Przemysław Czarnek wielokrotnie udowadniał, że polityczny radykalizm traktuje nie jako wypadek przy pracy, lecz jako podstawowe narzędzie działania. Jednak wystąpieniem w Kłodzku przeszedł sam siebie. To nie była już nawet brutalna retoryka kampanijna, do której PiS przyzwyczaił opinię publiczną. To był pokaz politycznej agresji w czystej postaci — mieszanka gróźb, insynuacji i języka, który w demokratycznym państwie powinien budzić najwyższy niepokój.
Najbardziej uderzające były słowa skierowane do prokuratorów. Czarnek mówił o „uzurpatorach”, którzy „będą rozliczeni”, po czym dodał: „To wam, to was nie ominie. Wyprowadzimy was stamtąd”. Trudno nie zadać pytania: czym właściwie jest taka wypowiedź, jeśli nie polityczną groźbą? To nie jest już krytyka decyzji instytucji państwowych. To demonstracyjne wysyłanie sygnału: jeśli wrócimy do władzy, przyjdziemy po was.
W ustach człowieka przedstawianego jako potencjalny kandydat PiS na premiera brzmi to szczególnie groźnie. Premier w demokracji powinien gwarantować stabilność instytucji, szacunek dla prawa i przewidywalność państwa. Tymczasem Czarnek kreśli obraz polityki jako aktu odwetu. Nie mówi o reformach. Nie mówi o naprawie instytucji. Mówi o rozliczeniach, wyrzucaniu ludzi z urzędów i osobistym rewanżu.
To zresztą szerszy problem politycznego stylu Czarnka. Od lat buduje swoją pozycję nie na kompetencji, lecz na konflikcie. Im ostrzejszy język, tym większa szansa na medialny efekt. Tym razem jednak przekroczył granicę, za którą kończy się polityczna ekspresja, a zaczyna retoryka zastraszania.
Symboliczne jest także to, jak były minister edukacji operuje obrazami przemocy i upokorzenia. W Kłodzku mówił o „damskich bokserach” i urzędnikach „utrzymujących się przy korycie”. Nie chodziło o przekazanie informacji ani nawet o polemikę. Celem było wzbudzenie gniewu. To klasyczny populistyczny mechanizm: zbudować emocjonalnego wroga, a następnie obiecać widowiskową karę.
Równie niepokojące było cyniczne wykorzystanie tragedii powodzi. Czarnek stwierdził, że Kłodzko dotknęły dwie powodzie — jedna naturalna, druga polityczna. Ta druga miała być rzekomo „powodzią kłamstw, oszustwa i skrajnej demoralizacji”. To wyjątkowo brutalna manipulacja. Katastrofa, która zniszczyła dorobek życia wielu rodzin, została sprowadzona do kampanijnego rekwizytu. Zamiast empatii — slogan. Zamiast refleksji — propagandowy chwyt.
Szczególnie absurdalnie brzmią oskarżenia pod adresem Donalda Tuska, że „stchórzył” i pozostawił Kłodzko bez pomocy. Taka narracja ma jeden cel: przykryć rzeczywistość prostą opowieścią o zdradzie i zaniedbaniu. PiS od dawna funkcjonuje w logice permanentnej mobilizacji własnego elektoratu. Fakty schodzą na dalszy plan. Liczy się emocja, gniew, poczucie oblężenia.
Hasło o „101 aferach” to zresztą kolejny przykład polityki memów zamiast polityki argumentów. Łatwo rzucić liczbę, łatwo stworzyć stronę internetową, łatwo produkować kolejne oskarżenia. Znacznie trudniej przedstawić realny program dla państwa, które zmaga się z problemami demograficznymi, kryzysem zdrowia publicznego, bezpieczeństwem międzynarodowym i transformacją gospodarczą.
Przemysław Czarnek w Kłodzku pokazał coś jeszcze: jak bardzo PiS uzależnił się od politycznej furii. Gdy brakuje wiarygodnej wizji przyszłości, pozostaje eskalacja. Gdy brakuje programu, pozostaje krzyk. Gdy brakuje argumentów, pozostają groźby.
I właśnie dlatego wystąpienie Czarnka jest tak alarmujące. Nie dlatego, że było ostre — polityka bywa brutalna. Problem polega na tym, że coraz częściej politycy PiS nie próbują już nawet przekonywać. Wolą straszyć. Czarnek poszedł w tym najdalej. Przeszedł sam siebie. A to w polskiej polityce naprawdę wiele znaczy.
