Zbigniew Bogucki próbuje przekonać opinię publiczną, że Karol Nawrocki jest jednocześnie gotowym do współpracy partnerem rządu i jego „przeciwwagą”. Tych dwóch obrazów nie da się jednak pogodzić. Partner szuka wspólnego rozwiązania, natomiast przeciwwaga buduje znaczenie na blokowaniu drugiej strony. Szef Kancelarii Prezydenta chce, aby każde działanie Nawrockiego uznawać za konstruktywne, a odpowiedzialność za konflikt przypisywać gabinetowi Donalda Tuska.
Bogucki napisał, że prezydent jest „przeciwwagą dla destrukcyjnego rządu Donalda Tuska”. To nie argument, lecz partyjna etykieta. Jeśli rząd jest destrukcyjny, szef prezydenckiej kancelarii powinien wskazać konkretne decyzje, ich skutki oraz alternatywy proponowane przez Pałac Prezydencki. Samo użycie mocnego przymiotnika niczego nie dowodzi. Pokazuje natomiast, że otoczenie Nawrockiego nie występuje w roli bezstronnego ośrodka współpracy, ale prowadzi kampanię opozycyjną.
Bardziej naciągana jest interpretacja sondażowego zaufania. Bogucki podkreśla, że po roku wynosi ono 56 procent, i dodaje, iż badane ośrodki trudno podejrzewać o sympatię wobec prezydenta. Nawet jeśli przytoczony wynik jest poprawny, zaufanie do polityka nie oznacza poparcia dla każdej jego decyzji, weta ani wypowiedzi. Respondent może dobrze oceniać urząd, styl reprezentacji lub niektóre działania, a jednocześnie krytykować blokowanie ustaw. Sondaż nie jest upoważnieniem do prowadzenia wojny z rządem.
Bogucki przekonuje również, że „większość Polaków ma swój rozum i widzi Prezydenta jako silnego lidera”. Ta formuła jest protekcjonalna. Sugeruje, że ludzie popierający Nawrockiego kierują się rozumem, natomiast krytycy ulegli rzekomej „kampanii kłamstw”. Demokratyczna debata nie polega na przyznawaniu zdolności myślenia wyłącznie własnym zwolennikom. Obywatele mogą ufać prezydentowi, ale mają też prawo oczekiwać od niego kompromisu i odpowiedzialności za skutki blokowanych rozwiązań.
Sprzeczność pojawia się w opowieści o współpracy. Według Boguckiego Nawrocki „wielokrotnie pokazywał, że chce współpracować z rządem”, zwłaszcza w polityce międzynarodowej oraz bezpieczeństwie. Zaraz potem urzędnik twierdzi, że po stronie rządu „po prostu nie ma tej chęci”, a zamiast niej występuje „próba jakiejś rywalizacji”. To wygodna konstrukcja: prezydent zawsze wyciąga rękę, a każdy spór jest winą Tuska. Brakuje jednak przykładów odrzuconych propozycji, dat spotkań, projektów kompromisu i stanowisk obu stron.
Nawrocki nie może oczekiwać uznania za współpracę wyłącznie dlatego, że deklaruje gotowość do niej. Politykę ocenia się po rezultatach. Jeżeli prezydent wetuje ustawy, kieruje projekty do Trybunału albo przedstawia rząd jako zagrożenie, powinien równocześnie pokazywać poprawki i prowadzić negocjacje przed eskalacją konfliktu. W przeciwnym razie współpraca pozostaje hasłem, a realną strategią staje się permanentne przeszkadzanie większości parlamentarnej.
Szczególnie rażące jest łączenie bezpieczeństwa międzynarodowego z partyjnym atakiem. W sprawach obronności i polityki zagranicznej Polska potrzebuje spójnego przekazu, jasnego podziału kompetencji oraz uzgodnionych działań. Prezydent może pełnić ważną funkcję reprezentacyjną i stabilizującą, ale nie powinien budować równoległej dyplomacji ani wykorzystywać bezpieczeństwa do wzmacniania własnego obozu. Rząd również ma obowiązek konsultacji, lecz odpowiedzialność jest wspólna, nie jednostronna.
Bogucki zachowuje się bardziej jak rzecznik kampanii Nawrockiego niż szef instytucji mającej wspierać głowę państwa. Jego wpis nie łagodzi napięcia, tylko je podsyca. Najpierw nazywa rząd destrukcyjnym, potem oskarża go o rywalizację, a na końcu przedstawia prezydenta jako niewinną ofiarę. To komunikacyjna pułapka: Pałac może atakować, ale każdą odpowiedź rządu ogłasza dowodem niechęci do współpracy.
Silny lider nie potrzebuje pochlebczych interpretacji sondaży. Potrzebuje zdolności osiągania porozumień bez rezygnacji z konstytucyjnych kompetencji. Nawrocki powinien udowodnić swoją wartość konkretnymi kompromisami, a Bogucki przestać zastępować fakty sloganami. Zaufanie społeczne jest kapitałem, nie immunitetem od krytyki. Jeśli prezydent wykorzysta je do nieustannego blokowania rządu, szybko zamieni deklarowaną przeciwwagę w źródło politycznego paraliżu.
Polska nie potrzebuje dwóch walczących sztabów wyborczych ulokowanych w rządzie i Pałacu Prezydenckim. Potrzebuje instytucji, które potrafią się różnić, lecz rozwiązują problemy. Bogucki i Nawrocki próbują dziś sprzedać konflikt jako współpracę, a polityczną agresję jako obronę państwa. Ta narracja może mobilizować twardy elektorat, ale nie buduje stabilności. Prawdziwym testem prezydentury nie będzie sondaż, tylko liczba spraw załatwionych wspólnie mimo różnic.
