Mariusz Błaszczak postanowił wystąpić w roli strażnika jedności Prawa i Sprawiedliwości. W mediach społecznościowych zaapelował o zakończenie wewnętrznych sporów i podporządkowanie się interesowi partii. Problem polega na tym, że jego słowa brzmią dziś wyjątkowo niewiarygodnie. Trudno bowiem przekonywać Polaków o potrzebie jedności, gdy własne ugrupowanie pogrążone jest w najpoważniejszym kryzysie od wielu lat.
Konflikt wokół stowarzyszenia Mateusza Morawieckiego nie wybuchł przypadkiem. Kierownictwo PiS przyjęło uchwałę, zgodnie z którą „członkowie PiS, niezależnie od pełnionych funkcji są zobowiązani do bezwzględnego powstrzymywania się od przynależności do jakichkolwiek stowarzyszeń, fundacji, organizacji pozarządowych lub innych podmiotów prawa, których statutowym lub faktycznym celem jest prowadzenie działalności o charakterze politycznym”. Dokument był jednoznacznie wymierzony w inicjatywy tworzone przez Mateusza Morawieckiego i jego współpracowników.
Nie trzeba było długo czekać na sprzeciw. Morawiecki i Piotr Müller publicznie zakwestionowali decyzję władz partii. Zamiast zamknąć spór, uchwała tylko go zaostrzyła. To właśnie w tym momencie głos zabrał Mariusz Błaszczak.
„Polska stoi dziś przed wyborem znacznie ważniejszym niż ambicje jakiegokolwiek polityka. Stawką jest przyszłość naszej Ojczyzny i odsunięcie Donalda Tuska od władzy” – napisał były minister obrony narodowej. Kilka zdań później dodał, że „historia uczy, że wielkie zwycięstwa rodzą się z jedności, a nie z rywalizacji we własnych szeregach”.
Brzmi podniośle. Problem w tym, że to właśnie kierownictwo PiS rozpętało wojnę o lojalność własnych działaczy. Gdy partia zmusza parlamentarzystów do podpisywania oświadczeń i wyboru między ugrupowaniem a stowarzyszeniem, trudno mówić o spontanicznej jedności. Jedność budowana pod presją nie jest jednością. Jest dyscypliną wymuszoną przez partyjne kierownictwo.
Jeszcze bardziej zastanawiające jest to, że Błaszczak próbuje przedstawiać obecny kryzys jako efekt ambicji pojedynczych polityków. „To jest walka o sprawiedliwą, bezpieczną i ambitną Polskę. Nie o stowarzyszenia, nie o grille, nie o osobiste ambicje” – przekonuje.
To wygodna narracja, ale pomija najważniejszy fakt. Gdyby w PiS panowało zaufanie i sprawne przywództwo, żadne stowarzyszenia nie stałyby się zagrożeniem dla partii. Kryzys nie zaczął się od działalności Morawieckiego. Zaczął się znacznie wcześniej – od braku planu sukcesji, narastających frakcji i coraz słabszej zdolności kierownictwa do utrzymania spójności ugrupowania.
Błaszczak zdaje się jednak nie dostrzegać odpowiedzialności własnego obozu. Zamiast zastanowić się, dlaczego tak wielu polityków buduje własne zaplecza polityczne, woli oskarżać ich o nielojalność. „Nasze wyniki mogłyby być znacznie lepsze, gdyby cała energia była skierowana na walkę o naszą Ojczyznę. Zamiast tego od miesięcy obserwujemy działania, które prowadzą do podważania pozycji naszego lidera, Pana Prezesa Jarosława Kaczyńskiego, kwestionowania decyzji o wskazaniu prof. Przemysława Czarnka jako kandydata na premiera oraz budowania własnego projektu politycznego na plecach Prawa i Sprawiedliwości” – napisał.
Takie słowa brzmią raczej jak akt oskarżenia wobec własnej partii niż przekonująca diagnoza sytuacji politycznej. Jeżeli rzeczywiście przez wiele miesięcy trwało podważanie pozycji prezesa, oznacza to, że kierownictwo PiS utraciło kontrolę nad procesami zachodzącymi wewnątrz ugrupowania. Trudno więc zrzucać całą odpowiedzialność na jedną frakcję.
Szczególnie wymowne jest kolejne zdanie Błaszczaka: „Trudno nie odnieść wrażenia, że taki kierunek służy przede wszystkim pogłębianiu podziałów”. Trudno się z nim nie zgodzić. Tyle że podziały pogłębia nie tylko działalność stowarzyszeń. Pogłębia je również polityka kierownictwa, które zamiast szukać kompromisu, postawiło na ultimatum i publiczne rozliczanie własnych działaczy.
Na końcu swojego wpisu Błaszczak przypomina, że „żaden polityk nie jest ważniejszy od Polski” oraz że „Polska jest większa od każdego z nas”. To zdania, z którymi trudno polemizować. Szkoda tylko, że pozostają one w sprzeczności z praktyką PiS, gdzie od lat życie partii podporządkowane jest interesom liderów, a kolejne konflikty personalne przesłaniają debatę o rzeczywistych problemach państwa.
Mariusz Błaszczak chciał wystąpić w roli polityka odpowiedzialnego i jednoczącego. Efekt okazał się odwrotny. Zamiast przekonać opinię publiczną, że PiS odzyskuje jedność, jego wpis stał się przypomnieniem, jak głęboki kryzys przeżywa dziś partia Jarosława Kaczyńskiego. Trudno bowiem wiarygodnie nawoływać do zgody, gdy własny obóz polityczny od miesięcy prowadzi otwartą wojnę o władzę, wpływy i przyszłe przywództwo. To właśnie ta sprzeczność sprawia, że apel Błaszczaka brzmi bardziej jak propagandowe hasło niż realny plan wyjścia z kryzysu.
