Donald Tusk potrzebował zaledwie sześciu słów, żeby podsumować kilka tygodni prezydenckiego napinania muskułów. „I po co było tak rumakować?” – zapytał, spacerując z kubkiem kawy przed Belwederem.
Złośliwe? Oczywiście. Infantylne, jak chcieliby krytycy premiera? Niekoniecznie. W polityce czasem jedno celne zdanie mówi więcej niż półgodzinna konferencja prasowa, a w tym przypadku żart Tuska uderzył Karola Nawrockiego dokładnie tam, gdzie prezydent sam wystawił się na cios. Miała być demonstracja niezależności Pałacu, twarde „nie” wobec rządu i pokazanie, kto rozdaje karty. Skończyło się podpisem pod drugą ustawą dotyczącą podatku od nadzwyczajnych zysków koncernów paliwowych. Trudno więc dziwić się Tuskowi, że nie odmówił sobie małej satysfakcji.
Historia zaczęła się od pierwszej wersji ustawy, którą Nawrocki zakwestionował. Rząd przygotował więc kolejne rozwiązanie, a premier publicznie naciskał na prezydenta, przekonując, że chodzi o pieniądze potrzebne do obniżenia kosztów paliwa. Pałac odpowiadał własnymi propozycjami i oskarżeniami. Polityczna temperatura rosła, choć dla kierowcy stojącego przy dystrybutorze najważniejsze było coś znacznie prostszego: czy z tego wszystkiego wyniknie niższy rachunek.
Ostatecznie Nawrocki ustawę podpisał, choć skierował ją do Trybunału Konstytucyjnego w ramach kontroli następczej. Tusk natychmiast wykorzystał sytuację. Pytany, kto wygrał starcie, odpowiedział: „Na razie wygrali polscy kierowcy”. I to jest znacznie ważniejsza część jego wypowiedzi niż samo przekomarzanie się z prezydentem.
Premier nie udawał jednak, że politycznego wymiaru sprawy nie ma. „Fajnie się wygrywa, szczególnie jeśli ta gra jest o tak wysoką stawkę” – powiedział. Zaraz potem dodał coś znacznie ciekawszego: „Wolałbym, żeby panu prezydentowi przyszło do głowy, że tak może stale wyglądać współpraca. Ja bym wolał, żeby podpisywał to, co ma sens”.
I tutaj znajduje się prawdziwa szpila wbita Nawrockiemu. Tusk próbuje zbudować obraz prezydenta, który najpierw musi urządzić wielką polityczną bitwę, aby ostatecznie zrobić coś, co – zdaniem rządu – mógł zrobić bez całego przedstawienia. Stąd właśnie „rumakowanie”. Nie chodzi przecież o konie. Chodzi o demonstracyjne galopowanie do politycznej bitwy za każdym razem, kiedy z Kancelarii Premiera przychodzi ustawa.
Nawrocki ma oczywiście prawo wetować ustawy, kierować je do Trybunału i przedstawiać własne rozwiązania. Nie jest notariuszem rządu. Tyle że prezydentura oparta przede wszystkim na pokazywaniu, że rządowi można powiedzieć „nie”, łatwo wpada w pułapkę. Jeżeli po wielkim konflikcie prezydent ostatecznie składa podpis, przeciwnik może zapytać dokładnie tak, jak zrobił to Tusk: po co było całe zamieszanie?
Premier powinien natomiast pamiętać, że polityczne zwycięstwo będzie miało wartość tylko wtedy, gdy kierowcy rzeczywiście odczują efekty nowych rozwiązań. Jego dawną obietnicę benzyny po 5,19 zł przeciwnicy przypominają nie bez powodu. Rząd nie może więc zakończyć tej historii na efektownej rolce przed Belwederem. Podpis Nawrockiego otwiera następny etap: teraz trzeba pokazać rezultaty.
Ale w pojedynku komunikacyjnym Tusk tym razem trafił wyjątkowo celnie. Nawrocki chciał budować wizerunek prezydenta, którego nikt nie zmusi do ustępstwa. Po tygodniach politycznego zwarcia podpisał ustawę, przeciwko której Pałac prowadził ofensywę, choć jednocześnie zabezpieczył sobie drogę do jej zakwestionowania przed Trybunałem. Tusk nie potrzebował więc wielkiej przemowy. Wyszedł z kawą przed Belweder i zapytał: „I po co było tak rumakować?”. Złośliwość jest oczywista, ale właśnie dlatego żart zadziałał. Najlepsza polityczna kpina to taka, której przeciwnik sam przygotowuje puentę. Tym razem Nawrocki przygotował ją Tuskowi własnym podpisem.
