W polityce bywają sytuacje, kiedy można się pomylić. Bywają też takie, kiedy trzeba powiedzieć: „tak, wiedzieliśmy”, albo „nie, nie zostaliśmy poinformowani”. Problem Karola Nawrockiego i jego otoczenia polega na tym, że zamiast jednoznacznej odpowiedzi wybrali trzecią drogę – polityczny chaos. A chaos w sprawach bezpieczeństwa państwa jest ostatnią rzeczą, jakiej Polska dziś potrzebuje.
Spór o przekazanie Ukrainie pocisków Patriot nie dotyczy już samych rakiet. Dotyczy wiarygodności najwyższych władz państwa. I właśnie na tym polu otoczenie prezydenta znalazło się w bardzo trudnym położeniu.
Władysław Kosiniak-Kamysz postawił zarzut niezwykle poważny. „Otoczenie Prezydenta kłamie, twierdząc, że prezydent Nawrocki nie wiedział o sprzęcie przekazywanym Ukrainie” – napisał minister obrony. Nie poprzestał jednak na politycznym haśle. Wskazał konkretne daty posiedzeń Komitetu Bezpieczeństwa Rady Ministrów – 10 i 17 lutego oraz 24 marca – z udziałem przedstawiciela Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Dodał, że informacje otrzymał szef Kancelarii Prezydenta, a o sprawie z Karolem Nawrockim rozmawiał również sekretarz generalny NATO.
Tak wygląda argumentacja oparta na faktach. Daty. Procedury. Nazwy instytucji. Konkretne osoby.
A jaka była odpowiedź prezydenta?
„Decyzję podjął Pan, proszę się z nią po męsku zmierzyć”.
Brzmi efektownie. Problem w tym, że nie odpowiada na pytanie. Nikt przecież nie twierdził, że decyzję podejmował Karol Nawrocki. Spór dotyczy wyłącznie tego, czy wiedział o jej przygotowaniu. Zamiast odnieść się do tego zarzutu, prezydent wybrał polityczny unik. To klasyczna próba zmiany tematu wtedy, gdy odpowiedź okazuje się niewygodna.
Jeszcze bardziej zastanawia zachowanie ludzi z jego najbliższego otoczenia. Jeżeli rzeczywiście przedstawiciele Biura Bezpieczeństwa Narodowego uczestniczyli w naradach, a informacje trafiały do Kancelarii Prezydenta, to twierdzenie, że głowa państwa nic nie wiedziała, wymaga bardzo poważnego wyjaśnienia. Jeżeli zaś minister obrony mija się z prawdą, należy przedstawić dowody, a nie ograniczać się do politycznych sloganów.
Najłatwiej oczywiście krzyknąć, że wszystkiemu winien jest rząd. Trudniej zmierzyć się z niewygodnymi pytaniami. A właśnie tego zabrakło w reakcji prezydenckiego obozu.
Cała ta historia pokazuje zresztą szerszy problem prezydentury Karola Nawrockiego. Coraz częściej odnosi się wrażenie, że komunikacja zastępuje odpowiedzialność. Liczy się szybki wpis w mediach społecznościowych, mocna riposta i polityczny spektakl. Tymczasem bezpieczeństwo państwa nie jest kampanią wyborczą. Nie wygrywa się go błyskotliwymi komentarzami na portalu X.
Na tym tle postawa Władysława Kosiniaka-Kamysza wypada zdecydowanie bardziej przekonująco. Można zgadzać się z jego decyzjami lub je krytykować, ale w tej sprawie nie uciekł od odpowiedzialności. Przedstawił przebieg procedury, wyjaśnił, kto uczestniczył w konsultacjach, i publicznie wziął odpowiedzialność za decyzję. Tak właśnie powinien zachowywać się minister obrony państwa znajdującego się na wschodniej flance NATO.
Nie sposób nie zauważyć jeszcze jednego paradoksu. To właśnie środowisko polityczne Karola Nawrockiego przez lata domagało się przejrzystości, jawności i pełnej odpowiedzialności wszystkich instytucji państwa. Dziś, gdy pytania dotyczą Pałacu Prezydenckiego, odpowiedzi zastępują emocje, a fakty próbują przykryć polityczne hasła.
Polacy mają prawo wiedzieć, jak funkcjonuje system bezpieczeństwa państwa. Mają prawo oczekiwać, że prezydent jest informowany o kluczowych decyzjach dotyczących obronności. I mają prawo oczekiwać, że jeśli pojawia się spór, zostanie on rozstrzygnięty dokumentami i faktami, a nie internetowymi przepychankami.
Największym problemem Karola Nawrockiego nie jest dziś nawet sam spór o Patrioty. Jest nim narastający problem wiarygodności. Bo w polityce można obronić niemal każdą decyzję. Znacznie trudniej obronić sytuację, w której kolejne odpowiedzi rodzą więcej pytań niż wyjaśnień. A państwo nie może funkcjonować w cieniu wątpliwości tworzonych przez własne najwyższe władze. Zwłaszcza wtedy, gdy za granicą wciąż trwa wojna.
