyczny mechanizm obronny. Gdy przez lata kontrolowało się instytucje, trudno zaakceptować rzeczywistość, w której samemu podlega się niezależnej ocenie.
Najbardziej uderzające jest jednak co innego. W wypowiedziach Ziobry nie ma ani cienia samokrytyki. Nie ma refleksji nad własną odpowiedzialnością. Nie ma choćby próby zachowania politycznej godności. Jest wyłącznie gniew człowieka, który nie może pogodzić się z utratą kontroli. A przecież właśnie na tym polega istota państwa prawa — nikt, nawet były minister sprawiedliwości, nie stoi ponad prawem.
Ziobro przez lata lubił kreować się na polityka twardego, bezkompromisowego, wręcz bezwzględnego. Dziś ten obraz pęka. Coraz wyraźniej widać nie silnego stratega, lecz człowieka osaczonego przez konsekwencje własnych działań. Agresja, wyzwiska i kolejne teorie o spiskach nie zmienią faktów. Mogą jedynie pogłębić polityczną izolację.
Historia bywa przewrotna. Zbigniew Ziobro przez lata chciał uchodzić za tego, który osądza innych. Dziś sam staje po drugiej stronie. I wygląda na to, że najbardziej przeraża go nie perspektywa procesu, lecz świadomość, że jego własna opowieść o sile i nieomylności właśnie się kończy. Z hukiem.
