Rafał Ziemkiewicz znalazł winnego całego zamieszania wokół Marcina Romanowskiego. Nie jest nim polityk, który wyjechał z Polski i od długiego czasu pozostaje poza zasięgiem krajowych organów ścigania. Nie jest nim również system, który przez wiele miesięcy okazywał się nieskuteczny w sprowadzeniu podejrzanego do kraju. Winny jest Waldemar Żurek.
Publicysta nazywa ministra sprawiedliwości „lokajem Tuska” i przekonuje, że jego reakcja na przyznanie Romanowskiemu listu żelaznego dowodzi rzekomo propagandowego charakteru śledztwa. Problem w tym, że w tej efektownej tyradzie ginie podstawowy fakt: Romanowski nie przebywa za granicą dlatego, że prokuratura zabrania mu wrócić.
Sąd Okręgowy w Warszawie nieprawomocnie wydał Romanowskiemu list żelazny. Decyzję podjął sędzia Konrad Mielcarek, a prokuratura się jej sprzeciwiała i zapowiedziała zażalenie. Sam sąd przedstawił argumentację, którą trzeba traktować poważnie: dotychczasowe instrumenty nie doprowadziły do sprowadzenia Romanowskiego, a list żelazny może umożliwić jego udział w postępowaniu. Sąd uznał również, że zasadniczy materiał dowodowy został już zabezpieczony, co zmniejsza ryzyko matactwa. To są konkretne argumenty prawne, które będą teraz oceniane w dalszym postępowaniu.
Żurek ma jednak równie konkretne powody, żeby tę decyzję kwestionować. „Nie ma i nie będzie bezkarności dla ludzi Zbigniewa Ziobry” – zapowiedział minister. Zwrócił uwagę zarówno na sprzeciw prokuratora wobec wydania listu żelaznego, jak i na status sędziego Mielcarka. To właśnie skład z jego udziałem został wcześniej uznany przez warszawski Sąd Apelacyjny za nienależycie obsadzony ze względu na wadliwość procesu nominacyjnego z udziałem neo-KRS. To nie jest wymysł Żurka ani partyjny slogan, lecz element istniejącego sporu prawnego dotyczącego statusu części sędziów.
Ziemkiewicz zamiast zmierzyć się z tym problemem wybiera inny język. „Lokaj Tuska zaplątał się do cna” – pisze. Następnie ogłasza, że reakcja ministra dowodzi, iż śledztwo „nie jest na serio”, a jego rzeczywistym celem ma być wsadzanie ludzi do aresztów i zaspokajanie żądzy zemsty zwolenników obecnej władzy. To bardzo poważne oskarżenie, którego nie da się udowodnić samym faktem, że minister nie zgadza się z jednym postanowieniem sądu.
Jeszcze bardziej zastanawiające jest to, jak niewiele miejsca w rozumowaniu Ziemkiewicza zajmuje sam Romanowski. Sąd w uzasadnieniu wcale nie uznał jego zachowania za wzorowe. Przeciwnie: wskazał, że opuszczenie Polski zostało wcześniej ocenione jako działanie zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Jednocześnie sąd doszedł do wniosku, że obecnie korzystniejsze dla postępowania może być zagwarantowanie mu odpowiadania z wolnej stopy. Można z tym rozstrzygnięciem się zgadzać albo nie. Trudno jednak na jego podstawie zrobić z Romanowskiego ofiarę prześladowań, a z prokuratury instytucję, która nie chce prowadzić śledztwa.
Ziemkiewicz myli przy tym osobę wydającą postanowienie z rzeczniczką sądu. Sam przyznaje, że nazwisko Anny Ptaszek zaczerpnął z medialnej relacji, po czym stwierdza, że „nie ma to znaczenia dla meritum sprawy”. Ma. Jeśli publicysta buduje bardzo mocny oskarżycielski wywód, powinien najpierw ustalić, kto właściwie podjął decyzję, którą komentuje.
Żurek robi natomiast to, czego należałoby oczekiwać od prokuratora generalnego przekonanego, że postanowienie sądu jest błędne: zapowiada wykorzystanie przewidzianego prawem środka odwoławczego. Ostatecznie to sąd wyższej instancji rozstrzygnie, czy argumenty za wydaniem listu żelaznego były wystarczające.
I tu właśnie kończy się publicystyczna opowieść Ziemkiewicza, a zaczyna państwo prawa. Nie rozstrzyga się sporów określeniami „lokaj Tuska” ani opowieściami o zemście. Składa się zażalenie, przedstawia argumenty i czeka na decyzję sądu. Żurek wybrał tę drogę. Ziemkiewicz wybrał inwektywę. A Marcin Romanowski, którego cała sprawa dotyczy, nadal pozostaje poza Polską.
