Łukasz Mejza od lat budzi ogromne kontrowersje. Był bohaterem licznych publikacji prasowych, wokół jego działalności narosło wiele pytań, a jego nazwisko stało się symbolem politycznych wpadek i kompromitacji. Mimo to nie tylko pozostał obecny w życiu publicznym, ale został także związany z Prawem i Sprawiedliwością.
Dziś wykonuje kolejny krok, który jeszcze kilka lat temu wydawałby się niewyobrażalny dla czynnego parlamentarzysty. Jak poinformowała „Rzeczpospolita”, Łukasz Mejza podpisał kontrakt z Prime MMA i jesienią wejdzie do klatki, stając się pierwszym aktywnym politykiem uczestniczącym we freak fightach.
Sam udział w gali MMA nie jest oczywiście niczym nagannym z prawnego punktu widzenia. Problem polega na czymś innym. Parlamentarzysta nie jest celebrytą ani internetowym influencerem. Poseł reprezentuje obywateli i współtworzy prawo. Każda jego decyzja wpływa więc nie tylko na własny wizerunek, ale również na prestiż instytucji państwa.
Jeszcze poważniejsze pytanie dotyczy jednak samego PiS. Dlaczego Jarosław Kaczyński zdecydował się otworzyć drzwi swojej partii właśnie przed Łukaszem Mejzą? Przecież nie można powiedzieć, że lider PiS nie znał jego politycznej biografii. Wręcz przeciwnie – gdy Mejza pojawiał się w obozie Zjednoczonej Prawicy, ciążyły już nad nim poważne kontrowersje i był jedną z najbardziej rozpoznawalnych, ale zarazem najbardziej krytykowanych postaci tamtego środowiska.
To prowadzi do niewygodnego wniosku. PiS od lat przekonuje, że kieruje się wysokimi standardami moralnymi, odpowiedzialnością i troską o dobro państwa. Jednocześnie wielokrotnie udowadniało, że gdy w grę wchodzi utrzymanie większości parlamentarnej lub doraźny interes polityczny, kryteria doboru współpracowników stają się znacznie mniej rygorystyczne.
Przypadek Mejzy jest tego najlepszym przykładem. Trudno uwierzyć, że jego obecność miała wzmocnić wiarygodność ugrupowania. Przeciwnie – od początku niosła ze sobą poważne ryzyko wizerunkowe. Dziś to ryzyko materializuje się po raz kolejny.
Według informacji „Rzeczpospolitej” były minister „podpisał umowę z Prime MMA”, a jego przeciwnik zaakceptował już regulamin walki. To oznacza, że jesienią opinia publiczna będzie oglądać nie anonimowego celebrytę, lecz czynnego polityka uczestniczącego w widowisku, którego głównym celem jest medialny rozgłos i komercyjna oglądalność.
To bardzo symboliczny obraz współczesnej polityki. Jeszcze kilkanaście lat temu posłowie zabiegali przede wszystkim o miejsce w komisjach sejmowych, przygotowywali projekty ustaw i uczestniczyli w debatach eksperckich. Dziś jeden z parlamentarzystów przygotowuje się do walki w klatce, a wydarzenie staje się jednym z najgłośniejszych tematów politycznych dnia.
Oczywiście odpowiedzialność za tę decyzję ponosi sam Łukasz Mejza. To on podpisał kontrakt i świadomie zdecydował się na taki sposób budowania własnej rozpoznawalności. Jednak odpowiedzialność polityczna nie kończy się na jednej osobie. Dotyczy również tych, którzy uznali, że właśnie taki polityk powinien reprezentować ich ugrupowanie.
Jarosław Kaczyński przez lata przedstawiał siebie jako lidera wyjątkowo wymagającego wobec współpracowników. Wielokrotnie mówił o potrzebie odbudowy państwa, odpowiedzialności elit i konieczności zachowania wysokich standardów życia publicznego. Tym bardziej trudno zrozumieć, dlaczego zdecydował się firmować swoją partią polityka, którego kolejne decyzje regularnie wywołują burze i wystawiają ugrupowanie na krytykę.
PiS znajduje się dziś w szczególnie trudnym momencie. Partia zmaga się z wewnętrznymi konfliktami, sporami wokół Mateusza Morawieckiego, pytaniami o przyszłe przywództwo i malejącą polityczną spójność. W takiej sytuacji każdy kolejny kryzys wizerunkowy ma podwójne znaczenie. Nie jest już pojedynczym incydentem, lecz elementem szerszego obrazu ugrupowania, które coraz częściej reaguje na wydarzenia zamiast nad nimi panować.
Wejście Łukasza Mejzy do klatki MMA zapewne przyciągnie uwagę mediów i widzów. Być może przyniesie organizatorom wysoką oglądalność. Trudno jednak dostrzec, jakie korzyści może przynieść polskiej polityce albo ugrupowaniu, które jeszcze niedawno deklarowało przywiązanie do powagi życia publicznego. Ostatecznie największym problemem nie jest bowiem sam freak fight. Największym problemem jest pytanie, dlaczego człowiek o tak kontrowersyjnym wizerunku w ogóle stał się jedną z twarzy partii, która przez lata przekonywała Polaków, że reprezentuje najwyższe standardy odpowiedzialności i państwowości.
