Prawo i Sprawiedliwość ma coraz większy problem ze sprawą Michała Moskala. Nie dlatego, że jego winę ktokolwiek już udowodnił, bo tak nie jest, lecz dlatego, że kolejne tłumaczenia posła zamiast zamykać sprawę, prowokują następne pytania. Co gorsza dla PiS, zaczynają je zadawać już nie tylko polityczni przeciwnicy i dziennikarze. Coraz częściej robią to ludzie, którzy jeszcze niedawno należeli do tego samego obozu politycznego.
Paweł Jabłoński z Rozwoju Plus nie próbował nawet udawać, że historia wyjazdu Moskala na Ibizę wygląda normalnie. „Zupełnie tego nie rozumiem, szczerze mówiąc. Nie jest to dla mnie jasne. Jest to dla mnie bardzo dziwne” – powiedział w TVP Info. Dodał jeszcze coś znacznie bardziej bolesnego dla polityka PiS: „Gdybym dostał taką propozycję, na pewno bym jej nie przyjął”.
Trudno o bardziej czytelny komunikat. Jabłoński nie oskarża Moskala o przestępstwo i nie przesądza, co wydarzyło się podczas spotkania, ale jednocześnie odcina się od samego standardu takiego zachowania. To ważne, ponieważ przez lata politycy szeroko rozumianego obozu PiS w podobnych sytuacjach zazwyczaj zwierali szeregi. Dziś dawni koledzy coraz częściej mówią: my byśmy tego nie zrobili.
A pytań rzeczywiście jest sporo. Według ustaleń TVN24 i Wirtualnej Polski Moskal spotkał się na Ibizie z Przemysławem Kralem, prezesem Zondacrypto. Towarzyszył mu były funkcjonariusz CBA Artur Chodziński, który przez wiele miesięcy pracował dla Krala. To właśnie Chodziński miał przy rezerwacji opłacić przelot i nocleg posła PiS.
Moskal odpowiada, że z Kralem rozmawiał tylko raz, podobnie jak z dziesiątkami innych przedsiębiorców. Zapewnia również: „Nie przyjęliśmy od nich ani złotówki”. Tyle że problem od początku nie sprowadza się wyłącznie do pytania, czy ktoś wręczył politykowi pieniądze. Chodzi także o standardy kontaktów pomiędzy politykami a biznesem oraz o okoliczności, w których do takich kontaktów dochodzi.
Jeżeli wszystko było niewinne, PiS powinno być pierwszą partią zainteresowaną dokładnym wyjaśnieniem sprawy. Tymczasem odruch obronny wciąż okazuje się silniejszy niż ciekawość. Słyszymy, że Moskal jest wolnym człowiekiem, że może spotykać się, z kim chce, że nie złamał prawa. Formalnie brzmi to efektownie, ale politycznie jest wyjątkowo słabe. Od parlamentarzysty można przecież wymagać więcej niż jedynie tego, żeby nie przekraczał granic kodeksu karnego.
Dlatego interesująca jest propozycja Jabłońskiego dotycząca komisji śledczej. „Koalicja Obywatelska mówi: »winny jest PiS«, PiS mówi: »winna jest Koalicja Obywatelska«, a my mówimy: »złóżmy wniosek o powołanie komisji śledczej«. To trzeba wyjaśnić” – stwierdził. Można dyskutować, czy komisja śledcza jest najlepszym narzędziem, ale sama deklaracja pokazuje zasadniczą różnicę: zamiast partyjnej wojny Jabłoński proponuje publiczne badanie sprawy.
Dla PiS to sytuacja wyjątkowo niewygodna. Jeszcze niedawno ludzie skupieni dziś w Rozwoju Plus współtworzyli obóz Zjednoczonej Prawicy. Znają jego mechanizmy, ludzi i sposób podejmowania decyzji. Jeżeli właśnie oni zaczynają publicznie mówić, że zachowania polityka PiS „zupełnie nie rozumieją” i sami nigdy nie przyjęliby podobnej propozycji, trudno zbyć ich słowa jako propagandę Platformy Obywatelskiej.
I na tym polega dziś największy problem partii Jarosława Kaczyńskiego. W sprawie Zondacrypto nie wystarczy już wskazać Donalda Tuska, Romana Giertycha czy nieprzychylne media i ogłosić kolejny polityczny spisek. Pytania zaczynają padać także z prawej strony, od ludzi, których jeszcze niedawno trudno byłoby podejrzewać o sympatię do obecnego rządu.
Im częściej dawni koledzy mówią, że sami zachowaliby się inaczej, tym trudniej PiS przekonywać, że właściwie nic się nie wydarzyło. A kiedy własne polityczne środowisko zaczyna patrzeć na twoje tłumaczenia ze zdziwieniem, problem przestaje być wyłącznie medialny. Staje się polityczny.
