Patryk Jaki chciał przerzucić odpowiedzialność na politycznych przeciwników, ale Piotr Zgorzelski nie pozwolił mu uciec od sedna sprawy. Ich starcie w „Śniadaniu Rymanowskiego” było czymś więcej niż kolejną telewizyjną awanturą. Pokazało przede wszystkim, jak trudno politykom PiS rozmawiać o Zondacrypto bez natychmiastowego szukania winnych po przeciwnej stronie.
Jaki przypomniał, że w 2024 roku w sponsorowanym przez Zondacrypto Europejskim Kongresie Gospodarczym uczestniczyli Donald Tusk i Ursula von der Leyen. Tyle że obecność polityka na wydarzeniu sponsorowanym przez firmę nie jest tym samym co przepływ pieniędzy między tą firmą a organizacją związaną z konkretnym politykiem. Można oczywiście pytać o relacje Zondacrypto z każdym środowiskiem politycznym, ale zestawianie tych dwóch sytuacji nie odpowiada na najważniejsze pytania dotyczące ludzi prawicy.
Zgorzelski zwrócił na to uwagę w swoim charakterystycznym, wyjątkowo złośliwym stylu. „Patrzę w oczy Patrykowi Jakiemu. Patrzę w oczy tobie, Patryk. Popatrz trochę spokojnie, bo tak ci wzrok ucieka” – mówił. „Piękne sztuczki, ale do rzeczy” – odpowiedział Jaki. I właśnie do rzeczy należało przejść, ponieważ za wzajemnymi docinkami kryją się informacje wymagające znacznie poważniejszej rozmowy.
Według informacji przedstawionych przez Donalda Tuska Instytut Polski Suwerennej, fundacja Zbigniewa Ziobry, otrzymał od Zondacrypto 450 tys. zł. Z oświadczenia majątkowego byłego ministra sprawiedliwości wynika natomiast, że Ziobro pożyczył od własnej fundacji 57 tys. zł. Do tego dochodzą informacje Szymona Jadczaka, według którego były minister przed końcem rządów PiS miał chcieć zabezpieczyć dokumenty mogące pomóc Przemysławowi Kralowi i Zondacrypto.
Ziobro stanowczo temu zaprzecza. „Nigdy nie miałem w ręku akt związanych z Kralem czy Zondacryptą i nigdy o nie nie występowałem” – oświadczył. Jego zaprzeczenie należy traktować poważnie, ale nie powoduje ono automatycznie, że pozostałe pytania znikają. Szczególnie kwestia pieniędzy przekazanych fundacji wymaga jasnego wyjaśnienia, zamiast kolejnych politycznych pojedynków na nazwiska.
Zgorzelski postanowił jednak nie bawić się w dyplomację. Nawiązując do niedawnego zachowania Dominiki Chorosińskiej w Sejmie, powiedział: „Od jakiegoś czasu ze strony PiS dobiegają różnego rodzaju dźwięki. A to wycie, a to rżenie, a ostatnio nawet szczekanie”. Po chwili padła najmocniejsza kwestia całej rozmowy: „Nie zaszczekacie rzeczywistości, nie zaszczekacie prawdy”.
To brutalna retoryka, ale wicemarszałek trafił nią w istotę problemu. PiS może bardzo głośno protestować, atakować przeciwników i przekonywać, że wokół Zondacrypto istnieją powiązania sięgające także innych środowisk. Nie zmieni to jednak faktu, że opinia publiczna ma prawo oczekiwać wyjaśnienia relacji finansowych i personalnych dotyczących polityków prawicy.
Jaki sięgnął jeszcze po sprawę Romana Giertycha, który reprezentuje Przemysława Krala. „To dlaczego reprezentujecie tego złodzieja?” – zapytał. Tyle że wykonywanie przez adwokata obowiązków wobec klienta i finansowanie fundacji związanej z byłym ministrem sprawiedliwości to dwie zupełnie różne kwestie. Jeżeli Jaki posiada informacje świadczące o nieprawidłowościach po stronie Giertycha, powinien je przedstawić. Sam fakt reprezentowania klienta nie jest takim dowodem.
„Pieniądze płynęły do Ziobry, Wiplera, a nie polityków innych ugrupowań” – odpowiedział Zgorzelski. To zdanie jest znacznie ważniejsze niż wszystkie uszczypliwości, które padły wcześniej. Jeżeli przepływy finansowe opisane w tej sprawie są prawdziwe, trzeba ustalić ich charakter, cel oraz ewentualne znaczenie dla relacji Zondacrypto ze światem polityki.
I tutaj Zgorzelski ma rację: prawdy nie da się „zaszczekać”. Nie przesądza to jeszcze o odpowiedzialności konkretnych osób, bo od tego są dowody, śledztwa i sądy. Oznacza natomiast, że Patryk Jaki powinien przestać zachowywać się tak, jakby wymienienie Tuska, von der Leyen czy Giertycha zamykało sprawę. Nie zamyka. Najważniejsze pytania dotyczące ludzi jego własnego środowiska nadal czekają na odpowiedź.
