Polityka bezpieczeństwa państwa powinna być ostatnią dziedziną, w której dominują emocje, obraźliwe epitety i wyborcze kalkulacje. Tymczasem Przemysław Czarnek po raz kolejny pokazuje, że dla części polityków Prawa i Sprawiedliwości nawet zagrożenie związane z rosyjską agresją staje się przede wszystkim okazją do prowadzenia brutalnej walki partyjnej.
Po informacji o rosyjskim pocisku, który spadł na terytorium Polski, premier Donald Tusk podkreślił, że „nie ma żadnych powodów sądzić, że celem była Polska”. Zapowiedział jednocześnie rozważenie przekazania Ukrainie kolejnych rakiet do systemów Patriot. Można dyskutować o skali takiej pomocy, o jej terminie czy konsekwencjach dla polskiej armii. To są pytania zasadne i potrzebne. Jednak odpowiedź Przemysława Czarnka nie była próbą rzeczowej polemiki.
Poseł PiS zażądał bowiem: „Donald Tusk natychmiast do dymisji”, argumentując, że premier „jest zagrożeniem dla bezpieczeństwa”. Chwilę później poszedł jeszcze dalej, stwierdzając, że mamy do czynienia z „szaleńcem, który szkodzi polskiemu bezpieczeństwu”.
To język, który bardziej przypomina wiec wyborczy niż odpowiedzialną debatę o sprawach państwowych.
Oskarżenie urzędującego premiera o bycie zagrożeniem dla bezpieczeństwa kraju jest niezwykle poważne. W demokratycznym państwie powinno być poparte faktami, analizami i konkretnymi dowodami. Tymczasem Czarnek buduje swoją narrację na własnej interpretacji wypowiedzi Tuska. Premier nie powiedział przecież, że Polska ma „rozbroić się” ani że należy przekazać Ukrainie cały nowoczesny sprzęt wojskowy. Mówił jedynie o rozważeniu przekazania kolejnych rakiet do systemów Patriot.
Między taką deklaracją a oskarżeniem o „rozbrajanie Polski” istnieje ogromna różnica.
Retoryka Czarnka wpisuje się zresztą w coraz bardziej widoczny problem polskiej polityki. Zamiast sporu o liczby, strategie i priorytety, coraz częściej otrzymujemy festiwal mocnych słów. Przeciwnik polityczny nie jest już kimś, kto popełnia błędy. Staje się „zagrożeniem”, „zdrajcą”, „szaleńcem” albo kimś, kto działa przeciwko państwu.
Takie słownictwo może mobilizować najtwardszy elektorat, ale jednocześnie zatruwa debatę publiczną. Gdy każda różnica zdań urasta do rangi walki o przetrwanie państwa, przestaje być miejsce na kompromis, ekspercką analizę czy spokojną ocenę sytuacji.
Paradoksalnie właśnie w sprawach bezpieczeństwa potrzebna jest największa odpowiedzialność za słowo. Polska znajduje się w wyjątkowo trudnym położeniu geopolitycznym. Za naszą granicą trwa wojna, Rosja regularnie testuje odporność państw NATO, a incydenty związane z naruszeniem przestrzeni powietrznej zdarzają się coraz częściej. W takich warunkach politycy powinni wzmacniać zaufanie obywateli do instytucji państwa, a nie budować atmosferę permanentnej paniki.
Nie oznacza to oczywiście, że decyzje rządu nie mogą być krytykowane. Wręcz przeciwnie – demokratyczna kontrola władzy jest konieczna. Można pytać o stan polskich zapasów rakiet, o tempo uzupełniania uzbrojenia czy o relacje między pomocą dla Ukrainy a bezpieczeństwem własnego kraju. Są to pytania ważne i potrzebne.
Jednak czym innym jest merytoryczna krytyka, a czym innym oskarżanie premiera o stwarzanie zagrożenia dla Polski bez przedstawienia przekonujących dowodów. Jeszcze dalej idzie używanie wobec szefa rządu określenia „szaleniec”. Takie słowa obniżają poziom debaty publicznej i sprawiają, że nawet najważniejsze kwestie bezpieczeństwa stają się elementem politycznego widowiska.
Przemysław Czarnek od lat buduje swój wizerunek na ostrych, bezkompromisowych wypowiedziach. Problem polega na tym, że polityczna skuteczność nie zawsze idzie w parze z odpowiedzialnością. W czasach realnych zagrożeń Polska potrzebuje mniej politycznych fajerwerków, a więcej chłodnej analizy. Bezpieczeństwo państwa nie powinno być narzędziem do zdobywania medialnych nagłówków ani paliwem dla kolejnych partyjnych konfliktów.
Bo gdy politycy zaczynają traktować każdą decyzję przeciwnika jako dowód zdrady lub szaleństwa, największym przegranym staje się nie konkretna partia, lecz jakość polskiego życia publicznego.
