Mateusz Morawiecki zaapelował, by „uporządkować fakty” i „odsunąć emocje na bok”. Problem polega na tym, że jego własny komentarz robi dokładnie odwrotnie. Zamiast spokojnej analizy otrzymujemy polityczny manifest, w którym fakty przeplatają się z oskarżeniami, a odpowiedzialna debata o bezpieczeństwie państwa ustępuje miejsca wyborczej retoryce.
Najbardziej uderza jedno. Były premier jednocześnie broni decyzji własnego rządu o szerokim wsparciu Ukrainy i ostro krytykuje obecny gabinet za kontynuowanie tej samej strategicznej polityki. To sprzeczność, której nie da się ukryć nawet najbardziej efektownymi wpisami w mediach społecznościowych.
Morawiecki słusznie przypomina, że Polska pomagała Ukrainie od pierwszych dni rosyjskiej agresji. Pisze: „Pomoc Ukrainie? Tak. Bo gdyby nie pomoc Polski, mielibyśmy ruskie nad naszą granicą”. Trudno się z tym nie zgodzić. To była racjonalna ocena sytuacji geopolitycznej i zgodna z polskim interesem narodowym.
Dlaczego więc dziś, gdy rząd podejmuje kolejne decyzje o wsparciu Ukrainy, były premier zmienia ton? Odpowiedzią nie wydaje się zmiana sytuacji militarnej, lecz zmiana miejsca zajmowanego w polityce. Kiedy PiS rządził, pomoc wojskowa była dowodem odpowiedzialności. Gdy rządzi koalicja Donalda Tuska, podobne działania stają się – według Morawieckiego – zagrożeniem dla bezpieczeństwa państwa.
To klasyczny przykład polityki podwójnych standardów.
Były premier próbuje odwrócić uwagę od tego problemu, przypominając sukcesy własnego gabinetu. Podkreśla, że modernizacja armii była możliwa dzięki „naprawie finansów publicznych”, uszczelnieniu VAT i wzrostowi dochodów budżetu. Można uznać, że część tych działań miała znaczenie dla zwiększenia wydatków obronnych. Nie zmienia to jednak faktu, że nie odpowiadają one na pytanie, dlaczego identyczna logika wspierania Ukrainy jest dziś przez PiS podważana.
Jeszcze bardziej zaskakują słowa Morawieckiego dotyczące obecnego rządu. Twierdzi on, że „rząd Tuska nie prowadzi polskiej polityki”, a premier „gra o pochwały z Berlina”. To mocne oskarżenia, ale w przedstawionym wywodzie nie towarzyszą im konkretne dowody. Zamiast rzeczowej analizy pojawiają się sugestie dotyczące motywacji politycznych przeciwników.
Tymczasem fakty są znacznie bardziej prozaiczne. Minister obrony Władysław Kosiniak-Kamysz poinformował, że łączna wartość przekazanej Ukrainie pomocy wyniosła około 16,45 miliarda złotych, z czego około 1,55 miliarda przypadło na lata 2024–2026. Oznacza to, że blisko 90 procent całej pomocy wojskowej przekazał właśnie rząd, którego premierem był Mateusz Morawiecki.
Trudno więc zrozumieć oburzenie polityków PiS na działania, które w ogromnej części sami wcześniej prowadzili. Jeżeli przekazywanie uzbrojenia było słuszne w latach 2022 i 2023, to dlaczego dziś podobne decyzje przedstawiane są jako niemal zamach na bezpieczeństwo Polski?
Morawiecki przekonuje również, że problemem jest sposób działania obecnego rządu: „Po cichu. Bez jasnej informacji dla opinii publicznej”. To argument, który warto rozpatrywać poważnie, ponieważ przejrzystość decyzji dotyczących bezpieczeństwa ma znaczenie. Równocześnie jednak warto pamiętać, że informacje o przekazywanym uzbrojeniu także za rządów PiS były często ujawniane z opóźnieniem lub w ograniczonym zakresie. Wynikało to z charakteru operacji wojskowych i względów bezpieczeństwa, a nie wyłącznie z bieżących kalkulacji politycznych.
Największym problemem wypowiedzi Morawieckiego jest jednak coś innego. Zamiast budować ponadpartyjny konsensus w sprawach bezpieczeństwa, były premier coraz częściej wpisuje się w logikę ostrego konfliktu politycznego. Oskarżenia o realizowanie cudzych interesów czy sugestie o podporządkowaniu Berlina mogą dobrze brzmieć na wiecu wyborczym, ale nie zastąpią rzeczowej dyskusji o obronności.
Bezpieczeństwo Polski wymaga konsekwencji. Wymaga także odwagi, by przyznać, że niektóre decyzje są słuszne niezależnie od tego, kto akurat sprawuje władzę. Mateusz Morawiecki sam przypomina, że wsparcie Ukrainy było konieczne, by zatrzymać rosyjską agresję z dala od polskich granic. Właśnie dlatego jego dzisiejsza narracja brzmi tak niewiarygodnie. Nie dlatego, że zmieniły się okoliczności, lecz dlatego, że zmieniła się polityczna rola autora tych słów. A bezpieczeństwo państwa nie powinno zmieniać się wraz z miejscem zajmowanym na sejmowej sali.
