Przez lata Prawo i Sprawiedliwość budowało swój polityczny przekaz wokół odpowiedzialności za państwo, jedności obozu i nadrzędności interesu Polski nad interesami poszczególnych polityków. Dziś z tamtej narracji zostało niewiele. W miejsce rozmowy o gospodarce, bezpieczeństwie czy rosnących wyzwaniach międzynarodowych obserwujemy widowisko, którego osią są urażone ambicje, personalne wojny i walka o przyszłe przywództwo. Spór Mateusza Morawieckiego z kierownictwem PiS oraz emocjonalna odpowiedź Kacpra Płażyńskiego są najlepszym dowodem, że największa partia opozycyjna zajmuje się dziś przede wszystkim sobą.
Najbardziej uderza to, że obie strony mówią niemal wyłącznie o własnych aspiracjach. Mateusz Morawiecki przekonuje, że potrzebuje większej przestrzeni do działania, tworząc stowarzyszenie „Rozwój Plus”, które w partii zostało odebrane jako zalążek nowego ugrupowania. Z kolei Kacper Płażyński odpowiada byłemu premierowi słowami: „Mateusz Morawiecki chce stworzyć wrażenie, że jest wyrzucany z PiS. Jest odwrotnie. W imię jedynie osobistych ambicji dzieli największą partię opozycyjną”. Trudno nie zauważyć, że ten zarzut jest jednocześnie oskarżeniem pod adresem całej klasy politycznej PiS. Skoro największym problemem partii są dziś osobiste ambicje jej liderów, to gdzie miejsce na sprawy obywateli?
Morawiecki od miesięcy sprawia wrażenie polityka, który bardziej myśli o własnej przyszłości niż o odbudowie wiarygodności ugrupowania po przegranych wyborach. Zamiast konsekwentnie rozliczyć błędy ośmiu lat swoich rządów, buduje własne zaplecze i prowadzi grę, której głównym celem wydaje się wzmocnienie jego pozycji wobec Jarosława Kaczyńskiego. Trudno oprzeć się wrażeniu, że hasło „Rozwój Plus” dotyczy przede wszystkim rozwoju politycznej kariery jego twórcy.
Jeszcze bardziej kompromitujące jest jednak to, że PiS odpowiada na ten kryzys kolejnymi ultimatum i wewnętrznymi czystkami. Zamiast dyskusji programowej pojawiają się deklaracje lojalności i terminy na opuszczenie stowarzyszenia. Partia, która przez lata przedstawiała się jako monolit zdolny do sprawnego rządzenia państwem, zaczyna przypominać organizację pochłoniętą walką frakcji. Nie ma w tym niczego, co mogłoby przekonać wyborców oczekujących alternatywy dla obecnej władzy.
Równie rozczarowująca jest postawa Kacpra Płażyńskiego. Poseł próbuje kreować się na głos rozsądku, ale jego wpis w rzeczywistości jest jedynie kolejnym elementem partyjnej wojny. Zwraca się do Morawieckiego słowami: „Mateuszu, rozumiem Twoje ambicje, to w polityce cecha bardzo ważna i potrzebna. Ale nie rozumiem, dlaczego mówisz, że nie możesz ich realizować w PiS”. To zdanie znakomicie oddaje absurd całej sytuacji. Płażyński nie zastanawia się nad tym, dlaczego wyborcy coraz bardziej zniechęcają się do polityki. Nie pyta, jak odbudować zaufanie społeczne. Dyskutuje wyłącznie o tym, gdzie i w jakiej strukturze Morawiecki powinien realizować swoje ambicje.
Jeszcze bardziej wymowne jest pytanie Płażyńskiego: „Czy naprawdę nie możesz zrobić grilla na tysiąc osób po prostu jako wiceszef wielkiego ugrupowania?”. Sam fakt, że jednym z głównych tematów debaty wewnątrz największej partii opozycyjnej staje się organizacja wielkiego grilla, pokazuje skalę politycznego oderwania od rzeczywistości. Polacy mierzą się z kosztami życia, problemami ochrony zdrowia czy bezpieczeństwem ekonomicznym, a czołowi politycy spierają się o partyjne pikniki i wewnętrzne demonstracje siły.
Płażyński kończy swój apel słowami: „Na razie tylko dzielicie”. Paradoks polega na tym, że to zdanie można odnieść nie tylko do Morawieckiego, ale do całego Prawa i Sprawiedliwości. Od miesięcy opinia publiczna obserwuje nie spór o program, lecz rywalizację o wpływy. Jedni walczą o sukcesję po Jarosławie Kaczyńskim, drudzy o zachowanie obecnego układu sił. Państwo i obywatele schodzą na dalszy plan.
Największym przegranym tej wojny nie będzie jednak ani Morawiecki, ani Płażyński. Przegra przede wszystkim wiarygodność PiS jako ugrupowania zdolnego do sprawowania władzy. Partia, która miała być symbolem dyscypliny i skuteczności, coraz bardziej przypomina środowisko pochłonięte własnymi ambicjami. Morawiecki buduje własny projekt, Płażyński prowadzi publiczne moralizatorskie połajanki, a całe ugrupowanie sprawia wrażenie, jakby zapomniało, że polityka nie jest konkursem na największe ego. Jeśli dziś coś naprawdę łączy bohaterów tego sporu, to przekonanie, że najważniejsza jest ich własna pozycja. A to nie jest program dla Polski, lecz recepta na dalszą polityczną degradację.
