Bogdan Święczkowski ponownie stanął przed zamkniętą bramą Trybunału Konstytucyjnego i zażądał wpuszczenia do budynku. Były prokurator, przyzwyczajony do stanowczego języka, tym razem zasypywał policjantów ostrzeżeniami o wieloletnim więzieniu, zamachu na państwo i odpowiedzialności za wykonywanie rozkazów. Gdy jeden z funkcjonariuszy zwrócił się do niego słowami „panie sędzio”, Święczkowski uznał za konieczne przypomnieć, że jest również prezesem. Cała scena pokazała, jak głęboki konflikt instytucjonalny może przerodzić się w publiczną demonstrację autorytetu.
„Ja nie jestem tylko sędzią, jestem prezesem” – oznajmił Święczkowski, domagając się otwarcia bramy. „Jestem administratorem tego budynku” – dodał, jak gdyby samo przypomnienie zajmowanego stanowiska mogło rozstrzygnąć spór, którego istotą jest właśnie legalność wykonywania określonych kompetencji. W tej wymianie zdań szczególnie zastanawia potrzeba podkreślania urzędowej hierarchii wobec policjanta wykonującego polecenia służbowe.
Przedstawiona przez Święczkowskiego argumentacja opiera się na przekonaniu, że jego powołanie na stanowisko prezesa pozostaje skuteczne, a decyzje Anny Korwin-Piotrowskiej są pozbawione podstaw prawnych. To stanowisko wymaga jednak oceny właściwych organów, podobnie jak zarządzenia Korwin-Piotrowskiej dotyczące odsunięcia dotychczasowego kierownictwa Trybunału. Samo przekonanie o własnej racji, nawet wypowiadane z najwyższą stanowczością, nie zastępuje rozstrzygnięcia sporu.
Święczkowski poszedł jednak znacznie dalej. „Wszyscy, którzy realizują te bezprawne działania pani Korwin-Piotrowskiej (…) dopuszczają się przestępstwa” – ostrzegał, przywołując kolejne przepisy Kodeksu karnego. Mówił również o możliwości udziału funkcjonariuszy w zamachu na konstytucyjny organ państwa, zagrożonym karą sięgającą dwudziestu lat pozbawienia wolności. Tak poważne oskarżenia, kierowane bezpośrednio do policjantów zabezpieczających budynek, wymagają szczególnej odpowiedzialności za słowa.
„Każda minuta niewpuszczania mnie na teren Trybunału Konstytucyjnego pogłębia stan bezprawia” – przekonywał, powołując się na swoje wcześniejsze doświadczenie prokuratorskie. Rzecz jednak w tym, że policyjny kordon nie jest właściwym miejscem do rozstrzygania skomplikowanych kwestii konstytucyjnych. Funkcjonariusze mają obowiązek działać zgodnie z prawem, ale nie można oczekiwać, że podczas zabezpieczania zgromadzenia samodzielnie rozstrzygną wieloletni konflikt dotyczący obsady i kierownictwa Trybunału.
Szczególną uwagę zwraca język, którym Święczkowski opisuje swoich przeciwników. Annę Korwin-Piotrowską nazywa „uzurpatorem”, a osoby podejmujące działania w Trybunale określa mianem „szajki”. Tego rodzaju sformułowania mogą wywoływać aplauz zgromadzonych demonstrantów, lecz trudno uznać je za język sprzyjający odbudowie powagi sądownictwa konstytucyjnego. Od osoby pełniącej najwyższe funkcje sędziowskie można oczekiwać nie tylko znajomości prawa, ale także umiejętności zachowania instytucjonalnej powściągliwości.
Nie zabrakło również osobliwych momentów. Kiedy policjanci nie odpowiadali na kolejne pytania, Święczkowski zapytał, czy będą „udawać Greka”, po czym poprawił się: „No nie Greka, Rosjanina”. W innym momencie oburzył się na informację, że z budynku ma wyjść osoba wyznaczona do rozmowy. „Ja, prezes, będę słuchał jakiegoś człowieczka?” – zapytał. Właśnie ten sposób traktowania rozmówcy mówi wiele o atmosferze całego zajścia.
Trzeba jednak odnotować, że Święczkowski zareagował na okrzyki demonstrantów nazywających policjantów zdrajcami. „Nie mówmy »zdrajcy«” – zaapelował, dodając, że uważa funkcjonariuszy za polskich patriotów. Był to moment powściągliwości, choć zarazem oskarżał ich o uwikłanie w działania, które sam określał jako przestępcze.
Na koniec pojawiła się jeszcze zapowiedź politycznego męczeństwa. „Będę więźniem politycznym, jeżeli tego chcecie” – oznajmił Święczkowski, odnosząc się do pogłosek o możliwym zatrzymaniu. Nie przedstawiono jednak potwierdzenia, że takie zatrzymanie rzeczywiście planowano.
Spór o Trybunał Konstytucyjny wymaga rozstrzygnięcia zgodnego z prawem, a nie konkursu na najbardziej dramatyczne oskarżenie. Święczkowski ma prawo dochodzić swoich racji i kwestionować decyzje, które uważa za bezprawne. Problem zaczyna się wtedy, gdy zamiast rzeczowego wyjaśniania kompetencji pojawiają się publiczne groźby wieloletniego więzienia, obraźliwe określenia i demonstracyjne podkreślanie własnej pozycji. Autorytet prezesa Trybunału nie bierze się bowiem z liczby wypowiedzianych ostrzeżeń ani z siły głosu. Buduje się go przede wszystkim szacunkiem dla prawa, urzędu i ludzi, także tych, którzy stoją po drugiej stronie zamkniętej bramy.











