Polityka bywa pełna paradoksów, ale są momenty, gdy hipokryzja staje się wyjątkowo trudna do przeoczenia. Tak jest dziś w sporze o przekazywanie uzbrojenia Ukrainie. Wystarczyło pojawienie się doniesień o możliwym przekazaniu pocisków PAC-3 MSE, aby rozpętała się polityczna burza. Zamiast rzeczowej rozmowy o bezpieczeństwie państwa otrzymaliśmy festiwal oskarżeń, insynuacji i prób budowania politycznego kapitału na strachu.
Tymczasem fakty są znacznie mniej wygodne dla autorów tej narracji. Wicepremier Władysław Kosiniak-Kamysz poinformował o odtajnieniu wszystkich donacji wojskowych dla Ukrainy z lat 2022–2026. Jednocześnie przypomniał coś, o czym wielu uczestników obecnej debaty zdaje się nagle zapominać: „Proces donacji sprzętu rozpoczął rząd PiS z ministrem Mariuszem Błaszczakiem na czele. O każdej donacji informowany jest prezydent – obecnie Karol Nawrocki, poprzednio Andrzej Duda”.
To zdanie powinno zakończyć przynajmniej część politycznych oskarżeń. Zamiast tego obserwujemy zaskakującą próbę przedstawiania działań, które jeszcze niedawno były uznawane za wyraz odpowiedzialności i solidarności z walczącą Ukrainą, jako dowodu rzekomej nieodpowiedzialności obecnych władz. Trudno o bardziej jaskrawy przykład politycznej amnezji.
Donald Tusk podczas swojego wystąpienia zwrócił uwagę na problem znacznie poważniejszy niż kolejna medialna awantura. Powiedział: „Nie igrajcie z ogniem. Pomoc Polski dla Ukrainy w jej wojnie z Rosją była przedmiotem naszego politycznego i narodowego konsensusu”. Niezależnie od tego, kto sprawuje władzę, trudno odmówić tym słowom racji. Przez pierwsze miesiące wojny Polska potrafiła mówić jednym głosem. To był sygnał dla sojuszników i przeciwników, że w sprawach bezpieczeństwa państwa istnieją granice politycznej rywalizacji.
Dzisiaj te granice coraz częściej zacierają się pod naporem doraźnych interesów partyjnych. Oskarżenia padają szybciej niż argumenty, a emocje skutecznie wypierają fakty. W takiej atmosferze łatwo zapomnieć, że pomoc dla Ukrainy nie była wymysłem jednego rządu ani jednej partii. Była konsekwencją strategicznej oceny zagrożeń, którą podzielały kolejne władze i zdecydowana większość ekspertów zajmujących się bezpieczeństwem.
Premier przypomniał również coś, co w całym sporze wydaje się najważniejsze: „To rząd PiS zdecydował o wielkich transferach polskiej broni do Ukrainy w pierwszych dniach i miesiącach wojny”. Nie jest to opinia, lecz przypomnienie faktu. Jeżeli wtedy przekazywanie uzbrojenia uznawano za konieczne dla bezpieczeństwa Polski, to wypadałoby wyjaśnić, dlaczego dziś podobne działania nagle przedstawiane są jako dowód lekkomyślności. Sama zmiana układu politycznego nie jest przecież argumentem strategicznym.
Nie oznacza to, że każda decyzja rządu powinna być zwolniona z kontroli. Wręcz przeciwnie – w demokracji przejrzystość i rozliczalność są niezbędne. Jednak kontrola oparta na faktach różni się od budowania sensacyjnych narracji. Jeżeli pojawiają się pytania o stan polskich zapasów uzbrojenia, powinny prowadzić do rzeczowej debaty, a nie do medialnego spektaklu.
Na szczególną uwagę zasługują również słowa premiera: „Każda rakieta wystrzelona z Ukrainy, celna, która niszczy pociski, rakiety, drony, samoloty agresora, to większe bezpieczeństwo Polski”. To nie slogan, lecz opis geopolitycznej rzeczywistości. Rosyjska agresja nie kończy się na granicy Ukrainy. Każde osłabienie potencjału agresora zmniejsza zagrożenie dla państw NATO, w tym Polski.
Największym problemem nie jest więc sam spór o konkretne dostawy uzbrojenia. Problemem jest gotowość części klasy politycznej do wykorzystywania kwestii bezpieczeństwa jako kolejnego narzędzia walki o poparcie. Taka strategia może przynieść chwilowe korzyści sondażowe, ale jednocześnie podważa wiarygodność państwa i osłabia przekaz kierowany zarówno do sojuszników, jak i do przeciwników.
Bezpieczeństwo narodowe wymaga konsekwencji, pamięci i odpowiedzialności. Gdy politycy zaczynają zaprzeczać decyzjom, które sami wcześniej przedstawiali jako konieczne, trudno mówić o poważnej debacie. O wiele łatwiej dostrzec polityczny oportunizm. A ten, zwłaszcza w czasach wojny za naszą wschodnią granicą, jest luksusem, na który państwo nie powinno sobie pozwalać.
