Najpierw Trybunał Konstytucyjny, później Narodowy Bank Polski, a na końcu prezydent Karol Nawrocki. Piotr Gliński przedstawia kolejne etapy domniemanego planu Donalda Tuska, ostrzegając przed zamachem stanu i sugerując, że polski rząd wykonuje polecenia zagranicznych mocodawców. Były wicepremier nie przedstawia jednak dowodów na istnienie takiego scenariusza. W jego opowieści rzeczywisty kryzys konstytucyjny staje się punktem wyjścia do coraz dalej idących politycznych oskarżeń.
Piotr Gliński postanowił wyjaśnić Polakom, co wydarzy się w najbliższych miesiącach. Były wicepremier i minister kultury nie ograniczył się do skomentowania dramatycznych wydarzeń wokół Trybunału Konstytucyjnego. Przedstawił również przewidywany ciąg kolejnych działań rządu Donalda Tuska, których finałem miałoby być usunięcie Karola Nawrockiego z urzędu prezydenta. W swojej wypowiedzi połączył spór o sądownictwo, niezależność banku centralnego i politykę zagraniczną w jedną wizję zagrożenia dla państwa.
„To jest zamach stanu, kontynuacja tego pełzającego zamachu stanu, który Tusk realizuje w Polsce od trzech lat. Zamach stanu!” – mówił Gliński przed siedzibą Trybunału w rozmowie z portalem DoRzeczy.pl. Powtórzenie najcięższego oskarżenia nie zostało jednak uzupełnione równie szczegółowym wywodem prawnym. Były wicepremier nie wyjaśnił, jakie konkretne działania spełniają znamiona zamachu stanu i na jakiej podstawie przypisuje premierowi zamiar dokonania takiego przestępstwa.
Spór o Trybunał Konstytucyjny niewątpliwie ma poważny charakter. Decyzja sędzi Anny Korwin-Piotrowskiej o odsunięciu Bogdana Święczkowskiego i Bartłomieja Sochańskiego od wykonywania obowiązków wywołała konflikt dotyczący kierownictwa instytucji. Legalność podjętych działań wymaga rzetelnej oceny, podobnie jak wcześniejsze decyzje dotyczące składu Trybunału. Nie oznacza to jednak, że każdy spór ustrojowy można automatycznie uznać za próbę obalenia konstytucyjnego porządku państwa.
Gliński poszedł znacznie dalej. „W tej chwili mamy zamach na Trybunał Konstytucyjny, za chwilę będzie zamach na Bank Narodowy” – przekonywał. Następnie, zapytany o przyszłość Karola Nawrockiego, oświadczył: „Jeżeli im pójdzie łatwo z Trybunałem Konstytucyjnym, jeżeli im pójdzie łatwo z Bankiem Narodowym, no to oczywiście prezydent będzie następny”.
W tym miejscu pojawia się zasadniczy problem z jego argumentacją. Gliński nie wskazał konkretnego projektu ani procedury, która miałaby prowadzić do usunięcia prezydenta. Zamiast tego przedstawił przewidywanie oparte na założeniu, że obecny rząd realizuje z góry ustalony plan podporządkowania sobie wszystkich najważniejszych instytucji. Tak poważne oskarżenie wymagałoby znacznie solidniejszego uzasadnienia niż samo przekonanie polityka opozycji.
Najdalej idące twierdzenie padło jednak wtedy, gdy były wicepremier przeszedł od krajowego konfliktu do polityki międzynarodowej. „Nawet nie tyle oni potrzebują tej władzy dla siebie, co mają zleceniodawców, którzy im każą w tej Polsce tak sprawy urządzać, żeby Polska nie konkurowała z Niemcami, z innymi potężnymi krajami w Europie” – powiedział.
To już nie tylko zarzut dotyczący sposobu sprawowania władzy. Gliński sugeruje, że polski rząd realizuje polecenia zagranicznych ośrodków, działających przeciw gospodarczym interesom Polski. Nie przedstawia jednak dokumentów, korespondencji ani innych dowodów, które pozwalałyby zweryfikować tak daleko idące twierdzenie. Odbiorca ma przyjąć istnienie nieokreślonych mocodawców na podstawie politycznej deklaracji.
Wypowiedź ta jest szczególnie interesująca w kontekście wcześniejszej działalności Glińskiego. Jako wicepremier przez lata uczestniczył w sprawowaniu władzy i ponosił polityczną odpowiedzialność za decyzje rządów PiS, również te, które pogłębiały konflikt wokół niezależności sądownictwa. Ma pełne prawo krytykować działania obecnej większości, ale jego doświadczenie powinno skłaniać raczej do precyzyjnego analizowania instytucjonalnych problemów niż do przedstawiania kolejnych katastroficznych prognoz.
Zresztą samo używanie określenia „pełzający zamach stanu” pozwala bardzo szeroko interpretować wydarzenia polityczne. Można nim objąć niemal każdą decyzję rządu, którą opozycja uzna za sprzeczną z konstytucją. W ten sposób oskarżenie, które powinno odnosić się do wyjątkowo poważnych działań przeciwko państwu, traci precyzyjne znaczenie i staje się narzędziem bieżącej walki politycznej.
Gliński zapowiedział także, że przez kolejny rok obie strony będą się „dosłownie siłowały”. To określenie dobrze oddaje temperaturę konfliktu, ale zarazem pokazuje, jak daleko debata o instytucjach państwowych oddaliła się od spokojnego rozstrzygania sporów prawnych.
Polska potrzebuje wyjaśnienia sytuacji wokół Trybunału Konstytucyjnego, ustalenia granic kompetencji poszczególnych organów i odbudowania zaufania do wymiaru sprawiedliwości. Nie zastąpi tego opowieść o kolejnych zamachach i tajemniczych zagranicznych zleceniodawcach.
Gdy były wicepremier mówi o zagrożeniu dla państwa, warto potraktować jego słowa poważnie i zażądać konkretnych dowodów. Bez nich pozostają politycznymi oskarżeniami, których dramatyczny ton znacznie wyprzedza przedstawione argumenty. A od człowieka z tak dużym doświadczeniem w rządzeniu można oczekiwać czegoś więcej niż przewidywania katastrofy na podstawie własnych podejrzeń.











